Ανταπόκριση από τη Ρώμη
Του Αργύρη Παναγόπουλου
Με τη μεγαλύτερη αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου στην ιταλική ιστορία, που θα φθάσει τα 13 δισ. και τη θυσία 14.000 υπαλλήλων της σε μια 3ετία, 6.500 επιπλέον από το προηγούμενο σχέδιο αναδιάρθρωσης, προχωρά η μεγαλύτερη σε μέγεθος ιταλική τράπεζα UniCredit για να αντισταθμίσει τις ζημιές από τα «κόκκινα» μη εξυπηρετούμενα δάνεια Npl και να ενισχύσει τη ρευστότητά της.
Εάν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς και τις πωλήσεις ενεργητικού της UniCredit, από την Pioneer και την πολωνική Pekao έως την on line τράπεζα Fineco, η μεγαλύτερη ιταλική τράπεζα φιλοδοξεί να συγκεντρώσει τουλάχιστον 20 δισ. έως το τέλος του πρώτου τριμήνου του 2017, όπως τόνισε στο City του «εξωκοινοτικού» Λονδίνου ο διευθύνων σύμβουλος της μεγαλύτερης ιταλικής τράπεζας.
Την ίδια στιγμή η ιταλική βουλή και γερουσία ετοιμάζονται να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση Τζεντολόνι, που ανοίγοντας τα συρτάρια του πρωθυπουργικού γραφείου θα βρει έτοιμο το διάταγμα για τη διάσωση μιας σειράς μικρότερων τραπεζών και στα "ψιλά γράμματα" τη δημόσια διάσωση της τρίτης σε μέγεθος τράπεζας της χώρας, της "αριστερής" Monte dei Paschi di Siena (MPS).
Στόχος της UniCredit είναι να αποφύγει τη δημόσια διάσωση, που θα πυροδοτούσε την αστάθεια εάν όχι την κατάρρευση του ιταλικού τραπεζικού συστήματος, και να οδηγηθεί σε μια εξυγίανση έως το 2019, που θα ισχύει ένα πιο περιοριστικό πλαίσιο για τις ευρωπαϊκές τράπεζες μετά το πάρτι της κερδοσκοπίας των προηγούμενων δύο δεκαετιών.
Η UniCredit, αποτελεί ένα κλασσικό προϊόν της κερδοσκοπίας στον χρηματοοικονομικό τομέα, περνώντας από μια σειρά δεκάδων συγχωνεύσεων και εξαγορών μικρότερων περιφερειακών τραπεζών από την Credito Italiano, που ελεγχόταν από την δημόσια εταιρεία συμμετοχών IRI.
H μεγάλη δίψα για εύκολο κέρδος οδήγησε τη «νέα» UniCredit να περάσει τις Άλπεις και να χτυπήσει στην καρδιά της γερμανικής αυτοκρατορίας εξαγοράζοντας την HypoVereinsBank το 2005 και να επεκταθεί στην Αυστρία και στις χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης με άξονα την Πολωνία.
Η δίψα της UniCredit για τον έλεγχο της πολωνικής τραπεζικής αγοράς ανησύχησε τόσο πολύ τη Βαρσοβία που εξανάγκασε την ιταλική τράπεζα να δεσμευτεί ότι δεν θα προχωρήσει σε άλλες… εξαγορές. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επενέβη εναντίον της κυβέρνησης της Βαρσοβίας καταγγέλλοντας ότι η δέσμευση αυτή ήταν αντίθετη στις κοινοτικές οδηγίες!
Το μεγάλο πάρτι για την UniCredit τελείωσε το 2008, όταν με την έκρηξη της κρίσης έχασε το Σεπτέμβριο του 2008 το 29% της χρηματιστηριακής αξίας της, ακολουθώντας την πορεία που είχαν και οι άλλες μεγάλες φούσκες του τραπεζικού τομέα. Μετά από δύο διαδοχικές αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου η τράπεζα απέφυγε τη δημόσια διάσωση και συνταξιοδότησε τον διευθύνοντα σύμβουλό της Προφούμο, με 40 εκατ. ευρώ, των οποίων τα 2 εκατ. για… φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ίσως γιατί την τελευταία στιγμή και μετά από πολιτικές και συνδικαλιστικές πιέσεις απέφυγε τη σφαγή 5 με 6 χιλιάδων υπαλλήλων.
Μετά την απομάκρυνση του Προφούμο η τράπεζα έκανε την τρίτη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου για 7,5 δισ., την τρίτη σε μια 3ετία, για να καταγράψει τις μεγαλύτερες ζημιές στην ιστορία της, με τις απομειώσεις να φθάνουν στα 9,6 δισ., τις ζημιές στα 10,6 δισ. και 5.200 υπαλλήλους να οδηγούνται στην εξώπορτα από τα υποκαταστήματα στην Ιταλία, θύματα των προηγούμενων ακροβασιών του Προφούμο και των άλλων γερακιών των αγορών.
Τον Αύγουστο του 2012 οι Financial Times αποκάλυψαν ότι η ιταλική τράπεζα είχε βρεθεί στο στόχαστρο των αμερικανικών αρχών, γιατί είχε παραβιάσει το εμπάργκο προς το Ιράν, εξαναγκάζοντας την UniCredit να δημοσιοποιήσει μια σειρά στοιχείων για τις «παράνομες» ερωτοτροπίες της με την Τεχεράνη.
Χάρις στις καταγγελίες της Greenpeace και της Εκστρατείας για τη Μεταρρύθμιση της Παγκόσμιας Τράπεζας, και κυρίως των διαμαρτυριών της Αυστρίας, στην οποία είχε ισχυρή παρουσία, η UniCredit απέσυρε τη συμμετοχή της για την χρηματοδότηση του επικίνδυνου πυρηνικού σταθμού στο Μπελένε της Βουλγαρίας, ενώ λίγο αργότερα βρέθηκε κατηγορούμενη για την πολιτική της στις αγορές παραγώγων, εξαπατώντας στην πράξη τους πελάτες της με τα αποκαλούμενα «ψιλά γράμματα» στα επενδυτικά της συμβόλαια, τα οποία δεν μπορούσε να καταλάβει ούτε ο πρώην υπουργός Οικονομικών της χώρας Σινισκάλκο.
Το 2013 έρευνα του ιταλικού κοινοβουλίου αποκάλυψε ότι η UniCredit αποτελεί τον τρίτο μεγαλύτερο χρηματοδότη εξαγωγών στρατιωτικού εξοπλισμού και συστημάτων. Ακόμη και σήμερα ανάμεσα στους μεγάλους μετόχους της τράπεζας συμπεριλαμβάνονται η Aabar του Λουξεμβούργου, η διάσημη κερδοσκοπική αμερικανική BlackRock και η Κεντρική Τράπεζας της… Λιβύης.
Αυτή τη φορά στο βωμό της κερδοφορίας θα θυσιαστούν άλλοι 6.500 υπάλληλοι, επιτρέποντας περικοπές 1,7 δισ. ευρώ με στόχο καθαρά κέρδη 4,7 δισ. για το 2019, ενώ θα βγουν στο σφυρί «κόκκινα δάνεια» 17,7 δισ. ευρώ, τα οποία αναμένεται να καταλήξουν στην Pimco.
