Το θέατρο του Γάλλου Πωλ Κλωντέλ (1868-1995), ένα κατεξοχήν «θέατρο ιδεών», απαιτεί μια κατοπτρική θέαση της παγκόσμιας φιλοσοφίας, για να γίνει στοιχειωδώς προσιτό

Την «παράδοξη» αντίληψη για το αστείο του πατέρα μου, γνωστού γελοιογράφου Σταμάτη Πολενάκη, κάποιοι τη χαρακτήριζαν «παράλογη» και «υπερρεαλιστική». Μπορεί να είναι και έτσι,...

Καθώς τα φετινά πολυάριθμα φεστιβάλ, Αθήνας, Επιδαύρου και άλλα, φθάνουν πια στο τέλος τους, οι εκτός φεστιβάλ θεατρικές εκδηλώσεις... δεν έχουν τελειωμό. Όλη η Ελλάδα παίζει...

Ύστερη από τις τραγωδίες που σώθηκαν, οι Βάκχες του Ευριπίδη αποτελούν το σώμα μιας προσευχής στον άνθρωπο - Διόνυσο, του ποιητή. Δεινός μελετητής του διονυσιακού μύθου ο...

Ο «Φιλοκτήτης» του Σοφοκλή θέτει απ’ την αρχή στον Έλληνα θεατή ένα δύσκολο δίλημμα. Έχουμε απ' τη μία το «εθνικό μας πρότυπο», τον «ρεαλιστή» Οδυσσέα, προικισμένο με όλες τις...

Οι σαιξπηρικές αναλύσεις του Γιαν Κοτ, με την εμμονή του να διαβάζει τον Σαίξπηρ υπό το πρίσμα του «παραλόγου θεάτρου», ήταν κάποτε μόδα και στην Ελλάδα. Έτσι, είδαμε κατά...

Η περιβόητη φράση του ΓΑΠ: «Λεπτά υπάρχουν» επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο. Ας τη δούμε από κοντά. Δέχομαι ότι λεφτά υπάρχουν και ότι δεν υπάρχουν, συγχρόνως. Αυτό δεν είναι ο...

Έχοντας αφομοιώσει γερά την τεχνική, τους χαρακτήρες, το ύφος του αστικού θεάτρου, ο Ίψεν να ανατρέπει στις τελικές σκηνές των έργων του και την τεχνική και τους χαρακτήρες και...

Ο μονόλογος της Βιρτζίνια Γουλφ «Ορλάντο» είναι ένα θεατρικό παιχνίδι και ταυτόχρονα ένας ύμνος για τον ιδανικό έρωτα στην καθαρότερη έκφρασή του, που μας μεταφέρει στην...

Διασκευάζοντας ελαφρά, σκηνοθετώντας γυμνά και κάθετα, ως μορφή του ανεπανάληπτου συμβάντος, τον τραγικό μονόλογο της Κέην, ο Τάσος Σαγρής τον επανατοποθέτησε στη σωστή του...