Αν είσαι μαύρος και φτωχός στην Αμερική, τότε έχεις σοβαρές πιθανότητες να πεθάνεις πριν την ώρα σου από πυρά αστυνομικού. Οι πιθανότητες είναι τόσες που αν ο θάνατος δεν πυροδοτήσει διαδηλώσεις δεν θα γίνει καν πρώτη είδηση.
Αν ζεις και σε περιοχές που ζουν κι άλλοι φτωχοί μαύροι, οι πιθανότητες πολλαπλασιάζονται. Η ιστορία του Μάικλ Μπράουν είναι μια επιβεβαίωση αυτού του νόμου των φυλετικών πιθανοτήτων.
Ο 18χρονος άοπλος μαύρος Μάικλ Μπράουν, το Σάββατο 9 Αυγούστου, πυροβολήθηκε από τον λευκό αστυνομικό Ντάρεν Γουίλσον στη μέση του δρόμου, στο προάστιο Φέργκιουσον του Σαιντ Λούις, στο Μιζούρι. Πυροβολήθηκε έξι φορές, οι δύο στο κεφάλι. Από τότε, ταραχές και διαδηλώσεις ξέσπασαν στην περιοχή, με την αστυνομία και την Εθνοφρουρά να απαντούν με καταστολή, συλλήψεις και με την εν ψυχρώ δολοφονία με πολλαπλούς πυροβολισμούς ενός διαδηλωτή που τους "προκάλεσε" λεκτικά, ενώ κρατούσε μαχαίρι το οποίο δεν χρησιμοποίησε.
Το όνομα του αστυνομικού που σκότωσε τον Μάικλ το μάθαμε πρόσφατα, το έκρυβαν οι αρχές που τώρα ερευνούν την υπόθεση -σε πολιτειακό και ομοσπονδιακό επίπεδο- με τον υπουργό Δικαιοσύνης να διαβεβαιώνει για τη διεξαγωγή "μιας δίκαιης και ανεξάρτητης έρευνας". Τόσο ο πρόεδρος Ομπάμα όσο και ο κυβερνήτης έκαναν εκκλήσεις για ηρεμία. Ο κυβερνήτης Τζέι Νίξον, μάλιστα, επιχειρώντας να εξηγήσει γιατί κατέβασε την εθνοφρουρά στους δρόμους απέναντι στους διαδηλωτές, είπε πως στόχος είναι να αντιμετωπιστούν οι "σκόπιμες, συντονισμένες και εντατικοποιημένες βίαιες πράξεις". "Μια μέρα ελπίδας, προσευχών και ειρηνικών διαδηλώσεων αμαυρώθηκε από τις βίαιες ποινικές δράσεις ενός οργανωμένου και ολοένα αυξανόμενου αριθμού ταραξιών, πολλοί εκ των οποίων εκτός αυτής της κοινότητας και της πολιτείας, των οποίων οι δράσεις βάζουν τους κατοίκους και τις επιχειρήσεις του Φέργκιουσον σε κίνδυνο" πρόσθεσε.
Ποιος κινδυνεύει όμως στο Φέργκιουσον; Eκεί που ένας 18χρονος σκοτώθηκε μέρα μεσημέρι και ο φονιάς του φυγαδεύτηκε εκτός πολιτείας; Το Φέργκιουσον είναι μια μικρή πόλη με λίγο περισσότερους από 21.000 κατοίκους, τα δύο τρίτα (67%) είναι μαύροι. Αυτή η αναλογία δεν ισχύει ούτε κατά προσέγγιση για το Δημοτικό Συμβούλιο, που μόνο σε ποσοστό 16% είναι μαύροι, και βέβαια ούτε για το αστυνομικό τμήμα του Φέργκιουσον. Σε σύνολο 53 αστυνομικών, μονάχα οι τρεις είναι μαύροι, δύο ανήκουν σε άλλες μειονότητες και οι υπόλοιποι είναι λευκοί, ανάμεσά τους μόλις τρεις γυναίκες.
Έρευνες όπως αυτή του γενικού Εισαγγελέα του Μισούρι, Κρις Κόστερ, αποδεικνύουν πως η αστυνομία του Φέργκιουσον σταματάει δύο φορές περισσότερο τους μαύρους για έλεγχο απ' ό,τι τους λευκούς.
Το Φέργκιουσον δεν είναι η εξαίρεση
Αυτό που συνέβη στο Φέργκιουσον δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Αναδεικνύει μια κατάσταση που 50 χρόνια από την ψήφιση του Νόμου για τα Πολιτικά Δικαιώματα και 5 χρόνια από την εκλογή μαύρου προέδρου παραμένει απαράλλαχτη. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο 4 άοπλοι μαύροι άνδρες σκοτώθηκαν από πυρά αστυνομικών.
Ο Έρικ Γκάρνερ, 43 ετών, έπαθε ασφυξία όταν αστυνομικοί τού έκαναν κεφαλοκλείδωμα στο Στάτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης καθώς ήταν ύποπτος για πώληση παράνομων τσιγάρων. Έπασχε από άσθμα και πάσχιζε μάταια να τους δείξει ότι δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Ημερομηνία θανάτου: 17η Ιουλίου 2014.
Ο Τζον Κρόφορντ, 22 ετών, είχε μόλις αγοράσει ένα αεροβόλο από πολυκατάστημα στο Οχάιο όταν αστυνομικοί τον πυροβόλησαν γιατί τον θεώρησαν ύποπτο για κλήση που είχαν λάβει. Ημερομηνία θανάτου: 5η Αυγούστου 2014.
