Σε επίπεδο μέσων ενημέρωσης το κλίμα για την Ελλάδα στη Γερμανία είναι ακόμη πιο βαρύ απ' ό,τι σε επίπεδο πολιτικών δηλώσεων. Ακόμη και οι «αυστηρά» ειδησεογραφικές εκπομπές, που συνήθως αποφεύγουν πολύ προσεκτικά να χρωματίσουν το ρεπορτάζ με την άποψη του ρεπόρτερ, δεν κρύβουν τη... δυσφορία τους για τους μπελάδες που προκαλούν στην Ευρωζώνη οι «απομονωμένοι» Έλληνες.
Αυτή τη φορά η κυρίαρχη προκατάληψη δεν είναι ότι οι «τεμπέληδες» τρώνε τα λεφτά του τίμιου Γερμανού φορολογούμενου, αλλά ότι η νέα αριστερή κυβέρνηση των Ελλήνων θέλει να κάνει κοινωνική πολιτική «με τα δικά μας λεφτά». Βεβαίως, δεν λείπουν τα ρεπορτάζ για την εξαθλίωση πολλών ανθρώπων στην Αθήνα -πιο πολλά θέματα για τα κοινωνικά συσσίτια και τα κοινωνικά ιατρεία παίζουν στη γερμανική τηλεόραση παρά στην ελληνική- αλλά δεν λείπει και η έμμεσα ή ξεκάθαρα διατυπωμένη κατηγορία ότι η Ελλάδα είναι αυτή που εκβιάζει την Ευρώπη στη λογική του «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Επίσης δεν λείπουν τα βιτριολικά σχόλια, κυρίως για τον υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος παρουσιάζεται ως «βεντέτα» ή «πρωταγωνιστής του Die Hard νούμερο 5» (ως αναφορά στον Αμερικανό ηθοποιό Μπρους Γουίλις).
Όσο πιο «καθεστωτικό» είναι ένα μέσο ενημέρωσης, τόσο πιο σκληρή είναι η κριτική στην Ελλάδα. Τα σκήπτρα κρατά πάλι η λαϊκή Bild -που παραδοσιακά κάνει τη δική της πολιτική πιέζοντας την οποιαδήποτε γερμανική κυβέρνηση σε πιο συντηρητικές θέσεις, ενίοτε με πολύ «κίτρινο» τρόπο-, που σχολίασε το ναυάγιο στο τελευταίο Eurogroup με τίτλο «ώς εδώ, Έλληνες!». Για την Bild η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι παρά ένα «συνονθύλευμα βαρεμένων ερασιτεχνών της πολιτικής που παίζει το μέλλον της χώρας στα ζάρια», γι' αυτό και «χωρίς την Ελλάδα στο ευρώ η Ευρώπη θα τα πάει καλύτερα».
Όσο για το πιο «κυριλέ» Spiegel, που κατά καιρούς δημοσιεύει και πύρινα σχόλια υπέρ της Ελλάδας και κατά της γερμανικής εμπνεύσεως πολιτικής της λιτότητας, δεν φτάνει τόσο μακριά. Ναι μεν γράφει με περισσή ειρωνεία «για επαναστάτες σε έκσταση», σχολιάζοντας τη διαπραγματευτική τακτική της ελληνικής κυβέρνησης, όμως θυμίζει κάπου ότι αυτή έχει «ευγενή ιδανικά και λογικά επιχειρήματα». Ωστόσο, η πιο επικίνδυνη παρέμβαση του Spiegel είναι ότι φροντίζει κάθε βδομάδα να στήνει -οι κακές γλώσσες λένε με διαρροές από συγκεκριμένες «φράξιες» της γερμανικής κυβέρνησης- κι ένα σενάριο για Grexit, το οποίο τώρα έχει μετονομάσει σε Grexident (από το ατύχημα).
Γενικά, η πλειονότητα των άρθρων στην ιστοσελίδα του Spiegel τείνει προς το ότι «η ελληνική κυβέρνηση δρα ασυνάρτητα» κι ότι «ένα Grexit είναι πιθανό». Μάλιστα, σε ένα είδος «στάθμισης» των σχολίων για την Ελλάδα -«πυξίδα», την ονομάζει- που κάνει το Spiegel, φαίνεται ότι αντίστοιχες απόψεις κυριαρχούν και στα δημοσιεύματα της Deutsche Welle και της Frankfurter Allgemeine, ενώ κάπως πιο «ισορροπημένες» είναι η Sueddeutsche του Μονάχου, η οικονομική Handelsblatt, η αυστριακή Standard και η ελβετική Neue Zuercher.
Πάντως, υπάρχει και ο αντίλογος, στις σελίδες του πιο αριστερού Τύπου, αλλά και στις πολιτικές εκπομπές της δημόσιας τηλεόρασης, όχι μόνο από τους Έλληνες καλεσμένους ή από τους καλεσμένους από το κόμμα της Αριστεράς, αλλά και από οικονομολόγους, ενίοτε κάποιους σοσιαλδημοκράτες πολιτικούς, καθώς και εκπροσώπους κινημάτων, όπως π.χ. η Attac.
Κάκη Μπαλή
