Συνέντευξη στους Γιώργο Κτενά και Θάνο Σαρρή
Κάθε δημόσια παρέμβασή του αποτελεί ξεχωριστό γεγονός. Ο Δημήτρης Αποστολάκης είναι ιδρυτικό μέλος των Χαΐνηδων, μιας μουσικής ομάδας ανυπότακτων, με πλούσια δισκογραφική δραστηριότητα και ξεχωριστή σχέση με το κοινό. Χρησιμοποιεί τη γνώση ως μόνιμη διερώτηση στη θετική πλευρά του φαντασιακού και μας μιλάει για την πραγμάτωση του ανθρώπου μέσα από τη συμμετοχή στην ομάδα, τη βιαστική θεώρηση "άρτος και θεάματα" για το ποδόσφαιρο και αναλύει τις ομοιότητες μουσικής και ποδοσφαιρικής ομάδας.
* Ο Μαρξ αναφέρει στο «Κεφάλαιο» ότι ένας άνθρωπος πραγματώνεται στην κοινωνία. Στην κοινωνιολογική διάσταση του αθλητισμού, υπάρχει κοινωνικοποίηση στη συμμετοχή σε μία ποδοσφαιρική ομάδα;
Είναι αυταπόδεικτη αλήθεια ότι ο άνθρωπος είναι ετεροκαθοριζόμενο ον. Όταν λέμε κοινωνικοποίηση, εννοούμε κοινή αποδοχή αυταπόδεικτων αξιωμάτων και συστήματος αναφοράς, η οποία νοηματοδοτεί τις πράξεις ατόμων και συνόλων. Το ποδόσφαιρο είναι πιο κοντά στα λαϊκά στρώματα από το τένις, για παράδειγμα, γιατί στα λαϊκά στρώματα δεν υπήρχε η πολυτέλεια του προσωπικού χώρου. Κι εγώ στο χωριό δεν είχα προσωπικό χώρο. Στο ποδόσφαιρο, επίσης, υπάρχει σωματική επαφή, κάτι που αποφεύγεται όσο πηγαίνουμε σε μεγαλοαστικά στρώματα. Οπότε το γήπεδο αναπαράγει τη δομή τής πλατείας τού χωριού ή της αλάνας της πόλης. Το διακύβευμα είναι ότι στην περίοδο ενηλικίωσης των ατόμων, υπάρχει ένας επικίνδυνος οπαδικός δογματισμός, που έχει την επικινδυνότητα του ασμίλευτου απόλυτου. Ο αθλητισμός είναι κοινωνικός καθρέφτης, ειδικά το ποδόσφαιρο, και ακολουθεί τη μοίρα της κοινωνικής θέσμισης. Οπότε βλέπουμε στον αθλητισμό, όπως στην κοινωνία, τον μηχανισμό της συμμορίας: μεγάλα κεφάλαια, υποστήριξη από ηλεκτρονικό-έντυπο Τύπο, πολιτικές πλάτες. Αλλά ίδιον του ανθρώπου είναι η αγελαία ζωή, οπότε ο συναγωνισμός είναι πολύ πιο πάνω από τον ανταγωνισμό. Η ίδια η φύση καταρρίπτει την ιδέα του ισχυρού, όπως την περνάει ο εμπορικός αθλητισμός.
* Πόσο χρήσιμο κοινωνικό εργαλείο μπορεί να αποδειχθεί το ποδόσφαιρο, αν αξιοποιηθεί σωστά;
Η μύηση του έφηβου στον αθλητισμό είναι μια αναπαράσταση τελετής άνδρωσης. Είναι ένα πεδίο που μπορεί να δείξει κανείς τον προσωπικό του ηρωισμό. Αλλά πρέπει να υπάρχει η ιδέα του συνόλου, μία φυλή με ιστορικό παρελθόν και ιστορική συνέχεια. Ένα παιδί στο σχολείο, που μπορεί ακόμα να μην ξέρει να μετράει, μπορεί να καταλάβει αν λείπει συμμαθητής! Άρα η ομάδα, με τη μορφή του πρώτου στίβου ξεδιπλώματος μιας ιδιοσυγκρασίας, πρέπει να έχει το ιστορικό βάρος της φυλής. Από τον τοπικό παιδιάστικο εγωισμό μέχρι τους αναρχικούς εργάτες τού σιδηροδρόμου που δημιούργησαν την Παναχαϊκή, τον απόηχο του ισπανικού εμφύλιου που κληρονόμησε η Μπαρτσελόνα ή τους ολυμπιονίκες που διατράνωσαν τις γροθιές τους ενάντια στον ρατσισμό. Είναι τελετές άνδρωσης και πρέπει να υπάρχει το όραμα της φυλής και η ιερότητα της τελετής. Έχουμε ευθύνη όλοι μας να υπάρχουν ζωντανοί οι συλλογικοί μύθοι.
