Πέθανε χθες και δυστυχώς πρόωρα, σε ηλικία εβδομήντα ετών και ενώ είχε ακόμα αρκετά να δώσει, ο συνθέτης Βασίλης Δημητρίου. Η κηδεία του γίνεται σήμερα στις 2 το μεσημέρι, από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Ο Βασίλης Δημητρίου γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1945 στην Αθήνα και από πολύ μικρός αφοσιώθηκε στη μουσική. Ξεκίνησε ως πιανίστας, συνοδεύοντας ονόματα του Νέου Κύματος, όπως η Καίτη Χωματά, και συνέχισε έτσι για κάποια χρόνια ώσπου μια συνάντηση με τη Ραλλού Μάνου, η οποία του ανέθεσε να γράψει τη μουσική για μια παράστασή της, τον έφερε και στον χώρο της σύνθεσης. Στη δισκογραφία εισήλθε το 1970, αρχικά γράφοντας μεμονωμένα τραγούδια για ονόματα της εποχής (με πρώτη τη Δήμητρα Γαλάνη), ώσπου να κυκλοφορήσει την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά του, το LP «Ω, τι κόσμος, μπαμπά» το οποίο υπέγραφε συνολικά ως συνθέτης το 1974.
Ο Βασίλης Δημητρίου έγραψε πολλά τραγούδια αρκετά, εκ των οποίων αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσμο και επίσης έγιναν επιτυχίες όπως το "Πεπρωμένο", "Πόσο πολύ σ' αγάπησα", "Βαμμένα κόκκινα μαλιά" κ.ά., τα οποία ερμήνευσαν γνωστοί Έλληνες ερμηνευτές, όπως οι Γιώργος Νταλάρας, Χάρις Αλεξίου, Μαρινέλλα, Δήμητρα Γαλάνη, Σωτηρία Μπέλλου, Μανώλης Μητσιάς, Στράτος Διονυσίου, Γιάννης Καλατζής, Ελένη Βιτάλη, Χρήστος Θηβαίος, Αφροδίτη Μάνου, Καίτη Χωματά, Πόπη Αστεριάδη. Συνεργάστηκε επίσης με σπουδαίους ποιητές και στιχουργούς, όπως οι Νίκος Γκάτσος, Μάνος Ελευθερίου, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Βαγγέλης Γκούφας, Άκος Δασκαλόπουλος, Γιάννη Λογοθέτης, Νάνος Βαλαωρίτης.
Εκτός από τα τραγούδια, συνέθεσε λόγια μουσική, αλλά και μουσική για μπαλέτο, για το θέατρο και τον κινηματογράφο, ενώ επένδυσε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές όπως τα "Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά", "Η αγάπη άργησε μια μέρα", η "Πρόβα νυφικού" κ.ά. Για το θέατρο έγραψε μεταξύ άλλων τη μουσική στις περίφημες παραστάσεις «Φαύστα», «Μήδεια» και «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ στη δεκαετία του 1990, καθώς και στις «Νεφέλες» και τις «Όρνιθες» που ανέβηκαν στην Επίδαυρο το 1994 και συνεργάστηκε στενά με τον Θανάση Παπαγεωργίου. Οι ορχηστρικές αυτές στην πλειονότητά τους συνθέσεις του σαφώς εκκινούσαν μεν από την ελληνική μουσική παράδοση, αλλά έδειχναν και έναν σαφώς λόγιο και καταρτισμένο δημιουργό, με γνώση των διεθνών, ακόμα και των πιο σύγχρονων ρευμάτων, κάτι που καλλιέργησε και ανέδειξε σε μια σειρά από τα τελευταία έργα του. Η μουσική του, εκτός από μελωδικότητα, διέθετε λεπτότητα και φυσική ευγένεια, χαρακτηριστικά που από τη σύντομη επαφή μας μαζί του μπορούμε να πούμε ότι τον διέκριναν και σαν άνθρωπο.
Εκείνο όμως για το οποίο κυρίως ξεχώριζε ο Βασίλης Δημητρίου ήταν ότι κίνητρό του ήταν πάντα και παρέμεινε μέχρι το τέλος αποκλειστικά η αγάπη του για τη μουσική. Αντίθετα από τους περισσότερους ίσως άλλους ομότεχνούς του, όχι μόνο δεν ενεπλάκη ποτέ στο λεγόμενο «star system» ή ακόμα και στις γνωστές «ίντριγκες» του μουσικού κυκλώματος, αλλά ούτε καν στην πολιτική με οιονδήποτε τρόπο. Του αρκούσε και με το παραπάνω να γράφει με σεμνότητα τη γεμάτη ανθρωπιά μα και ήθος μουσική του. Αφήνει ένα έργο μεγάλο σε όγκο, το οποίο ίσως ποτέ να μην πρωτοπόρησε, αλλά είναι υπόδειγμα αισθητικής και σταθερής ποιότητας, επιτεύγματα όχι ευκαταφρόνητα.
Σε δήλωσή του για τον θάνατο του Β. Δημητρίου ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης αναφέρει: «Συνθέτης μερικών από τα δημοφιλέστερα τραγούδια των τελευταίων δεκαετιών, ο Βασίλης Δημητρίου σήμανε πολύ περισσότερα για την ελληνική μουσική και το θέατρο. Αυθεντικός συνεχιστής της λαϊκής μας παράδοσης, υπήρξε ταυτόχρονα ένας σημαντικός, σύγχρονος δημιουργός, αναπτύσσοντας από νωρίς γνήσιο, προσωπικό ύφος. Αστείρευτα παραγωγικός, συνεργάστηκε με καταξιωμένους ποιητές, στιχουργούς και τραγουδιστές, σκηνοθέτες και ηθοποιούς από διαφορετικούς χώρους, προσφέροντας γενναιόδωρα το πολυσχιδές ταλέντο του στο τραγούδι, το θέατρο και στην τηλεόραση. Ανέδειξε εξάλλου το έργο ομοτέχνων του και υπηρέτησε τον Πολιτισμό από θέσεις θεσμικές. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του».
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
