Αν από την πανδημία μείνουν μόνο ενδιαφέρον μας ως κράτη και λαοί το εμπόριο και οι οικονομικές σχέσεις, θα είναι πλέον σε παγκόσμια κλίμακα η απειλή για τις αξίες της ανθρωπότητας που προωθούν οι διεθνείς οργανισμοί, για τα δικαιώματα, το κλίμα, το περιβάλλον, τόνισε ο πρώην πρέσβης της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης Στέλιος Περράκης μιλώντας Στο Κόκκινο και τον Νίκο Ξυδάκη.
Το σχήμα της παγκόσμιας διακυβέρνησης σήμερα γνωρίζει πολλές ρήξεις, ρήγματα, αδυναμίες, στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και τις 16 ειδικευμένες οργανώσεις του (Unesco, Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, Unicef, Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες, κτλ.), αναδεικνύεται όλη η λογική του πρέπει να ανοίξει η παγκόσμια κοινότητα ώστε κράτη και λαοί να αποκτήσουν πια άλλη υπόσταση, σύμφωνα με αυτά που διακηρύχθηκαν τόσο πανηγυρικά στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ το 1945. Εκεί είναι η καθημερινότητα της διεθνούς πολιτικής. Πρέπει να κάνουμε την κριτική μας τα κράτη ως μέλη της διεθνούς κοινότητας και αυτών των θεσμών. Γιατί δεν παρακολουθούμε και δεν συνδράμουμε αυτούς τους Οργανισμούς, δεν αντιλαμβανόμαστε την σημασία της υλοποίησης των πολιτικών τους, είπε ο κ. Περράκης.
Θύμισε ότι ο «πόλεμος» των ΗΠΑ προς πολλούς από αυτούς τους Οργανισμούς κρατάει χρόνια, έχουν κόψει τα χρήματα στην Unesco π.χ. για την επιστήμη και τον Πολιτισμό, στον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας, έχουν αποχωρήσει για πολλά χρόνια, βλέπουν με τρόπο πολεμικό τα ζητήματα Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Αυτό που κάνει σήμερα ο Τραμπ το έχουμε ξαναδεί, είναι η διάθεση απαξίωσης των θεσμών που έχουν ως έργο να προσδιορίσουν κάτι καλύτερο για τους λαούς σε οικουμενικό επίπεδο.
Θυμίζουν πολύ την εποχή μας όσα συνέβησαν με την Κοινωνία των Εθνών (πρόγονο του ΟΗΕ) στον Μεσοπόλεμο, όπως υπογράμμισε, ιδίως ως προς τις συμπεριφορές κρατών που κινούνται με τρόπο ιδιαίτερο και ιδιοτελή, ξεχνώντας την ανάγκη συνεργασίας, αλληλεγγύης, συλλογικότητας. Και μπορεί η Κοινωνία των Εθνών να ναυάγησε, να μην πέτυχε να αποτρέψει τον επερχόμενο τότε Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, άφησε ωστόσο σημαντική κληρονομιά και πολλά θετικά που αργότερα ενσωματώσαμε σιγά-σιγά στο διεθνές σύστημα, τον ΟΗΕ κτλ. Η τότε «κοινωνία» έγινε πλέον «κοινότητα», άλλαξε η ψυχολογία της συμμετοχής τα τελευταία χρόνια, με τις μεγάλες διακηρύξεις που προέρχονται από τον ΟΗΕ, για το κλίμα, το περιβάλλον, τον άνθρωπο, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες.
Όλες οι μεγάλες διασκέψεις που έχουν καταλήξει σε Διακηρύξεις, τόνισε, προβάλλουν πλέον ως οντότητα την ανθρωπότητα, ως ένα νέο υποκείμενο. Είναι πολύ σημαντικό, όχι μόνο τώρα που στην πανδημία σκεφτόμαστε περισσότερο τον άνθρωπο, να δούμε τι μπορεί να κάνει κανείς σαν κράτος, σαν λαός, σαν κοινωνία πολιτών. Η διεθνής κοινότητα έχει πια «ανοίξει», δεν είμαστε υποκείμενα μόνο τα κράτη που μετέχουν στο σύστημα, είναι και οι διεθνείς οργανισμοί πρωταρχικά, εκεί που μετουσιώνονται σε καθημερινή πράξη όλα τα μεγαλεπίβολα σχέδια, να εξαλείψουμε τη φτώχεια, να δώσουμε περισσότερη προσοχή και φροντίδα στα παιδιά, κτλ.
Αυτό που λείπει σήμερα είναι η αλληλεγγύη, όχι ως αφηρημένη έννοια ή φιλοσοφική προσέγγιση, αλλά ως στάδιο μετάβασης στο παγκόσμιο σύστημα. Το Διεθνές Δίκαιο αποτυπώνει την συνεργασία της μετάβασης από τις πρώτες πολεμικές δεκαετίες στις σχέσεις αλληλεγγύης. Μας ενδιαφέρει επέκεινα του δικού μας κράτους, του δικού μας λαού, για το γενικότερο συμφέρον. Στον ΟΗΕ, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, σε άλλους οργανισμούς και περιφερειακές οργανώσεις, βάλαμε τις αξίες της πολιτικής και για τον άνθρωπο σαν πρωταρχία. Αυτή την στιγμή έχουμε χάσει τον μπούσουλα, ακριβώς γιατί έχουμε ξεφύγει από τις αρχές και τις αξίες, είμαστε στην ίδια κατάσταση με τον Μεσοπόλεμο, με την ανάδυση του ναζισμού, του φασισμού, με χώρες να κινούνται μόνες έξω από τη συλλογικότητα. Οι ΗΠΑ π.χ. δεν μπήκαν ποτέ στην Κοινωνία των Εθνών, όπως θύμισε ο ίδιος.
Οι αξίες, η αλληλεγγύη, αυτές οι αρχές, παραμερίστηκαν. Γιατί η ΕΕ έχει βρεθεί σε κατάσταση αμηχανίας; Γιατί ορισμένες χώρες μέλη δεν σέβονται πια αυτές τις ιδρυτικές αρχές και αξίες. Δεν είναι εντυπωσιακό π.χ. ότι η Ολλανδία, χώρα πάντα στην πρωτοπορία, εδώ και μερικά χρόνια ακολουθεί πολιτική τελείως παρεκκλίνουσα και εκφράζει ό,τι πιο αρνητικό; Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει μία διαφορετική αντίδραση, με πολλούς τρόπους έχει δείξει στην «μεγάλη» Ευρώπη των 47 (και όχι μόνο των 27 των Βρυξελλών) την σημασία της διατήρησης αυτών των αρχών, αυτής της αλληλεγγύης, για να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι δοκιμάζονται με την πανδημία. Αν η πανδημία αφήσει να θεωρούνται από την ανθρωπότητα πως πρέπει να σωθούν μόνο το εμπόριο και οι οικονομικές διαστάσεις των διεθνών σχέσεων, είναι σαφές ότι όχι μόνο θα καταρρεύσουν οι διεθνείς οργανισμοί, αλλά και ότι σε παγκόσμια κλίμακα θα απειληθούν τα κράτη που είναι ευάλωτα τόσο υγειονομικά τώρα, όσο και κοινωνικά, οικονομικά, θεσμικά, κατέληξε ο κ. Περράκης.
Στηρίξτε την έγκυρη και μαχητική ενημέρωση. Στηρίξτε την Αυγή. Μπείτε στο syndromes.avgi.gr και αποκτήστε ηλεκτρονική συνδρομή στο 50% της τιμής.
