Ένας ανεγκέφαλος ταβερνιάρης στην Εύβοια έβγαλε το άχτι του προ ημερών σε ένα αδέσποτο κουταβάκι. Το σκότωσε μπροστά στα μάτια σαστισμένων θαμώνων. Έγινε θέμα- δικαίως-, έγινε και διαδήλωση από φιλόζωους που ζήτησαν παραδειγματική τιμωρία, τα κανάλια το κάλυψαν με εκτενή ρεπορτάζ, γράφτηκε ότι επέδειξαν ζωηρό ενδιαφέρον ακόμη και γερμανικές φιλοζωικές οργανώσεις. Η «Μάγκι» -έτσι ονομαζόταν το άτυχο κουτάβι- αφύπνισε ανακλαστικά ευαισθησίας...
Η σύγκριση μπορεί να αδικεί και τους φιλόζωους και τους φιλάνθρωπους, αλλά θα περίμενε κανείς ότι οι εκατοντάδες που διαμαρτυρήθηκαν για τη «Μάγκι» θα γίνονταν εκατοντάδες χιλιάδες στην περίπτωση των 800 και πλέον Παλαιστινίων που έχουν πέσει μέχρι σήμερα θύματα της τελευταίας φασιστικής επίθεσης του Ισραήλ. Υπάρχει κάποιοι που διαμεσολαβούν ώστε να μετατραπεί η εύλογη ευαισθησία για ένα αδέσποτο σε επικίνδυνη αναισθησία για τις ζωές αθώων παιδιών στη Γάζα. Στα ρεπορτάζ για τον «δολοφόνο» της Εύβοιας δεν υπήρξε η παραμικρή αμφιβολία για το γεγονός ότι το «ανθρωπόμορφο τέρας» -κατά το δημοσιογραφικό κλισέ- έβγαλε το μένος του σε ένα άκακο πλάσμα. (Βεβαίως, δεν ξέρω πώς θα διαχειρίζονταν τις φιλοζωικές τους ευαισθησίες, όσοι τουλάχιστον τις διαθέτουν σε υπερθετικό βαθμό, αν στη θέση της μικροσκοπικής Μάγκι ήταν ένα εξίσου άκακο, αλλά εκ φύσεως τεράστιο, πεινασμένο και φονικό λιοντάρι που είχε δραπετεύσει από ζωολογικό κήπο και, αντιμέτωπο με τον μοχθηρό ταβερνιάρη, κέρδιζε την «αναμέτρηση» μόνο με μια δαγκωνιά...)
Στην περίπτωση της Γάζας, ακόμη κι όταν οι Ισραηλινοί στρατοκράτες φέρνουν σε δύσκολη θέση τη λεγόμενη «διεθνή κοινότητα» βομβαρδίζοντας σχολεία και νοσοκομεία, τα ΜΜΕ μας εισάγουν στο θέμα μιλώντας για «μάχες», «σύγκρουση» και «αντιμαχόμενες πλευρές». Ακόμη κι όταν οι σχολιαστές μιλούν με ελεγχόμενη οργή για το μακελειό εις βάρος αμάχων, η «αντικειμενική» παρουσίαση του θέματος περιλαμβάνει την ισότιμη καταγραφή των ημερήσιων επιχειρήσεων του ισραηλινού στρατού από τη μια και των ρουκετών που εκτόξευσε η Χαμάς από την άλλη. Θα ήταν δε «αντικειμενικότερη» η παρουσίαση, αν στις ρουκέτες της Χαμάς προσετίθεντο κι οι πέτρες που τυχόν εκτόξευσαν μικροί Παλαιστίνιοι...
