Οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων ξανασυστήνονται με τον αγροτικό τομέα κάθε φορά που οι καλλιεργητές γης και οι κτηνοτρόφοι κλείνουν τις εθνικές οδούς διαμαρτυρόμενοι για την αντιμετώπιση της Πολιτείας. Ο πρωτογενής παραγωγικός τομέας εξωθείται στην καταστροφή, με τους μικρούς αγρότες και κτηνοτρόφους να οδηγούνται στην εξαφάνιση, ενώ ταυτόχρονα βρίσκονται απέναντι σε μια εχθρική κυβερνητική πολιτική. Παράλληλα, καλούνται να διαχειριστούν ακραία καιρικά φαινόμενα ξεχασμένοι από την Πολιτεία, που περιορίζεται στο να τάζει αποζημιώσεις χωρίς να παρέχει ουσιαστική βοήθεια διαχείρισης των δυσκολιών στον αγροτικό τομέα. Σε ένα από τα μπλόκα των προηγούμενων ημερών μια νέα αγρότισσα έκανε δηλώσεις σε τηλεοπτικό κανάλι και σχεδόν κραύγαζε ότι «η κυβέρνηση θέλει να μας διώξει από τη γη μας, θέλει να φύγουμε στο εξωτερικό και η γη να παραδοθεί στα μεγάλα συμφέροντα». Και δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να θεωρήσουμε υπερβολικά τα λόγια της...
Και όμως, οι νέοι και οι νέες αγρότες, αγρότισσες και κτηνοτρόφοι δηλώνουν πιο αποφασισμένοι από ποτέ να μείνουν και να παλέψουν αλλά και να διεκδικήσουν, προκειμένου, όπως λένε, να επιβιώσει ο αγροτικός τομέας και παράλληλα να παράγουν πλούτο και ευμάρεια για την κοινωνία, καθώς το ζήτημα της τροφής απασχολεί ολοένα και περισσότερο τα κράτη και τις κυβερνήσεις τους. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νέων ανθρώπων που αποφάσισαν να αφήσουν τις ανέσεις της πόλης και να επιστρέψουν στην περιφέρεια για να ασχοληθούν με τη γη και τα ζώα τους. Και αν περιγράφοντας αυτή τη συνθήκη έρχονται στον νου μας εικόνες ιδανικές από νέα ζευγάρια που επέστρεψαν στον τόπο τους και «ανέλαβαν την επιχείρηση» ως αφεντικά και εργοδότες, αυτές δεν ανταποκρίνονται απόλυτα στην πραγματικότητα.
Η ενασχόληση με τη γη και τα ζώα είναι μια σκληρή υπόθεση. Και με αυτή την «υπόθεση» αναμετριόταν μια ολόκληρη ζωή ένας άνθρωπος που ονειρεύτηκε να παίξει μπάσκετ και το έκανε. Έφτασε να γίνει επαγγελματίας μπασκετμπολίστας αλλά και προπονητής. Ποτέ όμως δεν αποχωρίστηκε τη γη του.
Συναντήσαμε πρώτη φορά τον Αβραάμ Παπαδόπουλο κατά τη διάρκεια της κακοκαιρίας που ονομάστηκε «Daniel» και χάραξε τις ζωές χιλιάδων κατοίκων της υπαίθρου, κυρίως των περιοχών της Λάρισας, της Καρδίτσας, του Πηλίου και του Βόλου, των Τρικάλων και της Εύβοιας.
Ο Αβραάμ Παπαδόπουλος ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ σε ηλικία 10 ετών από τις ακαδημίες της Ολύμπιας Λάρισας. Στα 18 του βρέθηκε στην ομάδα ανδρών και ως το 2001 αγωνιζόταν στην Α2. Έπαιξε μπάσκετ μέχρι το 2012, ενώ παράλληλα υπήρξε για κάποιο διάστημα παίκτης και προπονητής. Ήταν αυτός, άλλωστε, που ανέλαβε τη Λάρισα όταν η ομάδα διαλύθηκε και ξεκίνησε από το μηδέν για να φτάσει μέχρι την Α2.
Όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι το 2023 που σταμάτησε, παράλληλα με το μπάσκετ ασχολούνταν με τη γη και τα χωράφια της οικογένειας, εκεί όπου καλλιεργεί τριφύλλι, σιτάρι, καλαμπόκι, σκόρδα και κρεμμύδια. «Κατέβαινα από το τρακτέρ στις 5 μ.μ., έκανα ένα μπάνιο και στις 5.30 πήγαινα προπόνηση» θα πει ο Αβραάμ Παπαδόπουλος μιλώντας στην ΑΥΓΗ της Κυριακής.
«Αυτή τη στιγμή η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων που βρίσκονται στα μπλόκα είναι νέοι άνθρωποι, το βλέπουν στο πετσί τους ότι δεν μπορούν να επιβιώσουν, η κυβέρνηση δημιουργεί επιπλέον προβλήματα αντί να συμβάλει ώστε να λυθούν τα ήδη υπάρχοντα. Πλέον τίθεται θέμα επιβίωσης αλλά και προοπτικής, καθώς ο πρωτογενής τομέας είναι πυλώνας της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, είναι ο τομέας που θα σου φέρει μια πραγματική ανάπτυξη, η οποία θα ευνοήσει ολόκληρη την κοινωνία».
Ο 45χρονος πρώην μπασκετμπολίστας τοποθετεί το ζήτημα των διεκδικήσεων στη σωστή του βάση και κάνει λόγο για το μεγάλο διακύβευμα: «Ένα μεγάλο διακύβευμα της εποχής είναι ποιος θα ελέγξει την τροφή σε όλα της τα στάδιά της, στην παραγωγή, στη διακίνηση, στην πώληση. Και όποιος ελέγχει την τροφή μπορεί να ελέγχει τα πάντα. Μιλάμε για μια διατροφική ασφάλεια που κάθε πολιτική ηγεσία του τόπου πρέπει να την παρέχει ως κοινωνικό αγαθό».
Παράλληλα με το μπάσκετ αλλά και την ενασχόλησή του με τη γεωργία, ο Αβραάμ Παπαδόπουλος ολοκλήρωσε τις σπουδές του και ως τεχνολόγος γεωπόνος. Στόχος του είναι να εκμεταλλευτεί τις γνώσεις του στον τομέα στον οποίο δραστηριοποιείται. Περιμένει από την Πολιτεία να μην μπλοκάρει τα όνειρα και τους στόχους του. «Ζητάμε τις προϋποθέσεις για να παράγουμε έργα υποδομής, χρηματοδοτήσεις, στρατηγικά σχέδια, για να παράγουμε πλούτο για την κοινωνία» θα πει απόλυτα ξεκάθαρα και κατανοητά.
