"Αυτό το βιβλίο είναι πολύ επικίνδυνο για το ευρύ κοινό" λέει με απόλυτη σοβαρότητα -και βεβαιότητα- ο ιστορικός Φλόριαν Σεπ της δημόσιας βιβλιοθήκης της Βαυαρίας, καθώς δείχνει στους δημοσιογράφους ένα αυθεντικό πρωτότυπο της πρώτης έκδοσής του σε μια αίθουσα με ελεγχόμενη είσοδο. Μέχρι τώρα μια ομάδα εμπειρογνωμόνων εξέταζε σχολαστικά κάθε αίτημα για πρόσβαση στο μιαρό πόνημα κρατώντας το τοξικό κείμενό του μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των απλώς περίεργων ή όσων πιθανώς θα επιδίωκαν να το εξυμνήσουν.
Όχι βέβαια πως αν θελήσει κανείς να το βρει και να το διαβάσει δεν έχει τρόπο. Άλλωστε η κυκλοφορία του δεν απαγορεύεται -ούτε και απαγορεύτηκε ποτέ στη Γερμανία μεταπολεμικά, όπως πιστεύουν πολλοί. Απογορευόταν μόνον η επανατύπωσή του. Τι νόημα άλλωστε θα είχε μια τέτοια απαγόρευση στην εποχή του Ίντερνετ; Όταν τουλάχιστον σε ηλεκτρονική μορφή μπορεί να το βρει κανείς χωρίς κόπο σχεδόν σε όποια γλώσσα θελήσει, από αγγλικά μέχρι χίντι...
Σύντομα, πάντως, η "επιτροπή ελέγχου" της δημόσιας βιβλιοθήκης της Βαυαρίας δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. "Ο Αγών μου" του Αδόλφου Χίτλερ θα επανεκδοθεί ελεύθερα και απολύτως νόμιμα έως το τέλος του χρόνου και στη Γερμανία, πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πρώτη φορά μετά το Ολοκαύτωμα. Η μέχρι σήμερα απαγόρευση της επανέκδοσης δεν βασιζόταν σε κάποια ειδική νομοθεσία, αλλά στην άρνηση διάθεσης των πνευματικών δικαιωμάτων σε τρίτους από τη βαυαρική κυβέρνηση.
Καθώς ο τόπος της επίσημης διαμονής του Χίτλερ κατά την ημερομηνία θανάτου του ήταν το Μόναχο, όλη η περιουσία του -συμπεριλαμβανομένων και των πνευματικών δικαιωμάτων του βιβλίου του- περιήλθαν στο κρατίδιο της Βαυαρίας. Έκτοτε η τοπική κυβέρνηση, με το δικαίωμα του μοναδικού νόμιμου κληρονόμου και στο πλαίσιο μιας αυστηρής πολιτικής για τον έλεγχο της ναζιστικής προπαγάνδας, δεν παραχωρεί σε κανέναν το copyright του "Mein Kampf" για την επανέκδοση ή την αναπαραγωγή του στη Γερμανία.
Ωστόσο, τον Δεκέμβριο, καθώς συμπληρώνονται 70 χρόνια από την αυτοκτονία του Χίτλερ, λήγει το copyright. Σύμφωνα με τη γερμανική νομοθεσία, η νομική προστασία επί των πνευματικών δικαιωμάτων ενός συγγραφικού έργου διαρκεί 70 χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα.
Επανέκδοση
Η πρώτη επανέκδοση θα γίνει από ομάδα Γερμανών ιστορικών με τη μορφή ενός ακαδημαϊκού δοκιμίου 2.000 σελίδων, όπου το πρωτότυπο κείμενο του Αδόλφου θα συμπληρώνεται από αιχμηρή ανάλυση, σχόλια και κριτική.
"Η νέα έκδοση του 'Mein Kampf' θα αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο διάδοσης της ιστορικής παιδείας και γνώσης. Θα είναι μια επανέκδοση με τα κατάλληλα σχόλια, ακριβώς για να αποτρέψει αυτά τα τραυματικά γεγονότα από το να συμβούν ξανά" δηλώνει ο επικεφαλής της ομάδας των ακαδημαϊκών που έχουν αναλάβει το έργο Μάγκνους Μπρέχτκεν.
