ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΟΥΝΤΑ
Για όλους τους αθλητές υπάρχει πάντα το σημείο τερματισμού της καριέρας τους. Κάθε γενιά έχει τους δικούς της πρωταγωνιστές, που, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, αποσύρονται από την ενεργό δράση, αλλά παραμένουν πάντα στο προσκήνιο της ιστορικής μνήμης. Ο Μιχάλης Κακιούζης, που αγωνίζεται φέτος στον Φάρο Κερατσινίου, ανακοίνωσε την προηγούμενη εβδομάδα πως το ερχόμενο καλοκαίρι θα σταματήσει να παίζει μπάσκετ. Ταυτόχρονα, κοινοποίησε και την πρόθεσή του να συνεχίσει να υπηρετεί το άθλημα από διαφορετικό πόστο. Στο ξεκίνημα της ανακοίνωσής του έγραψε πως "αυτός που έχει τη συνήθεια να ταξιδεύει, ξέρει να φτάνει πάντα τη στιγμή που πρέπει να φύγει", χαρακτηρίζοντας την απόφασή του ως ανώτερη εσωτερική ανάγκη, που υπαγορεύεται από τη φυσική νομοτέλεια της ζωής.
Γεμάτος διακρίσεις...
Η καριέρα του είναι γεμάτη επιτυχίες και διακρίσεις. Ο γεννημένος στις 29 Νοεμβρίου του 1976 Έλληνας φόργουορντ έφτασε μέχρι τα υψηλότερα σκαλοπάτια του διεθνούς ανταγωνισμού. Η ελληνική, και όχι μόνο, μπασκετική "πιάτσα" τον έμαθε για τα καλά μόλις το καλοκαίρι του 1995, όταν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Εθνική Εφήβων που στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια στο Μουντομπάσκετ που διεξήχθη στη χώρα μας. Όμως, σε επίπεδο ανδρών, ο Μιχάλης Κακιούζης έφτασε στην απόλυτη καταξίωση αφού ήταν ο αρχηγός της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου του 2005, όταν οι παίκτες του Παναγιώτη Γιαννάκη έφεραν στη χώρα μας το δεύτερο χρυσό μετάλλιο της ιστορίας της ομάδας. Την επόμενη χρονιά, η Εθνική συμμετείχε για πρώτη φορά στον τελικό ενός Μουντομπάσκετ, όπου και ηττήθηκε από την Ισπανία. Το αργυρό μετάλλιο και η μεγαλειώδης νίκη στον ημιτελικό επί των ΗΠΑ των μεγάλων αστέρων του ΝΒΑ συνιστούν άλλη μια μεγάλη διάκριση στο παλμαρέ του Μιχάλη Κακιούζη. Συνολικά, σε 116 αγώνες με τη "γαλανόλευκη" σημείωσε 798 πόντους.
Από τη Νέα Φιλαδέλφεια στο Κερατσίνι
Ξεκίνησε το μπάσκετ από την ομάδα της περιοχής όπου γεννήθηκε, τον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας, για να αγωνιστεί στη συνέχεια κατά σειρά σε ΑΕΚ, Σιένα, Μπαρτσελόνα, Σεβίλλη, Εφές Πίλσεν, Άρη, Βιλερμπάν, Κρεμόνα, Ρόμα, Βακαλό, ΑΕΚ Λάρνακας, Νέα Κηφισιά και ΑΠΟΕΛ. Φέτος, οδηγεί μαζί με τους συμπαίκτες του στον Φάρο Κερατσινίου την ομάδα σε έναν "υγιεινό περίπατο" στην Α2, αλλά και στην τρίτη εμφάνιση σε τελικό Κυπέλλου στην ιστορία του θεσμού από ομάδα της μικρότερης κατηγορίας.
Όσο για τους τίτλους του με τη φανέλα συλλόγων σε διάφορες χώρες, χρειάζεται ολόκληρη καταμέτρηση: Κύπελλο Σαπόρτα (το 2000 με την ΑΕΚ), Πρωτάθλημα Ελλάδας (2002 με την ΑΕΚ), δύο Κύπελλα Ελλάδας (2000 και 2001 με την ΑΕΚ), Κύπελλο Ισπανίας (2007 με την Μπαρτσελόνα), Πρωτάθλημα Ιταλίας (2004 με τη Σιένα), Σούπερκαπ Ιταλίας (2004 με τη Σιένα), Πρωτάθλημα Τουρκίας (2009 με την Εφές), Κύπελλο Τουρκίας (2009 με την Εφές) και Πρωτάθλημα Κύπρου (2013 με την ΑΕΚ Λάρνακας). Φέτος, το "παλμαρέ" του συμπληρώνεται και με τη συμμετοχή -τουλάχιστον- στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας με τη φανέλα του Φάρου Κερατσινίου.
Στην αναγγελία της καλοκαιρινής απόσυρσής του ο Μιχάλης Κακιούζης ευχαρίστησε τους προπονητές του, τους συμπαίκτες του, τους φιλάθλους, τους εκπροσώπους του Τύπου και την οικογένειά του για τη βοήθεια και τη στήριξη που του παρείχαν όλα αυτά τα χρόνια που "ίδρωνε" στα παρκέ... Ένας ακόμα "μεγάλος" μιας "χρυσής γενιάς", που τίμησε το εγχώριο μπάσκετ σταματάει το καλοκαίρι, αλλά δεν θα παύσει να αποτελεί σημείο αναφοράς για το άθλημα και στο μέλλον...
