Σε μια καυτή συγκυρία δύο σημαντικά γεγονότα σημάδεψαν τις ευρωπαϊκές και διεθνείς εξελίξεις. Από τη μια η συνεδρίαση στη Φραγκφούρτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας άνοιξε μια μικρή "χαραμάδα" στον ακραία νεοφιλελεύθερο "ζουρλομανδύα" της λιτότητας με την πρωτοβουλία Ντράγκι για μείωση του επιτοκίου στο 0,05% (από το ήδη χαμηλό 0,15%) και αγορά ομολόγων και από την άλλη στο Νιούπορτ της Ολλανδίας η "πολεμοχαρής" συνεδρίαση της περιβόητης Ατλαντικής Συμμαχίας.
Στο Νιούπορτ - "νέο λιμάνι" ακούσαμε τα παλιά γνωστά "όπλα" του ΝΑΤΟ, που με απειλές και γυμνάσια προσπαθεί να γίνει ένα είδος πλανητικού "χωροφύλακα" στο όνομα της ασφάλειας, διάβαζε στο όνομα της "Δύσης", δηλαδή του "στενού πυρήνα" της.
Χωρίς καμιά "αυτοκριτική" για τις τεράστιες ευθύνες και πελώρια λάθη των γερακιών της Δύσης σε Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Ουκρανία κ.α. οι ΝΑΤΟϊκοί "αστέρες" θέλησαν άλλη μια φορά να "νουθετήσουν" απειλητικά τους "κακούς" (που πολλαπλασιάζονται συνεχώς, είναι η αλήθεια), ενώ η αναζήτηση "πολιτικής" ή λύσεων φαίνεται να μένει στο ράφι.
Βέβαια την ίδια στιγμή των απειλών π.χ. στη Ρωσία του "ικανού για όλα" Πούτιν η Μέρκελ (!) κρατάει (πάλι καλά) τον διάλογο με τη Μόσχα και επιδιώκει μια αποτελεσματική "διευθέτηση" με τη "συμβολή" της.
Το μήνυμα της ΝΑΤΟϊκής στρατιωτικής ενότητας με τα σημερινά δεδομένα είναι χαμηλής "απόδοσης", ενώ ώς τώρα οι συνέπειες των σύγχρονων "σταυροφοριών" (κυρίως του αρχισερίφη Μπους, αλλά και άλλων) είναι μπροστά μας ακόμη.
Ακόμη και στην Ουκρανία οι Δυτικοί αδυνατούν (και δεν θέλουν) να παραδεχτούν τις ευθύνες τους στην υπόθαλψη, υποστήριξη ακραίων, όπως άλλωστε και ο Πούτιν δεν μπορεί (και δεν θέλει) να αποδεχθεί τις ευθύνες του για την επικίνδυνη κλιμάκωση της κατάστασης. Είναι πάντως αξιοπερίεργο το γεγονός ότι, τώρα που ο νέος πρόεδρος της Ουκρανίας Ποροσένκο έχει διαρκώς ανοιχτή γραμμή με τον Πούτιν (ενώ πρόσφατα συναντήθηκαν οι δυο τους), την ίδια ώρα οι απειλές της έκρηξης ενός πολέμου πολλαπλασιάζονται!
Μέσα σε λίγους μήνες η Ευρώπη λόγω της λεγόμενης ύφεσης κομματιάστηκε και η κατάσταση γίνεται σε έναν βαθμό πιο επικίνδυνη από όσο στον πάλαι ποτέ Ψυχρό Πόλεμο.
Όσο η Ε.Ε. σέρνεται πίσω από τις επιλογές της Ουάσιγκτον (και) στα θέματα ασφαλείας, μόνο δικά της συμφέροντα δεν υπηρετεί. Είναι προς το υπερατλαντικό συμφέρον η διαρκής πρόσδεση της Ευρώπης στα στρατιωτικά, πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ.
Μέσα στη συνεχιζόμενη βαθιά οικονομική - κοινωνική κρίση η Ευρώπη, αν δεν αναζητήσει δρόμους και πολιτικές ειρήνης, συνεργασίας και αναστροφή πορείας από τον νεοφιλελευθερισμό, θα χάνει "ύψος", ρόλο στον σημερινό πολυπολικό κόσμο.
Εάν η Ε.Ε. περιμένει από τον κεντρική ευρωτραπεζίτη "ψήγματα" πιο χαλαρής αντιμετώπισης της κρίσης (έστω και με την αντίδραση του Βερολίνου), τότε είναι προφανές το τεράστιο σημερινό πολιτικό, δημοκρατικό έλλειμμά της.
Έχουμε το "παράδοξο" η ΕΚΤ να βλέπει το επερχόμενο κύμα ύφεσης και οι πολιτικοί "αφεντάδες" να πλακώνονται απλά για τις θέσεις στη νέα Κομισιόν. Οι "νάνοι" της Ευρώπης, όπως τους αποκάλεσε εύστοχα η Le Monde πριν από λίγα χρόνια, αφήνουν την ήπειρό μας έρμαιο των κορακιών των αγορών και τη "δένουν" όπως - όπως στο ατλαντικό γηραλέο, αλλά πάντα επικίνδυνο "αεροπλανοφόρο".
Με δεδομένο ή κυρίαρχο τον ατλαντισμό ή τον ευρωαντλαντισμό, η Ευρώπη δεν έχει ευοίωνο μέλλον. Δική μας υπόθεση είναι να αγωνιούμε για μια Ευρώπη των λαών, της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, για μια πολιτική συνεργασίας και αμοιβαία επωφελούς πολυπολικότητας.
Με άλυτο το δικαίωμα των Παλαιστινίων σε πατρίδα, με συγκυριακές "βοήθειες" σε οποιονδήποτε βολεύει τη Δύση σε κάθε συγκυρία, μόνο θύελλες σπέρνονται.
Ας "ξαναθυμηθεί" ο Ομπάμα τη δέσμευση για λύση στη Μέση Ανατολή και όχι απλώς ποια χώρα θα βομβαρδίσει αύριο.
Το δίλημμα δεν είναι πόλεμος ή ειρήνη, αλλά πολιτικές για την ανθρωπότητα ή "πολιτικές" για τους διαχρονικούς μεγαλοεξουσιαστές και κερδοσκόπους.
* Για την παρουσίαση του Διεθνούς Τύπου συνεργάστηκαν: Αναστασία Γιάμαλη, Κάκη Μπαλή, Δημήτρης Στούμπος.
Για παρατηρήσεις, σχόλια, επικοινωνήστε στο [email protected]
