ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ
Την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου πολιτικού υποκειμένου στην Ιταλία υπογράμμισε στην «Αυγή» ο Πίπο Τσιβάτι, βουλευτής και ηγέτης της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος, που έχει ανακοινώσει ότι θα αποχωρήσει γιατί δεν πρόκειται να ψηφίσει στη Βουλή την απελευθέρωση των απολύσεων που προτείνει ο Ρέντζι. Ο Τσιβάτι συμμετείχε στο διήμερο του διοργάνωσε το Transform στη Φλωρεντία και στο οποίο παρευρέθηκε και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας.
* Ο Μπερλουσκόνι αποκάλεσε «πραγματάκι» την απελευθέρωση των απολύσεων που προωθεί ο Ρέντζι, γιατί όμως εσείς, και πιθανώς άλλα στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος, πιστεύετε ότι αποτελεί στοιχείο ρήξης;
Η απελευθέρωση των απολύσεων αποτελεί ένα εγχείρημα που εφαρμόζεται με βία στο πολιτικό επίπεδο. Ο Ρέντζι φαίνεται ότι «παντρεύτηκε» τη θεωρία σύμφωνα με την οποία η απελευθέρωση των απολύσεων παρουσιάζεται στην Ιταλία σαν μια κατάκτηση, παρόλο που ανατρέπει όλους τους κανόνες. Ένα μήνυμα που γνωρίζουμε πολύ καλά στην Ιταλία και που για χρόνια προσπαθούσε να καταφέρει αυτή την αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις. Ο Σακόνι, ο πρώην υπουργός της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, είναι ο πιο ενθουσιασμένος άνθρωπος στην Ιταλία από τη μεταρρύθμιση Ρέντσι.
Υπάρχει μια οξύτατη πολιτική αντιπαράθεση για τη μεταρρύθμιση. Όσον αφορά τη νομική διαδικασία η κυβέρνηση Μόντι είχε ήδη αλλάξει το καθεστώς των απολύσεων, σε σχέση με το Καταστατικό των Εργαζομένων και τις κατακτήσεις των δεκαετιών του '60 και του '70. Ο ίδιος ο Ρέντζι υποστηρίζει ότι ο νόμος για τις απολύσεις έχει τροποποιηθεί αρκετά. Η παρέμβασή του έχει μια έντονη ιδεολογική γεύση και έρχεται σε πλήρη αντιπαράθεση με την ανάγκη μιας μεγαλύτερης αναδιανομής της ισότητας σε μια χώρα που έχει πρωτοφανείς δείκτες ανεργίας, που βλέπει τη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης.
Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να τα βάζουμε πάντα με την Αριστερά πλήττοντας τις αξίες, τους αγώνες και τις κατακτήσεις της. Ο Ρέντζι έφθασε στο σημείο να παρομοιάζει την ηγέτη της CGIL με τον αντιδραστικό Σαλβίνι της Λέγκας του Βορρά. Σαν να λέμε ότι ο ηγέτης των Γάλλων συνδικαλιστών μοιάζει με τη Λε Πεν! Δεν είχαμε δει ποτέ ένα ηγέτη αριστερού κόμματος μέσα στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος να επιτίθεται με αυτόν τον τρόπο στα συνδικάτα.
* Οι σοσιαλιστές υποστήριξαν την απελευθέρωση των απολύσεων σε μια σειρά χώρες, με πρώτη την Ελλάδα...
Στην Ιταλία επιβάλλεται με ένα είδος «πολιτικού μανιφέστου». Σε άλλες χώρες τα σοσιαλιστικά κόμματα υπέστησαν τις μεταρρυθμίσεις αυτές. Στην Ιταλία ο Ρέντζι την έκανε σημαία νομίζοντας ότι θα κερδίσει περισσότερη συναίνεση μετά τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Σήμερα χάνει συναίνεση γιατί ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος του Δημοκρατικού Κόμματος αναρωτιέται πού φτάσαμε... Στη μετεξέλιξη της Αριστεράς σε Δεξιά.
