Ανταπόκριση από τη Ρώμη
Συνέντευξη στον Αργύρη Παναγόπουλου
Τριάντα ιταλικές συλλογικότητες καλούν σε πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις στις 23, 24 και 25 Μαρτίου στη Ρώμη ενόψει της Συνόδου Κορυφής για τα 60χρονα της ίδρυσης της ΕΟΚ-ΕΕ ζητώντας από τα ελληνική κινήματα να βρεθούν στην πρώτη γραμμή, όπως τόνισε στην «Α» η Ραφαέλα Μπολίνι, η υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του τεράστιου πολιτιστικού και κοινωνικού οργανισμού ARCI, που έχει περίπου 1,3 εκατομμύρια μέλη.
Πως ξεκίνησε η ιδέα για τη διοργάνωση πρωτοβουλιών και κινητοποιήσεων για μια άλλη Ευρώπη στη Ρώμη στις 23, 24 και 25 Μαρτίου παράλληλα με τη Σύνοδο Κορυφής για τα 60χρονα της ΕΟΚ-ΕΕ;
Ως ARCI αποφασίσαμε να συγκαλέσουμε την πρώτη συνάντηση στις 12 Ιανουαρίου θέτοντας την διαθεσιμότητά μας στην υπηρεσία των συλλογικοτήτων χωρίς να θέλουμε να επιβάλλουμε σε κανέναν προειλημμένες αποφάσεις.
Κατανοήσαμε ίσως περισσότερο από άλλους ότι υπήρχε ο κίνδυνος στις 25 Μαρτίου να βρεθούν στη Ρώμη, στην τόση σημαντική επέτειο για τα 60χρονα από την ίδρυση της ΕΕ και σε μια τόσο δραματική στιγμή για την Ευρώπη, δύο μόνο αντιλήψεις για την πορεία της Ευρώπης που δεν μας αρέσουν. Από την μια πλευρά θα έχουμε τους αρχηγούς των κρατών και των κυβερνήσεων, που όπως ξέρετε πολύ καλ΄δεν σκέφτονται όλοι τα ίδια πράγματα και είναι και αυτοί κατακερματισμένοι. Στο τέλος της Συνόδου Κορυφής αναμένεται ότι θα δημοσιεύσουν μια νέα διακήρυξη της Ρώμης. Οι θεσμικοί εκπρόσωποι θα εμφανιστούν διασπασμένοι, αλλά όλοι μαζί.
Από την άλλη πλευρά ετοιμάζονται να εμφανιστούν οι αντιευρωπαϊστέςκαι ευρωσκεπτικιστές, που περιμένουν να αδράξουν την ευκαιρία. Ας μην γελιόμαστε, γιατί και αυτός ο χώρος είναι κατακερματισμένος ιδεολογικά, πολιτικά, πολιτισμικά. Αλλά φαίνεται ότι θα βρεθούν όλοι μαζί, ανεξάρτητα εάν εκδηλώσουν τις απόψεις τους στους δρόμους. Η αλήθεια είναι ότι η ευρωσκεπτικιστική δεξιά του Σαλβίνι της Λέγκας του Βορρά δεν έχει ανάγκη για να διαδηλώσει για να προβάλλει τις θέσεις της γιατί βρίσκεται από το πρωί έως το βράδυ στα σπίτια των πολιτών διαμέσου της μεγάλης προβολής που έχει στην τηλεόραση. Η λαϊκίστικη και ευρωσκεπτικιστική δεξιά θα έχει την προβολή της στην κοινή γνώμη παρά τις διαφορές της.
Το πρόβλημα λοιπόν αφορά την παρουσία των κινημάτων και συλλογικοτήτων που στοιχηματίζουν στην επανίδρυση της Ευρώπης;
Ο κόσμος των δικών μας κινημάτων, συνδικάτων και συλλογικοτήτων, που αγωνιζόμαστε για μια άλλη Ευρώπη, κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητος. Για το λόγο αυτό προσπαθήσαμε να δρομολογήσουμε μια ενωτική διαδικασία ανάμεσα σε όλες αυτές τις εμπειρίες και δράσεις που στις 23, 24 και 25 Μαρτίου θα εκδωλήσουν τη διάθεσή τους για μια άλλη Ευρώπη. Συγκεντρωθήκαμε πάνω από τριάντα οργανώσεις, συλλογικότητες και συνδικάτα που εκπροσωπούν όλο τον κόσμο και τις αποχρώσεις μας για να διαμορφώσουμε ένα κοινό πλαίσιο.