Το σκηνικό της «αντικειμενικής» καταγραφής υπονοεί σταθερά ότι ναι μεν οι Ισραηλινοί έχουν υπερβεί τα εσκαμμένα, αλλά υπάρχει και σταθερή πρόκληση από την παλαιστινιακή πλευρά. Είναι σαν να ακούμε τον ταβερνιάρη της Ευβοίας να ισχυρίζεται: «Ναι, σκότωσα τη Μάγκι, αλλά αυτή με γρατζούνισε πρώτη». Προς επίρρωση του επιχειρήματος, και παρά το γεγονός ότι τα ΜΜΕ «τολμούν» πλέον να χαρακτηρίζουν «σφαγή» τη συμπεριφορά των ισραηλινών, δίνουν ταυτόχρονα βήμα σε εκπροσώπους του κράτους-τρομοκράτη για να προβάλουν τον ισχυρισμό ότι το πρόβλημα του Ισραήλ δεν είναι οι Παλαιστίνιοι και η Παλαιστινιακή Αρχή, αλλά η «τρομοκρατική» Χαμάς. Λες και δεν έχουν προηγηθεί έξι δεκαετίες ατιμώρητης γενοκτονίας των Παλαιστινίων, πολύ πριν η Χαμάς ηγεμονεύσει στη Γάζα, λες και δεν ήταν η σημερινή Παλαιστινιακή Αρχή που αντιμετωπιζόταν ως «τρομοκρατική» από τη λεγόμενη «διεθνή κοινότητα».
Απ' αυτή την άποψη δεν είναι παράδοξο το ότι η Αθήνα και όλες οι μητροπόλεις της φιλόζωης και φιλάνθρωπης Δύσης δεν έχουν πλημμυρίσει από εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές που απαιτούν όχι απλώς να σταματήσει η «αιματοχυσία», αλλά να απομονωθεί το Ισραήλ, να του επιβληθούν βαριές κυρώσεις, να διακοπούν κάθε είδους σχέσεις μαζί του. Δεν είναι παράδοξο που η Ε.Ε., την ώρα που διευρύνει τις κυρώσεις προς τη Ρωσία, έχοντας αποφασίσει πριν τους «ανεξάρτητους ερευνητές» ποιος έριξε το μαλαισιανό αεροσκάφος, ξεμπερδεύει με τη Γάζα με μια έκκληση «προς όλα τα μέρη να επιδείξουν τη μέγιστη αυτοσυγκράτηση, να αποφύγουν δυστυχήματα και να ηρεμήσουν»! Δεν είναι παράδοξες οι αποχές της Ε.Ε. από κάθε «επικίνδυνη» ψηφοφορία στον ΟΗΕ, ούτε τα άθλια ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου που εξισώνουν θύτη και θύμα. Είναι πολύ πιθανότερο να υιοθετήσει το Ευρωκοινοβούλιο ένα ψήφισμα για την Μάγκι και τα αδέσποτα, παρά μια απόφαση καταδίκης του Ισραήλ.
Υπάρχει τελικά μια βαθιά συνάρτηση ανάμεσα στην προϊούσα αναισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης και στην ταύτιση της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας» με τη φασιστική πολιτική του Ισραήλ. Δεν πρόκειται απλώς για τη βαθιά διείσδυση της ισραηλινής προπαγάνδας, αλλά για ένα πλέγμα συμφερόντων που καθιστά το Ισραήλ συστατικό στοιχείο της ευρωατλαντικής ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Αυτό καταλήγει στο αποτέλεσμα να μην υπάρχει στην πραγματικότητα «διεθνής κοινή γνώμη», όπως δεν υπάρχει «διεθνής κοινότητα». Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν ένας κρίκος της έσπαγε και αποφάσιζε να διακόψει μονομερώς κάθε σχέση, να ακυρώσει κάθε συμφωνία με το κράτος - τρομοκράτη. Αυτό μπορεί να αποτελέσει το αιχμηρό αίτημα ενός αληθινού μετώπου αλληλεγγύης κινημάτων και πολιτικών δυνάμεων, φυσικά μακριά από τους πειρασμούς του αντισημιτισμού.
