Έχασε τη μάχη με την επάρατη νόσο την περασμένη Τρίτη ο Βασίλης Σακόπουλος, ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους του μπάσκετ και παθιασμένος αγωνιστής της Αριστεράς.
Ο "ζούγκλας", όπως αυτοσαρκαστικά αποκαλούσε τον... εαυτό του, ήταν μια από τις βασικές αιτίες της ανάπτυξης του ελληνικού γυναικείου μπάσκετ τη δεκαετία του '80 και ο άνθρωπος πίσω από τα αλλεπάλληλα πρωταθλήματα του Σπόρτιγκ, αλλά και της ευρωπαϊκής καταξίωσης της ομάδας των Πατησίων (αν και Κουκακιώτης ο ίδιος), με συμμετοχή σε δύο "φάιναλ φορ" του Πρωταθλήματος Ευρώπης, το 1991 στη Βαρκελώνη και το 1992 στο Μπάρι.
Πάνω από όλα ο Βασίλης Σακόπουλος ήταν ένας από τους πολλούς αγωνιστές της Αριστεράς που ποτέ δεν "εξαργύρωσε" τους αγώνες του. Κυνηγημένος στη δικτατορία, στο ΚΚΕ για ένα μεγάλο διάστημα, αλλά ανένταχτος και κοντά στον Συνασπισμό από το 1991, ήταν "φαρμακωμένος" το 1993, όταν το κόμμα έμεινε με το 2,94% εκτός Βουλής. Επί 25 χρόνια ήταν πάντα κοντά στον Συνασπισμό, παρών στις διαδηλώσεις και σε όλες τις προεκλογικές του συγκεντρώσεις. Τα τελευταία χρόνια οργανώθηκε, παρά τη μάχη που έδινε με την αρρώστια του, και πάλι στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου παρέμεινε φανατικά μέχρι την τελευταία του πνοή.
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την αγωνία του για το δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου ή για τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, όταν έπαιρνε τηλέφωνο, πριν κλείσουν οι κάλπες, στην "Αυγή". Ήθελε να μάθει αν έχουμε νέα από τα "exit poll", να αφουγκραστεί το κλίμα, και δεν μπορούσε να κρύψει την αγωνία του για τις μάχες που έδινε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας, πανηγυρίζοντας, με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο, όταν του λέγαμε τις ευχάριστες ειδήσεις.
Ν.Π.
