Ένας ηλικιωμένος άντρας, ένα βροχερό χειμωνιάτικο βράδυ, σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο στα περίχωρα της Λάρισας, τέλη δεκαετίας του '60. Με μια Χιτσκοκική ατμόσφαιρα ξεκινάει αυτό το σπανίως παιγμένο μονόπρακτο του Δημήτρη Κεχαΐδη. Δυο άντρες «εισβάλλουν» στο χώρο του ηλικιωμένου ήρωα και με μια δομή σχεδόν Πιντερική, ξετυλίγεται ένα από τα ωραιότερα δημιουργήματα, ίσως του σπουδαιότερου διαλογίστα του νεοελληνικού θεάτρου.
Γαλουχημένος στις παραστάσεις του Κουν στο Υπόγειο Θέατρο Τέχνης, ο Κεχαΐδης, ανασυνθέτει επαρχιακές μνήμες, και βάζει τους ήρωές του να αναμετριούνται με το σκοτεινό τους παρελθόν, σε ένα σπαρταριστό έργο, που θεωρείται μαζί με το «Τάβλι», ένα από τα πιο επιδραστικά θεατρικά μονόπρακτα των τελευταίων σαράντα χρόνων.
Γιατί η «Βέρα» σήμερα; Διότι στη σημερινή εποχή της Κρίσης που διανύουμε, και της καθολικής κατάρρευσης, αυτό που ραγδαία ξεφτίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο εμείς οι Νεοέλληνες βλέπαμε μέχρι τώρα τα πράγματα. Σε μια αναμέτρηση με τις παλαιότερες γενιές, όπως παρουσιάζονται στη «Βέρα», επαναπροσδιορίζουμε το παρελθόν για να αξιολογήσουμε το μέλλον.
Ο Προκόπης, ο Κώστας & ο Μήτσος της «Βέρας» είναι οι παππούδες μας, οι γονιοί των γονιών μας, η γενιά πριν και κατά την Κατοχή, που έθεσε τις βάσεις για τη μεταπολεμική Ελλάδα.
