Το όνομα του Πάολο Ρόσι φέρνει στην μνήμη όλων το Μουντιάλ της Ισπανίας του 1982 και ένα συγκεκριμένο αγώνα της Ιταλίας, που παραδόξως δεν είναι ο τελικός, αλλά ο αγώνας του δεύτερου γύρου απέναντι στην Βραζιλία. Και έμεινε αξέχαστος όχι μόνο για τις επιδόσεις του Ρόσι, αλλά και για αυτά που είχαν προηγηθεί.
Ο γεννημένος το 1956 Ρόσι μετά από ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα καριέρας, με διπλό τίτλο πρώτου σκόρερ σε Β΄ και Α΄ Ιταλίας σε δύο χρόνια με την Βιτσέντζα (όντας συνιδιοκτησία της Γιουβέντους) είχε κινδυνεύσει να καταστρέψει την καριέρα του μέσω της εμπλοκής του σε σκάνδαλο στοιχημάτων και την τιμωρία του με τριετή αποκλεισμό από τους αγωνιστικούς χώρους, το 1980. Ωστόσο, οι Ιταλοί φαίνεται ότι καταλάβαιναν πολύ καλά ότι ενόψει Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Ισπανία δεν ήταν δυνατόν να μην τον περιλάβουν στην ομάδα και η ποινή του μειώθηκε σε δύο χρόνια. Και η επιλογή τους δικαιώθηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο.
Παρά την αποχή του από τα γήπεδα, που οδήγησε σε μέτριες εμφανίσεις στα πρώτα παιχνίδια, όπου δεν σκόραρε και η Ιταλία «πέρασε» τον όμιλο της πρώτης φάσης με τρεις ισοπαλίες, ο Ρόσι στη συνέχεια αναγεννήθηκε μαζί με την ομάδα. Ξεκίνησαν με νίκη 2-1 επί της Ιταλίας του Μαραντόνα και συνέχισαν με την κατεδάφιση της ως τότε θεωρούμενης «σίγουρης κυπελλούχου» Βραζιλίας του Σώκρατες, του Φαλκάο και του Ζίκο. Ο Ρόσι έβαλε όλα τα γκολ της Ιταλίας στο 3-2, συνέχισε με δύο ακόμη στο 2-0 του ημιτελικού επί της Πολωνίας και στον τελικό άνοιξε το σκορ στο 3-1 επί της Γερμανίας, που έφερε στην Ιταλία το τρίτο από τα τέσσερα παγκόσμια κύπελλα που κατέχει.
Το πόσο «σημάδεψε» ο Ρόσι τους Βραζιλιάνους καταγράφεται ίσως με τον πιο σαφή τρόπο σε μία διαφήμιση κατά το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Βραζιλία, το 2014, όπου παίζουν ο ίδιος και ο Ζιντάν.
Μαζί με τον Γκαρίντσα το 1962 και τον Κέμπες το 1978 είναι οι μόνοι τρεις ποδοσφαιριστές που έχουν κερδίσει όλα τα βραβεία σε Παγκόσμιο Κύπελλο, δηλαδή το Κύπελλο, το Χρυσό Παπούτσι ως πρώτοι σκόρερ και την Χρυσή Μπάλα ως καλύτεροι παίχτες. Με 134 γκολ σε 338 παιχνίδια με τις ομάδες που αγωνίστηκε μέχρι την απόσυρσή του σε ηλικία μόλις 31 ετών, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς της εποχής του.
Η διεθνής πορεία του με την Vecchia Signora του ιταλικού ποδοσφαίρου του οδήγησε να κατακτήσει ένα ευρωπαϊκό Κύπελλο Κυπελλούχων τη σεζόν 1983-1984 επί της Πόρτο, ένα Σούπερ Καπ της UEFA την ίδια χρονιά επί της Λίβερπουλ, ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών την σεζόν 1984-1985 επί της Λίβερπουλ που δεν πανηγύρισε κανείς καθώς προηγήθηκε τραγωδία στις κερκίδες με 39 νεκρούς και πάνω από 600 τραυματίες στο Χέιζελ.
Στην Ιταλία ξεκίνησε να μαζεύει τίτλους με την Βιτσέντσα και το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1976-1977, πριν περάσει στη Γιουβέντους όπου πήρε δύο πρωταθλήματα τις σεζόν 1981–82 και 1983–84 και ένα κύπελλο ενδιάμεσα, τη σεζόν 1982-83. Η συνέχεια στην Μίλαν δεν ήταν ανάλογη της προηγούμενης πορείας του και μετά από μία τελευταία προσπάθεια στην Βερόνα αποσύρθηκε.
Η διεθνής αναγνώρισή του οδήγησε στο να βραβευτεί μεταξύ άλλων με την Χρυσή Μπάλα, την Χρυσή Μπάλα Παγκοσμίου Κυπέλλου και να περιληφθεί στους κορυφαίους του ποδοσφαίρου για τον 20ο αιώνα σε σειρά σχετικών θεσμών.
