Η Ινδία έχει τους περισσότερους, δεδομένης και της πληθυσμιακής πυκνότητάς της. Η Μαυριτανία έχει το υψηλότερο ποσοστό επί του πληθυσμού της, 4%, σχεδόν το ίδιο και το Ουζμπεκιστάν με 3,97%. Αλλά και στην Ευρώπη υπάρχουν περισσότεροι από μισό εκατομμύριο.
Θα τους συναντήσει κανείς παντού, σε όλο τον κόσμο. Στερημένοι την ελευθερία τους, κάνουν όλες τις "δουλειές". Είναι σχεδόν 36 εκατομμύρια, το 0,5% του παγκόσμιου πληθυσμού δηλαδή. Είναι οι σύγχρονοι δούλοι. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Άνθρωποι που έχουν πέσει εξαιτίας της συγκυρίας, άθελά τους ή γιατί εξαπατήθηκαν, θύματα της πιο στυγνής, απροκάλυπτης, βίαιης εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Τα στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η αυστραλιανή οργάνωση προάσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Walk Free είναι συνταρακτικά. Περιπτώσεις σύγχρονης δουλείας εντοπίζονται και στις 167 χώρες που ελέγχθηκαν και αφορούν φαινόμενα όπως εμπορία ανθρώπων, σεξουαλική εκμετάλλευση, καταναγκαστική εργασία, εκδούλευση για εξόφληση χρέους ή ακόμη και καταναγκαστικοί γάμοι. Οι περισσότεροι από τους μισούς σύγχρονους δούλους βρίσκονται σε πέντε μόλις χώρες -την Ινδία, την Κίνα, το Πακιστάν, το Ουζμπεκιστάν και τη Ρωσία.
Η Walk Free υπολογίζει ότι 35,8 εκατομμύρια άνθρωποι υπηρετούν σήμερα ως "σκλάβοι" κάτω από διάφορες συνθήκες σε όλο τον κόσμο, αριθμός που εμφανίζεται αυξημένος κατά 20% σε σύγκριση με το 2013. Η αύξηση αυτή δεν οφείλεται ωστόσο σε μια "έκρηξη" περιπτώσεων δουλείας, αλλά στην καλύτερη μεθοδολογία για την καταγραφή του φαινομένου που χρησιμοποιήθηκε στην έρευνα.
Από την Ασία έως την Ευρώπη
Πάνω από έξι στους δέκα ανθρώπους (ποσοστό 61%) που έχουν πέσει θύματα εκμετάλλευσης ζουν σε πέντε χώρες: στην κορυφή του καταλόγου βρίσκεται η Ινδία, όπου "υπάρχουν όλες οι μορφές σύγχρονης δουλείας" και τα θύματα υπολογίζεται ότι φτάνουν τα 14,3 εκατομμύρια. Ακολουθούν η Κίνα (3,εκατ.), το Πακιστάν (2,1 εκατ.), το Ουζμπεκιστάν (1,2 εκατ.), η Ρωσία (1,1 εκατ.), η Νιγηρία (834.000 άνθρωποι), η Λ.Δ. του Κονγκό (762.000), η Ινδονησία (714.000), το Μπανγκλαντές (680.900) και η Ταϊλάνδη (475.300).
Το υψηλότερο ποσοστό θυμάτων δουλείας, αν ληφθεί υπόψη ο συνολικός πληθυσμός μιας χώρας, το έχει η Μαυριτανία, με 4%. Σύμφωνα με την οργάνωση, στη χώρα αυτή η δουλεία είναι "κληρονομική" και "ριζωμένη στη μαυριτανική κοινωνία". Ακολουθούν το Ουζμπεκιστάν, η Αϊτή και το Κατάρ.
Στις τελευταίες θέσεις του καταλόγου βρίσκονται οι δύο χώρες - υποδείγματα, με 100 θύματα η καθεμία, η Ισλανδία και το Λουξεμβούργο.
Η Ευρώπη συνολικά έχει το χαμηλότερο ποσοστό σύγχρονων σκλάβων, με 1,6%, που αντιστοιχεί σε 566.200 ανθρώπους, οι οποίοι, στις περισσότερες περιπτώσεις, έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής ή οικονομικής εκμετάλλευσης. Η Βουλγαρία, η Τσεχία και η Ουγγαρία προηγούνται στον σχετικό κατάλογο σε σύγκριση με τον πληθυσμό τους. Τα περισσότερα θύματα, ωστόσο, 185.000 άνθρωποι, εκτιμάται ότι βρίσκονται στην Τουρκία.
Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης, στην 156η θέση, με 0,013% ή (κατ' εκτίμηση) 1.400 πρόσωπα να ζουν σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας, ακριβώς κάτω από το Βέλγιο, στην 155η θέση, και την Πορτογαλία, στην 157η, που έχουν ίδια ποσοστά.
Τα πολλά πρόσωπα του κακού
Η σύγχρονη δουλεία έχει πολλά πρόσωπα: από τα παιδιά που στερούνται την εκπαίδευση γιατί τα αναγκάζουν να δουλεύουν ή τα παντρεύουν πολύ μικρά, μέχρι τους άνδρες που δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη δουλειά τους γιατί χρωστούν χρήματα στους πράκτορες εύρεσης εργασίας και τις γυναίκες που εργάζονται χωρίς να πληρώνονται ως υπηρετικό προσωπικό. "Η δουλεία υπάρχει ακόμη και σήμερα σε όλες τις χώρες και μας επηρεάζει όλους" τονίζεται χαρακτηριστικά στην έκθεση.
Για τη Walk Free, η σύγχρονη δουλεία ορίζεται ως η "κατοχή" ή η "άσκηση ελέγχου" σε ανθρώπους κατά τρόπο που τους στερεί την ελευθερία με σκοπό την εκμετάλλευση για αποκόμιση οφέλους ή για σεξ, συνήθως διά της βίας, με καταναγκασμό ή μέσω εξαπάτησης.
Σε όλες οι χώρες του κόσμου, εκτός από τη Βόρεια Κορέα, υπάρχουν νόμοι που ποινικοποιούν ορισμένες μορφές δουλείας, όμως οι περισσότερες κυβερνήσεις θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα για να βοηθήσουν τα θύματα, τόνισε η επικεφαλής του τμήματος ερευνών της οργάνωσης Φιόνα Ντέιβιντ. "Οι έρευνες δείχνουν ότι στα χαρτιά γίνονται πολλά, όμως αυτό δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκην ότι θα υπάρχουν και αποτελέσματα" είπε χαρακτηριστικά.