Όλοι συμφωνήσαμε ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο να αφήσουμε τη Ρώμη στα χέρια της θεσμικής Ευρώπης και των δεξιών και λαϊκιστικών ευρωσκεπτικιστών δυνάμεων. Θα ήταν τραγικό για την Ευρώπη και όλες τις κοινές μας προσπάθειες για μια άλλη Ευρώπη. Ξέρουμε πλέον πολύ καλά ότι η σημερινή Ευρώπη εξέθρεψε τέρατα. Τα τέρατα υπάρχουν και πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε και να τα κερδίσουμε, από τον αντιδραστικό εθνικισμό της επιστροφής στις μικρές πατρίδες έως το ρατσισμό και την ξενοφοβία. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι αυτές οι αντιδραστικές δυνάμεις και ιδεολογίες βρίσκουν λαϊκή βάση και στήριξη σε πολλές χώρες. Δεν φταίει ο φτωχός κόσμος που δεν έχει θετικά παραδείγματα για να αντιμετωπίσει την κρίση και αναζητά εύκολη λύση με την ανάδειξη ενός εύκολου εχθρού στο πρόσωπο των μεταναστών. Πρέπει να παράγουμε εναλλακτικά θετικά, δημοκρατικά και αλληλέγγυα πρότυπα. Μπροστά στην επίθεση που δεχόμαστε δεν μπορούμε να διαφοροποιούμαστε στις αιτίες της κρίσης και να αδρανοποιούμε. Ο καθένας μας μπορεί να έχει την αντίληψή του για το πώς οδηγηθήκαμε σε αυτή την κατάσταση. Πρέπει όμως όλοι μαζί να αναζητήσουμε μια διέξοδο. Είναι σαφές ότι αυτά τα τέρατα προσπαθούν να μας καταστρέψουν αναδεικνύοντας τα χειρότερα χαρακτηριστικά των κοινωνών και της ιστορίας της ηπείρου μας.
Παλιά η ιταλική αριστερά είχε στο γενεαλογικό της στοιχείο να αντιμετωπίζει ενωτικά τους μεγάλους κινδύνους και να αφήνει για τα σεμινάρια τις αναλύσεις των μεγάλων συστημάτων και τις διαφοροποιήσεις. Σήμερα χρειαζόμαστε ένα κοινό μέτωπο για να δημιουργήσουμε αναχώματα αντιμετώπισης του κινδύνου.
Προτείνεται δηλαδή πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο;
Ξέρουμε ότι μέσα σε δύο μήνες δεν θα μπορέσουμε να λύσουμε όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά είμαστε σίγουροι ότι στις 25 Μαρτίου πρέπει να είμαστε στην πρώτη γραμμή για να απαιτήσομε μια άλλη Ευρώπη. Σήμερα υπάρχουν μεγάλα κοινωνικά κινήματα που δεν έχουν άμεση αναγνώριση, παρόλο που καθημερινά χιλιάδες χιλιάδων ακτιβιστών εργάζονται σκληρά στην υποδοχή των μεταναστών, εκφράζοντας μια έμπρακτη ανυπακοή στους άδικους νόμους. Χιλιάδες κόσμος δεν συμμετέχει απλά σε συλλογικότητς αλληλεγγύης αλλά έχει μετατρέψει αυτή του την καθημερινότητα σε τρόπο ζωής. Είχαμε το τεράστιο κίνημα εναντίον του ΤΤΙΡ, το κίνημα των γυναικών, το κίνημα εναντίον της παράκτιας εξόρυξης πετρελαίου.
Δυστυχώς όμως τα κοινωνικά κινήματα αντιμετωπίζουν ένα θεματικό κατακερματισμό και περιχαρακώνονται πολλές φορές στα στενά τους εθνικά πλαίσια. Ακόμη και τα νέα κινήματα που έχει ένα διεθνή χαρακτήρα, όπως το Block Occupe, αδυνατούν να δημιουργήσουν συγκλίσεις και συμμαχίες. Οι συγκλίσεις είναι απαραίτητες γιατί πρέπει να ξέρουμε ότι τη δεδομένη στιγμή πρέπει να είμαστε ενωμένοι και αποτελεσματικοί έχοντας μερικούς κοινούς στόχους. Πρέπει να οικοδομήσουμε μια μεγάλη δύναμη συναθροίζοντας τις μικρές δυνάμεις του κάθε κινήματος, γιατί ο καθένας από μόνος του είμαστε αναποτελεσματικοί.