* Ο προϋπολογισμός που παρουσίασε, ο αποκαλούμενος «Νόμος Σταθερότητας», φαίνεται να συμπληρώνει το σκηνικό, χωρίς επενδύσεις για την ανάπτυξη και χωρίς βιομηχανική πολιτική για τη δημιουργία θέσεων εργασίας...
Ο Ρέντζι μπλοκαρίστηκε στην παροχή 80 ευρώ τον μήνα σε αυτούς που εργάζονται ήδη, γιατί το μέτρο αυτό θα κοστίσει 10 δισ. ευρώ. Αυτό είναι ένα δυσανάλογο μέτρο, γιατί αφορά αυτούς που είναι «ασφαλείς», που έχουν μια δουλειά και ένα εισόδημα, και δεν αφορά τους συνταξιούχους και τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την ένδεια. Στην πραγματικότητα δαπανά όλους τους πόρους που έχει, χωρίς να αντιμετωπίζει καν το έλλειμμα.
Ο προϋπολογισμός δεν ασχολείται με την ανάπτυξη, τη βιομηχανική πολιτική, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, που το τμήμα όπου ανήκω στο Δημοκρατικό Κόμμα δίνει μια πραγματική μάχη εδώ και καιρό, χωρίς μια θετική απάντηση από τις ιταλικές κυβερνήσεις. Μας λένε "θα σας περικόψουμε τα δικαιώματα". Όταν ανταπαντούμε «δώστε περισσότερες κοινωνικές παροχές στην εργασία», μας λένε ότι δεν υπάρχει τίποτα για να δώσουμε. Στο κοινοβούλιο πιθανώς να υπάρξουν τροποποιήσεις, αλλά υπάρχει πολύς καπνός χωρίς φωτιά...
* Ο Ρέντζι εμφανίζεται ως αντίπαλο δέος στη Μέρκελ...
Μοιάζει περισσότερο με ένα ποδοσφαιρικό γεγονός για την ευχαρίστηση των φιλάθλων. Δεν είναι πράγματα για πολιτικούς, και ιδιαίτερα αυτούς που διαχειρίζονται μια κυβέρνηση και τις τύχες μια χώρας. Δεν έχει ένα πραγματικό πολιτικό σχέδιο. Δεν έχει μια συνταγή και μια πρόταση που αποτέλεσε την ελπίδα στις ευρωεκλογές. Είναι ηγέτης μιας λατινογενούς χώρας και θα μπορούσε να συνεννοηθεί με τους υπόλοιπους ηγέτες για κάποιες αλλαγές στην ευρωπαϊκή πολιτική. Δεν είδαμε τίποτα τέτοιο.
* Η δημοτικότητα του Ρέντζι υποχωρεί και αυξάνεται αυτή του Σαλβίνι, του αντιδραστικού και ρατσιστή ηγέτη της Λέγκας του Βορρά...
Όταν μεταφέρεις προς τα δεξιά τον πολιτικό άξονα, φθάνεις σε αυτές τις καταστάσεις. Είναι ένα παλιό μάθημα. Εάν η Αριστερά κάνει αγώνες με τις θέσεις της Δεξιάς, οδηγείται σε αυτές τις καταστάσεις. Αυτή τη στιγμή έχουμε μια θανάσιμη και ανατρεπτική Δεξιά, που θέλει να βγει από το ευρώ αύριο το πρωί, μια υποκουλτούρα και την τροφοδότηση του πολέμου ανάμεσα στους φτωχούς, εξαιτίας των λανθασμένων πολιτικών που εφάρμοσαν άλλοι. Ο Σαλβίνι θα κερδίσει πολλές ψήφους γιατί δίνει μια μάχη εναντίον της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού από τη Φορνέρο. Η Λέγκα του Βορρά προτείνει ένα δημοψήφισμα και πολλοί σύντροφοι λένε ότι θα ψηφίσουν υπέρ.
