Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 25 χρόνια, δηλαδή ένα τέταρτο του... αιώνα, από την πιο "μαύρη" κούρσα στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού. Εκείνος ο στοιχειωμένος τελικός των 100 μ. άλλαξε πολλά και δια παντός σε όλο το οικοδόμημα των σπορ διεθνώς...
Στις 24 Σεπτεμβρίου 1988 οκτώ διάσημοι σπρίντερ ήταν έτοιμοι στην αφετηρία για τον πιο "λερωμένο αγώνα" που έμελλε να γίνει ποτέ. Η μονομαχία Μπεν Τζόνσον - Καρλ Λιούις στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ καθήλωνε όσο καμία άλλη στο παρελθόν. Είχε προκαλέσει ανυπομονησία και απογείωση στην έκρηξη αγωνίας σε όλο τον πλανήτη.
Ο Καναδός Μπεν Τζόνσον, με έναν ασύλληπτο για τα δεδομένα της εποχής χρόνο (παγκόσμιο ρεκόρ 9.79) φορούσε το χρυσό μετάλλιο στο στήθος, αφήνοντας δεύτερο τον Αμερικανό Καρλ Λιούις με 9.92. Η επικράτηση του Τζόνσον ήταν εμφανής στο ταρτάν. Όχι για πολύ, όμως...
Τα επόμενα 24ωρα ήταν δραματικά. Η ανάλυση των δειγμάτων ούρων του Μπεν Τζόνσον έδειξαν χρήση απαγορευμένων ουσιών και συγκεκριμένα του στεροειδούς στανοζολόλης. Το σοκ, τεράστιο. Ποτέ μέχρι τότε δεν είχε βρεθεί μπροστά σε σκάνδαλο ντόπινγκ τέτοιου βεληνεκούς ο παγκόσμιος αθλητισμός.
Μια από τις τραγικές ειρωνείες ήταν ότι την υπεράσπιση του Τζόνσον στα πειθαρχικά όργανα της ΔΟΕ ανέλαβε ο δικηγόρος Ντικ Πάουντ, που ήταν μέλος της αποστολής του Καναδά στη Σεούλ. Αργότερα, μάλιστα, παραδέχτηκε ότι αρχικά πείστηκε από κάποια επιχειρήματα του αθλητή. Χρόνια μετά, ο Πάουντ έγινε ο πρώτος πρόεδρος της WADA για να ηγηθεί του πολέμου κατά του ντόπινγκ!
Η "τραγωδία" θα ολοκληρωνόταν με το πέρασμα των χρόνων. Ο Μπεν Τζόνσον, που πάντα άφηνε υπόνοιες για άγρια παρασκηνιακά παιχνίδια και για μεγάλα συμφέροντα πίσω από το κρούσμα του, ουσιαστικά καταστράφηκε από εκείνη τη μέρα, ενώ αργότερα αποκαλύφθηκε πως στο αποκορύφωμα της καριέρας του έπαιρνε και δεκάδες ακόμη απαγορευμένες ουσίες, ξεφεύγοντας πάντα από τους ελέγχους, με εξαίρεση τον αγώνα της Σεούλ.
Ο Καρλ Λιούις θα φορούσε το χρυσό στο στήθος, όμως το 2003 θα γινόταν γνωστό πως στα αμερικανικά "τράιαλς", πριν από τους Ολυμπιακούς της Σεούλ, είχε βρεθεί "θετικός" σε τρία απαγορευμένα διεγερτικά και η υπόθεσή του "κουκουλώθηκε" σκανδαλωδώς από την αμερικανική Ολυμπιακή Επιτροπή. Ουδέποτε τιμωρήθηκε όπως θα έπρεπε...
Από τους συνολικά οκτώ φιναλίστ εκείνης της καταραμένης κούρσας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κάποια στιγμή βρέθηκαν μπλεγμένοι με ντόπες οι έξι σπρίντερ! Ο Καναδός Μπεν Τζόνσον (1ος), ο Αμερικανός Καρλ Λιούις (2ος), ο Βρετανός Λίνφορντ Κρίστι (3ος), ο Αμερικανός Ντένις Μίτσελ (5ος), ο Καναδός Ντεσάι Γουίλιαμς (7ος) και ο Τζαμαϊκανός Ρέι Στιούαρτ (8ος). Μόνο ο 4ος Κάλβιν Σμιθ (ΗΠΑ) και ο 6ος Ντα Σίλβα (Βραζιλία) δεν συνδέθηκαν ποτέ με υπόθεση ντόπινγκ. Κάτι παρόμοιο δεν έχει ξαναγίνει στα χρονικά σε οποιοδήποτε αγώνισμα του στίβου.
Από το 1988 και το μεγάλο σοκ με τον Μπεν Τζόνσον ξεκίνησε μια πιο σοβαρή στροφή προς τη δημιουργία αντιντόπινγκ. Τότε, εξάλλου, δεν υπήρχαν αιφνίδιοι έλεγχοι, ούτε WADA, ούτε εναρμονισμένοι διεθνώς νόμοι για την καταπολέμηση του ντόπινγκ. Από τότε έγιναν κάποια βήματα προς την καταπολέμηση της μάστιγας. Δίχως τρομερή αποτελεσματικότητα, είναι η αλήθεια, όμως σαφώς υπήρξε μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση. Οι έλεγχοι αυξήθηκαν από τη ΔΟΕ, τα εργαστήρια μπορούσαν να ανιχνεύσουν περισσότερες ουσίες, το διεθνές σύστημα αντιντόπινγκ οργανώθηκε καλύτερα και τα κρούσματα άρχισαν να "σκάνε" το ένα μετά το άλλο παγκοσμίως. Οι επιδόσεις σε ορισμένα αγωνίσματα -ειδικά στις ρίψεις των γυναικών- έχουν μια πτώση, ακόμη και της τάξης του 10% σε απόλυτους αριθμούς...