Η επιδίωξή μας είναι να παίξουμε αυτό το ρόλο της σύγκλισης τους επόμενους δύο μήνες και να προτείνουμε στους δρόμους και τις πλατείες της Ρώμης τη δική μας ιδέα για την άλλη Ευρώπη. Το γεγονός ότι δεκάδες συλλογικότητες απάντησαν στο κάλεσμά μας είναι σημαντικό. Το γεγονός ότι όλοι μαζί με τις διαφορές και τη διαφορετικότητά μας εκφράζουμε μια πλουραλιστική αντίληψη είναι επίσης σημαντικό. Από τη CGIL, το ARCI, την Greenpeace, τα κινήματα για την ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης, τα Κοινωνικά Κέντρα, το Transform.
Απόδειξη ότι κατανοούν την κρισιμοτητα της κατάστασης...
Ασφαλώς. Μου φαίνεται ότι όλοι μας φοβόμαστε αυτή την Ευρώπη έτσι όπως έχει καταντήσει. Ίσως στην Ιταλία να ήμασταν ο πιο φιλοευρωπαϊκός λαός. Για εμάς η Ευρώπη, με τις αντιφάσεις της, τα καλά και τα κακά της, αποτελούσε έναν ορίζοντα. Υπάρχει έκδηλος φόβος ότι η Ευρώπη μπορεί να κατακερματιστεί ή να βγάλει προς τα έξω τον χειρότερο εαυτό της. Ας μην ξεχνάμε ότι πριν από λίγες ημέρες είχαμε την επέτειο του Ολοκαυτώματος. Σήμερα εάν δημοσιεύσει κανείς μια φωτογραφία και μόνο από το αγκαθωτό συρματόπλεγμα του Άουσβιτς θα νομίζει κανείς ότι αναφέρεται στα καινούργια συρματοπλέγματα και τους φράκτες στην Ευρώπη. Σε αυτό το σημείο έχουμε φτάσει. Το αγκαθωτό συρματόπλεγμα μετατρέπεται εκ νέου σε σύμβολο της Ευρώπης. Όσοι έχουμε συνειδητοποιήσει τον τρομακτικό κίνδυνο που διατρέχουμε θα πρέπει να κινητοποιηθούμε. Ακόμη και να μην είμαστε στο ύψος των περιστάσεων πρέπει να δώσουμε το παρόν μας με κάθε τρόπο. Αυτή είναι η μεγάλη μας πρόκληση για να κινητοποιούμε για μια άλλη Ευρώπη στις 23, 24 και 25 Μαρτίου στη Ρώμη. Ας μετατρέψουμε τις αδυναμίες μας σε δύναμη και ας προσπαθήσουμε να μιλήσουμε με τον κόσμο. Ας βρούμε νέους τρόπους συμμετοχής και νέους τρόπους να κάνουμε πολιτική. Ας χρησιμοποιήσουμε τα εργαλεία που ξέρουμε. Πρέπει να δείξουμε ότι μπορούμε να είμαστε διαφορετικοί και ότι μπορούμε να αγωνιζόμαστε ενωμένοι. Πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη να πούμε «φθάνει πια» και ότι θέλουμε μια Ευρώπη ενωμένη, δημοκρατική, ειρηνική και κοινωνικά δίκαιη. Είναι σημαντική επίσης μια ισχυρή ελληνική παρουσία, γιατί η Ελλάδα αποτελεί τη «μητέρα των μαχών» για να ανατρέψουμε την Ευρώπη της λιτότητας, του κατακερματισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας και του αγώνα για μια άλλη Ευρώπη.
Το κάλεσμα των ιταλικών συλλογικοτήτων:
Η δική μας Ευρώπη: Ενωμένη, Δημοκρατική, Αλληλέγγυα
Με την ευκαιρία των εξήντα χρόνων από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης θα βρεθούμε όλοι μαζί με τη συνείδηση ότι για να σώσουμε την Ευρώπη από τον κατακερματισμό, την κοινωνική καταστροφή και την αυταρχική παλινόρθωση θα πρέπει να την αλλάξουμε.
