Ένα με τέσσερα ευρώ την ημέρα στους αναξιοπαθούντες, καλά είναι.
Κιμπάρης άνθρωπος ο Σαμαράς, γνωστό αυτό.
Όσο για κείνους που λένε πως και έξω από εκκλησίες να κάθονταν, περισσότερα θα μάζευαν.
Μη δίνετε σημασία.
Κακοί άνθρωποι και μίζεροι.
Συριζαίοι, εννοείται...
Κι ύστερα τόσα πρόστιμα ιλιγγιώδη χάρισαν Σαμαράς- Βενιζέλος στους άλλους αναξιοπαθούντες.
Στον Λάτση και στον Βαρδινογιάννη συγκεκριμένα.
Δεν έχουνε ψυχή αυτοί;
Και γιατί, παρακαλώ, η συγκεκριμένη δωρεά να μην λογαριάζεται στο «κοινωνικό μέρισμα»;
Μονάχα 97% στο δημοψήφισμα της Κριμαίας;
Ο Kορεάτης ο μπουλούκος τους έσκισε.
100% πήρε πριν από καμιά δεκαριά μέρες, θα μπορούσε και παραπάνω.
Είπε όμως να μην το χοντρύνει.
Όμως δημοψήφισμα με τα ρωσικά τανκς να κόβουνε βόλτες έξω απ' τα εκλογικά τμήματα.
Είναι κάπως, ό,τι και να πεις.
Κάποιοι το έλεγαν από χρόνια.
Πως το πολίτευμα της χώρας εξελίσσεται σε ένα είδος τηλεοπτικής δημοκρατίας.
Όποιος αμφιβάλλει, ας ρίξει μια ματιά στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.
Και θα συμφωνήσει.
Από το τηλεοπτικό «δήθεν» στο πολιτικό «τίποτα».
Η πορεία απολύτως ομαλή.
Και ευθύγραμμη.
Για ένα σακκίδιο αδειανό - για ένα Ποτάμι.
«Το σύστημα δεν ανησυχεί για το ενδεχόμενο ανόδου στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ».
Η βαρυσήμαντη δήλωση ανήκει στον Θανάση Παφίλη του ΚΚΕ.
Πολύ σωστά, διότι, όπως όλοι βλέπουμε, το σύστημα αδιαφορεί πλήρως γι' αυτό το ενδεχόμενο.
Ούτε έχει ρίξει όλα του τα όπλα προκειμένου να το αποτρέψει.
Αντιθέτως, έχει αποδυθεί σε μανιασμένη ολομέτωπη επίθεση κατά του ΚΚΕ.
Συνεπέστατη η ηγεσία του Περισσού προς την πάγια τακτική της.
Σύμφωνα με τη λογική της οποίας, αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τις απόψεις μας...
...Τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.
Εννοείται πως αισθάνομαι βαθειά συγκινημένος και υπερήφανος για κάποιους συναδέλφους μου.
Οι οποίοι έχουν αναδειχθεί σε ειδικούς (πιο ειδικοί δεν γίνεται) αεροπλόους.
Με μεταπτυχιακά, με διδακτορικά και γενικώς με πλάκα τα γαλόνια.
Φύλλο και φτερό το 'χουνε κάνει το αγνοούμενο μπόινγκ 777.
Και, φυσικά, ξέρουνε τα πάντα κι ακόμη περισσότερα.
Αυτές οι καθημερινές αυτοκτονίες από απελπισία συμπολιτών μας.
Που συνήθως συνοδεύονται από σπαρακτικά σημειώματα.
Και βέβαια δεν βρίσκουν θέση στα δελτία των μεγάλων καναλιών.
Ούτε τηλεοπτικό μονόστηλο, μιλάμε.
Εδώ που τα λέμε, πώς να χωρέσουν;
Ανάμεσα στην καθημερινή δήλωση (επί παντός) του κ. Ανδρέα Ψυχάρη, στο Mega μου.
Στην ομοίως καθημερινή προβολή των αόκνων προσπαθειών της κ. Όλγας Κεφαλογιάννη για τον τουρισμό μας.
Στο επίσης καθημερινό πεντάλεπτο της κ. Μαριάννας Βαρδινογιάννη.
Α ναι, και, τώρα τελευταία, στην όλη κινητικότητα του νέου ηγέτη του νέου κόμματος.
Ε, πού να χωρέσουν οι αυτοκτονημένοι.
Ας πρόσεχαν...
Τον ερωτεύτηκε, λέει, η Μέρκελ τον Ματέο Ρέντσι.
Εκεί που όλοι περίμεναν πως θα του τα χώσει.
Εκείνη στα μάτια τονε κοίταζε λιγωμένη, μέλι έσταζε.
Μωρέ μπας κι έχει δίκιο ο Τσίπρας;
Που υποστηρίζει πως η Γερμανίδα έχει στο συρτάρι Plan B, για την κάθε περίπτωση.
Δεν θέλω ούτε να φανταστώ προς τα πού πρόκειται να οδεύσουν οι ανεξαρτητοποιούμενοι της Χρυσής Αυγής.
Σε ένα δεύτερο χρόνο έστω.
Καθώς μάλιστα κάποιοι φαντασιώνονται τον νέο Συναγερμό της μεγάλης ακρο-δεξιο-κεντρο-αριστερής παράταξης.
Πέραν πάσης προσδοκίας πράγματι το «πρωτογενές πλεόνασμα».
Θαμπώθηκε, σου λέει, το ευρωπαϊκό σύμπαν από το επίτευγμα.
Όμως γιατί μόνο 2,9 δισ;
Άνετα θα μπορούσαν να το διπλασιάσουν, να το τριπλασιάσουν μη σου πω.
Αν δημιουργούσαν άλλους τόσους άστεγους.
Αν έστελναν άλλους τόσους στα συσσίτια των δήμων και της εκκλησίας.
Αν δεν τσιγκουνεύονταν στα ποσοστά των Ελλήνων που πλέον ζουν(;) κάτω από το όριο της φτώχειας.
Τι τα θες; Μισές δουλειές, όπως πάντα...