* Μέσω του ποδοσφαίρου μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν διαφορετικό αθλητισμό; Και να δοθεί, στο μέτρο που αναλογεί, το σύνθημα για έναν διαφορετικό κόσμο;
Το άλογο του κοινωνικού αμοραλισμού έχει εμπορικές οπλές. Μπορούν να δημιουργηθούν εστίες αυτοοργάνωσης, αυτοδιαχείρισης, αλλαγής της ηθικής αξιολόγησης και νοηματοδότησης του ανθρώπινου φαντασιακού. Μέσα από τον αθλητισμό, τις καλλιτεχνικές προσπάθειες κ.λπ. Κάποια στιγμή, η αλήθεια θα είναι τόσο διασταλτική που θα αρχίσουν να αλληλεπιδρούν, οικοδομώντας ένα διαφορετικό κοινωνικό φαντασιακό. Δεν θα ξεκινήσει μόνο από το ένα ή το άλλο, θα διασταλούν όλες οι εστίες. Αν μια πράξη αποσυνδεθεί από την αποτίμησή της, τότε ίσως οικοδομήσουμε παιδεία που, αντί να κατασκευάζει ομοιομορφίες, να εντείνει τις υπάρχουσες βιολογικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες. Δεν θα μιλάμε για πρώτο και δεύτερο, αλλά για διαφορετικό. Εκεί πρέπει να στηριχτεί η κοινωνία του αύριο: από τα παραγόμενα αντίτυπα, να μεταβούμε στα δημιουργήματα μοναδικότητας.
* Μέσα από τη συμμετοχή σε ομάδα, αναδεικνύεται το συλλογικό, σοσιαλιστικό πνεύμα. Οι Χαΐνηδες πώς παίζουν μπάλα;
Μία ποδοσφαιρική ομάδα έχει πάρα πολλά κοινά με μια μουσική ομάδα. Στους Χαΐνηδες τερματοφύλακας και αμυντική γραμμή είναι τα ντραμς, τα κρουστά, το κοντραμπάσο, οι κιθάρες. Μεσαία γραμμή είναι η λύρα, το μαντολίνο, το μπουζούκι, η γκάιντα, το πιάνο, το λαούτο, το κλαρίνο και επιθετικοί οι τραγουδιστές. Με πυκνές γραμμές, υπάρχει αλληλοκάλυψη για τους ντεφορμέ. Πρέπει να έρχονται από πίσω κρυφοί επιθετικοί, η άμυνα να είναι συγχρονισμένη και να υπάρχουν box to box αμυντικοί-μέσοι που να κουβαλούν την μπάλα από πίσω προς τα μπρος και χαφ που στη μεσαία γραμμή θα κάνουν παιχνίδι. Τρομερές ομοιότητες με το ποδόσφαιρο!
* Η παράσταση που συμμετέχεις αυτό το διάστημα, τι πραγματεύεται;
Είναι μία φιλόδοξη παράσταση, λέγεται "Το Σωματίδιο του Θεού". Είναι μία πλεξούδα που μπλέκονται η Φυσική και η συμπαντική νομοτέλεια, με δεξιοτεχνικά ακροβατικά, χορογραφίες και μουσική. Είναι μεγάλη χαρά να συνεργάζομαι με την κολεκτίβα χορού και ακροβασίας Κι όμως κινείται, μουσικούς μέλη των Mode Plagal και των Χαΐνηδων. Τα τέσσερα συστατικά της παράστασης είναι: Φυσική, μουσική, ακροβασία και χορός. Κάπως σαν ένα καινούργιο άθλημα: ποδόσφαιρο, βόλεϊ, χάντμπολ και μπάσκετ μαζί!
Το σωματίδιο του Θεού/Κι όμως κινείται
Χώρος: Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206
Ημερομηνίες: 07 - 10 Μαρτίου 2013
Ώρα: 21.00
Είσοδος: 10 ευρώ
