Της ΚΑΚΗΣ ΜΠΑΛΗ
Μια πολιτική πρεμιέρα θα γιορτάσει στις 2 Νοεμβρίου η Γερμανία, καθώς το κρατίδιο της Θουριγγίας θα αποκτήσει τον πρώτο του αριστερό πρωθυπουργό μετά την ενοποίηση, τον Μπόντο Ράμελο. Μέχρι τότε θα έχει ολοκληρωθεί το εσωκομματικό δημοψήφισμα των Σοσιαλδημοκρατών για το αν δέχονται να μπουν στην κυβέρνηση συνασπισμού, ως μικρότεροι εταίροι του κόμματος της Αριστεράς, ενώ οι Πράσινοι έχουν ήδη αποδεχτεί να τη στηρίξουν.
Η πιθανότητα να στραβώσει κάτι μέχρι τότε είναι ελάχιστη, αφού σε τοπικό επίπεδο τα τρία κόμματα τα έχουν βρει, ενώ πρώτη φορά αποφεύγει συστηματικά να θάψει το αριστερό «πείραμα» η κεντρική ηγεσία του SPD από το Βερολίνο. Αν και σε ομοσπονδιακό επίπεδο Die Linke και SPD κονταροχτυπιούνται, αφού η Αριστερά παίζει πολύ μαχητικά τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον μεγάλο συνασπισμό της καγκελαρίου Μέρκελ, η συνεργασία τους στη Θουριγγία είναι και για τα δύο κόμματα πολλά υποσχόμενη.
Για την Αριστερά - κόμμα λαϊκό στην ανατολική Γερμανία, με συχνή συμμετοχή στη διακυβέρνηση, ως μικρότερος εταίρος, μετά την ενοποίηση- είναι η ευκαιρία της να βγει οριστικά από την πολιτική απομόνωση, να γίνει ένα «κανονικό» κόμμα, ακριβώς 25 χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Για τους Σοσιαλδημοκράτες είναι η ευκαιρία τους να δείξουν ότι δεν είναι αιώνιοι όμηροι του μεγάλου συνασπισμού, ότι μπορούν να επιλέξουν μια πιο αριστερή στροφή στην πολιτική τους- και να την υλοποιήσουν μαζί με τους συντρόφους της Αριστεράς και τους Πράσινους.
Το πείραμα και η συναίνεση
Επιπλέον, και μόνο η έναρξη του «πειράματος» στη Θουριγγία -πόσο μάλλον η επιτυχία του- ανοίγει μια νέα προοπτική στο βαλτωμένο πολιτικό πεδίο της «άρρωστης» για συναίνεση Γερμανίας. Από το 2005 η χώρα κυβερνάται είτε από τη Μέρκελ με τους Σοσιαλδημοκράτες είτε από τη Μέρκελ χωρίς αυτούς, αλλά με τα απομεινάρια της πολιτικής τους, είτε και πάλι από το 2013 από τον ίδιο μεγάλο συνασπισμό.
Οι συνεχείς ασκήσεις ισορροπίας μεταξύ λάιτ Κεντροδεξιάς και λάιτ Σοσιαλδημοκρατίας ουσιαστικά... ακινητοποιούν τη χώρα, η οποία έχει μεν την τύχη να αντέχει ακόμη τις αναταράξεις της κρίσης-, αλλά όχι για πολύ. Μέσω της πρωθυπουργίας Ράμελο γκρεμίζεται και το τελευταίο ταμπού κι ανοίγει ο δρόμος -ίσως το 2017- για μια άλλη, αριστερή, κυβερνητική συμμαχία.
Βέβαια, είναι πολύ πρόωρο να μιλά κανείς για το 2017 και τη μετά Μέρκελ εποχή, αλλά τόσο η Αριστερά όσο και το SPD τόλμησαν να κάνουν το πρώτο βήμα. Και να δείξουν ότι γίνεται κι αλλιώς. Η συγκυρία βοήθησε, αφού αφενός οι Σοσιαλδημοκράτες βαρέθηκαν να είναι το δεκανίκι των Χριστιανοδημοκρατών στο εν λόγω κρατίδιο, αφετέρου η λαϊκή ετυμηγορία επέτρεψε μια έστω οριακή διαφορετική κυβερνητική λύση.
Με μία έδρα πλειοψηφία θα κυβερνούν στο μέλλον η Αριστερά, το SPD και οι Πράσινοι -κι αυτό υποχρεώνει και τα τρία κόμματα να βάλουν τα δυνατά τους και να μην τινάξουν την προσπάθεια στον αέρα με την πρώτη δυσκολία. Τόσο οι φίλοι όσο και οι εχθροί του Ράμελο -ακόμη και οι εσωκομματικοί, που είναι πάντα οι πιο σκληροί- εκτιμούν ότι μπορεί να καταφέρει να συντονίσει αυτή την πρωτόγνωρη κυβερνητική τριπλέτα.