Μια μεγάλη κοινή κληρονομιά κατακτήσεων και προόδου, που σημειώθηκε στον τομέα των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας, χάνεται μαζί με το κοινωνικό κράτος, τις ελπίδες και τις προσδοκίες μας.
Τα τελευταία χρόνια, με τις άδικες συμφωνίες, τη λιτότητα, την κυριαρχία του χρηματοοικονομικού τομέα, τις απωθήσεις προσφύγων, την εργασιακή ανασφάλεια, τις διακρίσεις εναντίον των γυναικών και των νέων έχουν αυξηθεί δραματικά και στην Ευρώπη οι ανισότητας και η φτώχεια.
Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι: ανάμεσα στη σωτηρία ανθρώπινων ζωών ή των τραπεζών και του χρηματοοικονομικού τομέα, την πλήρη εγγύηση ή την σταδιακή μείωση των καθολικών δικαιωμάτων, την ειρηνική συνύπαρξη ή τον πόλεμο, τη δημοκρατία ή τη δικτατορία. Αυξάνονται η δυσπιστία, οι φόβοι και η κοινωνική ανασφάλεια. Πολλαπλασιάζονται οι ρατσισμοί, οι αντιδραστικοί εθνικισμοί, οι τοίχοι, τα σύνορα και τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα.
Μια άλλη Ευρώπη είναι αναγκαία, επιτακτική και εφικτή. Για να την οικοδομήσουμε πρέπει να δράσομε. Πρέπει να καταγγείλουμε τις πολιτικές που θέτουν σε κίνδυνο την ύπαρξή της, να απαιτήσουμε υπερεθνικούς δημοκρατικούς θεσμούς που να αποτελούν στην πραγματικότητα την έκφραση της λαϊκής εντολής και να είναι εφοδιασμένοι με επαρκείς πόρους, τον σεβασμό των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στον Ευρωπαϊκό Χάρτη, να υπερασπιστούμε ότι καλό έχει φτιαχτεί, να προτείνουμε εναλλακτικές λύσεις, να αγωνιστούμε για την εφαρμογή τους, τόσο στη Μεσόγειο όσο και πέρα από τα σύνορα της Ένωσης.
Χρειαζόμαστε ένα καινοτομικό και θαρραλέο σχέδιο ευρωπαϊκής ενότητας, για να εξασφαλίσουμε σε όλους και όλες το μόνο βιώσιμο μέλλον που στηρίζεται στη δημοκρατία και την ελευθερία, τα δικαιώματα και την ισότητα, την αποτελεσματική αναγνώριση της διάστασης του φύλου, την κοινωνική και κλιματική δικαιοσύνη, την αξιοπρέπεια των ατόμων και της εργασίας, την αλληλεγγύη και την φιλοξενία, την ειρήνη και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
Πρέπει να είμαστε σε θέση να μετατρέψει το σύνθημα «πρώτα οι Ιταλοί, οι Βρετανοί, οι Γάλλοι» σε «πρώτα όλοι και όλες εμείς», οι Ευρωπαίοι του Βορρά και του Νότου, της Ανατολής και της Δύσης, οι ντόπιοι και οι μετανάστες, οι άνδρες και οι γυναίκες.
Ξεκινάμε από εδώ, από τη Ρώμη, ενωμένοι και αλληλέγγυοι, για να οικοδομήσουμε το πεδίο εκείνο που, πέρα από τις διαφορές μας, στην ήπειρό μας και σε όλο τον κόσμο, ξέρει και μπορεί να σταθεί στο ύψος της πρόκληση που αντιμετωπίζουμε.
Σας καλούμε να συμμετάσχετε σε αυτό το κάλεσμα, να το κάνετε γνωστό και να θέσετε αυτό το κοινό πλαίσιο σε εκδηλώσεις και συναντήσεις την επόμενη περίοδο στην Ιταλία και σε όλη την Ευρώπη για να βρεθούμε στη Ρώμη στις 23, 24 και 25 Μαρτίου σε κινητοποιήσεις και πολλές πρωτοβουλίες, συναντήσεις, δράσεις και παρεμβάσεις στην πόλη και να συγκλίνουμε σε μια μεγάλη ενωτική πρωτοβουλία.
Η Οργανωτική Επιτροπή