Ο Έζελ Φορντ, 22 ετών, πυροβολήθηκε στην πλάτη σε διάρκεια έρευνας στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Ημερομηνία θανάτου: 11 Aυγούστου 2014.
Ο Ντάντε Πάρκερ, 36 ετών, έχασε τη ζωή του από χτύπημα αστυνομικού με τέιζερ στο Βίκτορβιλ της Καλιφόρνια, τον πέρασαν για ληστή. Ημερομηνία θανάτου: 12 Αυγούστου 2014.
Στην Νέα Υόρκη, τα τελευταία 10 χρόνια η αστυνομία έχει σταματήσει περισσότερες από 4 εκατομμύρια φορές μαύρους και λατίνους. Σε ποσοστό 90%, σύμφωνα με στοιχεία που δίνει το ίδιο το αστυνομικό τμήμα (NYPD), δεν είχαν διαπράξει κανένα έγκλημα.
Οι ανισότητες παραμένουν, περισσότεροι μαύροι είναι άνεργοι απ' ό,τι λευκοί, και βέβαια περισσότεροι μαύροι είναι φτωχοί συγκριτικά με τους λευκούς. Το μέσο εισόδημα ενός μαύρου το 2011 δεν ξεπερνούσε τα 28.000 δολάρια ετησίως. Για τους λευκούς το ετήσιο μέσο εισόδημα για την ίδια χρονιά ήταν τα 55.000 δολάρια.
"Mπάτσοι Robocop": γιατί στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν αδιέξοδα
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αντίδραση της αστυνομίας ήταν υπερβολική σε καθεμία από τις παραπάνω περιπτώσεις. Ειδικοί παρατηρούν πως την τελευταία 20ετία η αστυνομία των ΗΠΑ στρατιωτικοποιείται για να αντιμετωπίσει έναν ολοένα λιγότερο βίαιο κόσμο.
Στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν αδιέξοδα: όταν τη δεκαετία του '90 έπεσε η ζήτηση για στρατιωτικό εξοπλισμό εκτός συνόρων με τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, οι κυβερνήσεις επέλεξαν να τον χρησιμοποιήσουν εντός συνόρων. Οι "εσωτερικές απειλές" ολοένα αυξάνονταν: λίγο η τρομοκρατία, λίγο ο "πόλεμος των ναρκωτικών", λίγο οι πάσχοντες από κάποια διαταραχή, η κυβέρνηση αποφάσισε να μεταφέρει τους "λιμνάζοντες" εξοπλισμούς από τον στρατό στην αστυνομία. Κάπως έτσι γεννήθηκε το πρόγραμμα 1033.
Ενδεικτικά, μόνο στο Σεντ Λούις, από το 2009 έχουν δαπανηθεί 9,4 εκατ. δολάρια σε εξοπλισμούς για την αστυνομία. Μέσα στο ποσό συμπεριλαμβάνονται και τα 3,6 εκατ. δολάρια που κόστισαν δύο ελικόπτερα. Η αστυνομία του Σεντ Λούις διαθέτει και ένα βαρύ τροχοφόρο τεθωρακισμένο και εξοπλισμό νυχτερινής οράσεως. Όλα αυτά τα χρησιμοποιεί για να "μαντρώσει" τους μαύρους στο Φέργκιουσον των οποίων κεντρικό σύνθημα είναι το "Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη".
Στο μεταξύ, όλο και περισσότερα "όργανα της τάξεως" έχουν παρελθόν σε δυνάμεις κατοχής σε Ιράκ και Αφγανιστάν και αντίστοιχη εκπαίδευση. Άλλωστε, με το Patriot Act, οι έννοιες "άμυνα" και "ασφάλεια" έχουν εν πολλοίς συγχωνευθεί.
Εδώ και δύο δεκαετίες η στρατιωτική αστυνόμευση των κοινοτήτων όπου ζουν μαύροι έχει κλιμακωθεί.
"Οι ταραχές είναι η γλώσσα εκείνων που η φωνή τους δεν ακούγεται" έλεγε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Οι διαδηλωτές όμως επιμένουν πως η καταστολή ήταν απρόκλητη. Ωστόσο, η αστυνομία ισχυρίζεται πως η κατασταλτική δράση που έλαβε ήταν συνέπεια των πυροβολισμών, του πλιάτσικου, των μολότοφ, και μιας απόπειρας επίθεσης στην περιοχή που χρησιμοποιεί ως επιχειρησιακό κέντρο.
Τόσο το 2008 στην Ελλάδα, όσο και στις ταραχές του Λονδίνου προ διετίας αλλά και τώρα στο Φέργκιουσον, η επιμονή της αστυνομίας να επικαλείται τον "εγκληματικό" και "βίαιο" χαρακτήρα των κινητοποιήσεων δεν κάνει λιγότερο πολιτικές τις κινητοποιήσεις.
Οι ταραχές είναι η μέθοδος που επιλέγουν εκείνοι που δεν έχουν εναλλακτική λύση. Και ταξικό πρόσημο έχει και αιτήματα. Οι μαύροι στο Φέργκιουσον δεν θέλουν άλλους Μάικλ Μπράουν.
(ΛΕΖΑΝΤΑ:)
"Οι ταραχές είναι η γλώσσα εκείνων που η φωνή τους δεν ακούγεται" έλεγε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
