Ο Μ. Βορίδης επέλεξε την επίθεση στον Ανδ. Παπανδρέου για την αύξηση του χρέους, με προφανή στόχο να ξεχωρίσει και να κολυμπήσει στον κόσμο της Ν.Δ. Και ασχολήθηκε βέβαια με τη μισή όψη (τις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ) και μάλιστα με στρεβλό τρόπο.
Η έκρηξη του χρέους και του υπερδανεισμού, όμως, είναι ευρύτερο θέμα από τον καυγά (του παλιού δικομματισμού) Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ, αλλά και κεντρική αιτία της σημερινής κρίσης.
Γνωρίζουμε και από τους αριθμούς, και από τις ιστορικές μαρτυρίες ότι η άνοδος του δανεισμού στη δεκαετία του '80 ήταν συνειδητή επιλογή του τότε πρωθυπουργού (σαφώς άλλη από εκείνη του Κ. Καραμανλή), με στόχο την ταχεία άνοδο των εισοδημάτων, χωρίς όμως να πληγούν οι μεγάλες περιουσίες ή καταθέσεις. Αναμφίβολα, η πολιτική εκείνη έβαλε τη σφραγίδα της και στον τρόπο που οργανώθηκε το Δημόσιο και οι επιχειρήσεις του.
Όμως, δεν μπορεί να σταθεί το επιχείρημα ότι για τον υπερδανεισμό της δεκαετίας του 2000 και τη μεγάλη αύξηση των δημόσιων δαπανών από 2007 είναι υπεύθυνος ο απών. Γιατί στη δεκαετία του '90 και προσπάθειες έγιναν να ελεγχθούν τα ελλείμματα, και οι ευθύνες πρέπει να αναζητηθούν πρωτίστως στο τι έκαναν ή τι δεν έκαναν οι κυβερνήσεις των χρόνων αυτών.
Η Ν.Δ. σκέφτεται και μιλά χωρίς να απολογείται για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό που ανεξέλεγκτα κλιμακώθηκε το 2007, το 2008 και το 2009. Όμως αυτή είναι η τελευταία και καθοριστική πράξη υπερδανεισμού, που ακολουθήθηκε μετά από το αδιέξοδο και τον δανεισμό των Μνημονίων.
Η επίμονη άρνηση αποδοχής του βέβαιου, τεκμηριωμένου λάθους, των κρίσιμων, μεγάλων λαθών -νοοτροπία εγκατεστημένη και κυρίαρχη στην πολιτική μας ζωή- αναπληρώνεται με τις υποκριτικές δηλώσεις και διαβεβαιώσεις που αυξάνουν τη δυσπιστία των πολιτών. Και αφαιρεί το στρατηγικό, προγραμματικό περιεχόμενο της πολιτικής και κυβερνητικής δράσης αφήνοντας τον χώρο στον μόνιμο διεκδικητή: τις εξυπηρετήσεις και τις πελατειακές σχέσεις, τη νομή του Δημοσίου από τις πολιτικές ομάδες και τους χρηματοδοτούμενους πελάτες επιχειρηματίες.
Η πραγματικά διαφορετική πορεία της χώρας, η έξοδος από την ύφεση και την κρίση ή θα γίνει με νέους μεγάλους δανεισμούς, ή με διαρθρωτική αλλαγή του τρόπου κατανομής των διαθέσιμων πόρων, την εγκατάλειψη του καταστροφικού πελατειακού μοντέλου, δίκαιη κατανομή των βαρών.