* Οι δυνάμεις της Αριστεράς τι κάνουν;
Θέλω να διοργανώσω προς το τέλος του έτους μια μεγάλη συζήτηση για να βρεθούμε όλοι μαζί πέρα από τις ετικέτες μας, γιατί πρέπει να ανοικοδομήσουμε ένα χώρο που να στοχεύει στην κυβέρνηση. Δεν πρέπει να περιοριστούμε στη διαμαρτυρία. Θα πρέπει να επιδιώξουμε να κυβερνήσουμε τη χώρα. Ή το Δημοκρατικό Κόμμα θα αλλάξει πολιτική ή στα αριστερά του θα δημιουργηθεί ένα ισχυρό πολιτικό υποκείμενο. Αυτό που επιδιώκω από τώρα είναι να υπάρχει ένα εναλλακτικό κυβερνητικό πρόγραμμα. Ξεκινώντας από τα ακρωνύμια των κομμάτων και οργανώσεων και των ηγετών τους θα ήταν καλύτερα να παρουσιάσουμε ένα κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα για να αντιπαρατεθούμε με το Ρέντζι. Μιλάω αυτή στιγμή ακόμη ως στέλεχος του Δημοκρατικού Κόμματος, που ακόμη δεν ξέρω τι θα συμβεί. Το «ψηφοδέλτιο Τσίπρα», η Αριστερά Οικολογία Ελευθερία, οι δυνάμεις της Αριστεράς θα πρέπει να διευρυνθούν, όπως ειπώθηκε αυτές τις ημέρες στη Φλωρεντία, γιατί δεν φθάνει να κάνεις την ανάλυση για το τι είναι ο Ρέντζι, αλλά να προσφέρεις μια διέξοδο και μια απάντηση στον κόσμο. Κάτι σαν αυτό που έκανε στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Τσίπρα και στην Ισπανία το Podemos με τον Πάμπλο Ιγκλέσιας.
Το να παρουσιάσεις μια πρόταση που να στηρίζεται από διάφορες οργανώσεις και άτομα αποτελεί ένα πρόβλημα για το Δημοκρατικό Κόμμα που κυβερνά, γιατί θα πρέπει να αποφασίσει τι θα κάνει. Η συμμαχία του Δημοκρατικού Κόμματος με τις δεξιές δυνάμεις το μετατρέπει σε ένα είδος ιταλικού ΠΑΣΟΚ. Ή μπορεί να αποτελέσει ένα νέο είδος Χριστιανοδημοκρατίας ή θα διασπαστεί. Από τη στιγμή που δεν έχουμε βουλευτικές εκλογές το επόμενο διάστημ,α μπορούμε να σκεφτούμε καλύτερα την πορεία μας. Μέσα στους δύο - τρεις μήνες θα πρέπει να βάλουμε μερικά κοινά σημεία και να ανοίξουμε μια πραγματική αντιπαράθεση.
* Η CGIL άνοιξε με τον τρόπο της την αντιπαράθεση...
Ο Ρέντζι διαίρεσε τη χώρα με την επιθετικότητα των μεταρρυθμίσεών του. Η άφιξη του Ρέντζι δεν άλλαξε τις ισορροπίες, όπως υποσχόταν. Αντίθετα ενίσχυσε τις ισορροπίες υπέρ του πλούτου. Ακόμη κυβερνά με τη Δεξιά και σε πολλές περιφέρειες ετοιμάζεται να κατεβεί στις εκλογές με τη Δεξιά. Η κατάντια αυτή προκαλεί αντιδράσεις σε ένα τμήμα του εκλογικού σώματός του που αναγνωρίζεται στην Αριστερά. Ακόμη και πολλοί που είχαν επιλέξει τον κυβερνητισμό με κάθε τρόπο λένε σήμερα ότι υπάρχει και ένα όριο. Το είδαμε και στην ημερίδα του Transform στη Φλωρεντία. Υπάρχει μια κοινή ανάγκη να απαντήσουμε ενωμένοι σε αυτή την κατάσταση. Εκλέχθηκα με το Δημοκρατικό Κόμμα και βρίσκομαι σήμερα σε αμηχανία. Δεν είναι θέμα εσωτερικών τάσεων ή της δημιουργίας ενός μικρού κόμματος. Εάν η κυβέρνηση δεν ακούσει τις προτάσεις που θα της κάνουμε μέσα σε δύο - τρεις μήνες θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο πολιτικό υποκείμενο με στόχο να εκπροσωπήσει και στρώματα που δεν ανήκουν στη ριζοσπαστική Αριστερά.