Ωστόσο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν συμμερίζονται την άποψή του, με τους εκπροσώπους της εβραϊκής κοινότητας της Γερμανίας να είναι οι πλέον αρνητικοί. Δηλώνουν κάθετα αντίθετοι με κάθε ιδέα επανέκδοσης του μανιφέστου του μίσους.
Φυσικά, δεν είναι πρώτοι οι Γερμανοί που ανακάλυψαν -με καθυστέρηση μάλιστα 70 χρόνων- το δηλητήριο που κρύβεται μέσα σ' αυτό το βιβλίο, το μένος του συγγραφέα του για ό,τι εκείνος θεωρούσε τα δύο μεγαλύτερα δεινά της ανθρωπότητας: τον κομμουνισμό και τους Εβραίους -και την πρόθεσή του να εξαλείψει και τα δύο από προσώπου γης.
Ο ίδιος ο Τζορτζ Όργουελ, δημοσιεύοντας τον Μάρτιο του 1940 την κριτική του για το βιβλίο του Χίτλερ στην επιθεώρηση New English Weekly, με αφορμή την πρώτη έκδοση της μετάφρασής του στα αγγλικά τον προηγούμενο χρόνο, το 1939, είχε διακρίνει τον άκρως επικίνδυνο χαρακτήρα του ναζί αρχηγού και κάκιστου συγγραφέα. Κριτικός και οξύς σε μια εποχή που το "Meine Kampf" δεν ήταν ακόμα η αποκρουστική πραγματεία του μεγαλύτερου κακοποιού του 20ού αιώνα αλλά ένα ιδεολογικό μανιφέστο που ασκούσε ισχυρή γοητεία στις μάζες, ο Όργουελ έγραφε:
Προφητεία
"Αυτό που οραματίζεται ο Χίτλερ είναι ένα απέραντο κράτος 250 εκατομμυρίων Γερμανών με άφθονο 'ζωτικό χώρο' (εκτεινόμενο έως το Αφγανιστάν ή περίπου μέχρι εκεί), μια φρικτή, ανεγκέφαλη αυτοκρατορία στην οποία ουσιαστικά, δεν θα γίνεται τίποτε άλλο πλην της εκπαίδευσης των νέων ανδρών στον πόλεμο και της ατελείωτης παραγωγής νωπής τροφής για τα κανόνια. Πώς μπόρεσε να καταστρώσει όλο αυτό το τερατώδες σχέδιο δράσης;"
Το αναπόδραστο γεγονός ότι "υπάρχει κάτι βαθιά ελκυστικό σ' αυτόν", χάρις στο οποίο γοητεύει τα πλήθη, ήταν ωστόσο εξηγήσιμο για τον Άγγλο συγγραφέα και διανοούμενο. "Ο Χίτλερ γνωρίζει ότι τα ανθρώπινα όντα δεν θέλουν μόνον άνεση, ασφάλεια, λίγες ώρες δουλειάς και υγεία. Θέλουν επίσης, τουλάχιστον κατά διαστήματα, αγώνα και αυτοθυσία, για να μην αναφέρουμε τα τύμπανα, τα λάβαρα και τις παρελάσεις αφοσίωσης".
Αναμφίβολα τα λόγια του για το κακογραμμένο μανιφέστο αποδείχθηκαν προφητικά: "Ενώ ο σοσιαλισμός, ακόμα κι ο καπιταλισμός έστω με πιο απρόθυμο τρόπο, λέει στους ανθρώπους 'σας προσφέρω μια καλή ζωή', ο Χίτλερ τούς λέει: 'Σας προσφέρω πόλεμο, κίνδυνο και θάνατο'. Και αποτέλεσμα ένα ολόκληρο έθνος πέφτει στα πόδια του.
Ίσως βέβαια, αργότερα, να την πάθουν και να το μετανιώσουν, όπως έγινε με τον προηγούμενο πόλεμο. Ύστερα από μερικά χρόνια σφαγών και πείνας 'η μέγιστη ευτυχία στον μέγιστο βαθμό' έγινε ένα καλό σύνθημα, αλλά σήμερα κυριαρχεί το 'καλύτερα ένα τέλος με τρόμο, παρά τρόμος χωρίς τέλος'. Τώρα που πολεμάμε ενάντια στον άνθρωπο που επινόησε αυτό το σύνθημα οφείλουμε να μην υποτιμάμε τη συναισθηματική γοητεία που ασκεί" κατέληγε στην προφητική κριτική του ο Τζορτζ Όργουελ.
