Στην αντεπίθεση επιχειρεί να περάσει το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού σχετικά με τις καταγγελίες του Συλλόγου Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών, για προβληματική συνεργασία των εκδοτών με την πολιτεία λόγω της εμπλοκής του "ξένου προς το βιβλίο" ΕΙΠ με το οποίο συγχωνεύτηκε το ΕΚΕΒΙ, θέτοντας παράλληλα θέμα για τη διένεξη του ΕΙΠ με τον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης Έργων Λόγου αλλά και για την αδυναμία, υπό τις παρούσες συνθήκες, συμμετοχής των εκδοτών στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης.
Χαρακτηρίζοντας "αστήρικτους και αβάσιμους ισχυρισμούς" τα όσα καταγγέλλουν οι εκδότες, το ΕΙΠ επιχειρεί να αντικρούσει το επιχείρημα του "ξένου προς το βιβλίο" προβάλλοντας ως επιχείρημα από την πλευρά του ότι "δεν μπορεί από τη φύση του να είναι 'ξένο' προς το βιβλίο" και ότι "ανέλαβε τις αρμοδιότητες, τα προγράμματα, τις δράσεις και αριθμό προσωπικού του ΕΚΕΒΙ και δυστυχώς και τα χρέη του χωρίς να λάβει ουδέποτε και την προϋπολογισμένη επιχορήγησή του". Επιχειρεί παράλληλα να παρουσιάσει ως έργο του, από τις δράσεις τού πάλαι ποτέ ΕΚΕΒΙ, τη ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ και την κουτσουρεμένη συμμετοχή μας στις Διεθνείς Εκθέσεις Βιβλίου (Φραγκφούρτη, Βελιγράδι, Κωνσταντινούπολη). Οι παροικούντες τη Ιερουσαλήμ του Βιβλίου, βέβαια, γνωρίζουν καλά ότι αυτές οι δύο δράσεις δεν στοιχειοθετούν εθνική πολιτική βιβλίου, ενώ το ίδιο ξεχνά ότι από τη στιγμή που καταργήθηκε το εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών ΕΚΕΒΙ η χώρα δεν έχει πολιτική βιβλίου. Αντιθέτως, μέσω του ΕΙΠ διαθέτει μπόλικη εθνικοπατριωτική ρητορεία.
Ως προς τη διένεξή του με τον ΟΣΔΕΛ αναφέρει ότι "προέβη στην άσκηση αγωγής κατά του ΟΣΔΕΛ διότι διαπίστωσε ότι ο τελευταίος προσέλαβε τον πληροφορικάριο/τεχνικό υπολογιστών του ΕΚΕΒΙ, έτσι ώστε να λεηλατήσει τα αρχεία της ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ παρουσιάζοντας μια δήθεν δική του 'νέα' βάση δεδομένων με τη χρήση χρηματοδοτούμενου από την Ευρωπαϊκή Ένωση προγράμματος, το οποίο κανονικά θα έπρεπε να είχε λάβει το ΕΚΕΒΙ". Ισχυρίζεται επίσης ότι "προέβη στις αναγκαίες νομικές ενέργειες για τη διεκδίκηση πόρων του ΕΚΕΒΙ που με βάση τη νομοθεσία για τη πνευματική ιδιοκτησία αποτελούν ποσοστό των εισπράξεων του ΟΣΔΕΛ από φωτοτυπίες και πωλήσεις φωτοτυπικών μηχανημάτων". Είναι ενδιαφέρον ότι ο ΟΣΔΕΛ -τόσο δραστήριος στο να διεκδικεί τα δικαιώματά του- ουδέποτε απέδωσε τα ποσά που δικαιούται το ΕΚΕΒΙ σε όλη τη διάρκεια από συστάσεώς του, με την ανοχή όλων των διοικήσεων του ΕΚΕΒΙ, ακόμα και όταν το ΕΚΕΒΙ άφηνε απλήρωτους τους απασχολούμενους σε αυτό, τους οποίους βέβαια οι διοικήσεις του ΕΚΕΒΙ διαχρονικά κρατούσαν ομήρους με το 'μπλοκάκι'".
Ξεχνά ωστόσο ότι η διεκδίκηση του στην ουσία αφορά φόρο υπέρ τρίτου και αποτελεί αμοιβή πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων που δικαιούνται ως συγγραφείς από τα έργα τους και ως εκδότες από την πρωτοτυπία των εκδόσεών τους βάσει του νόμου 2121/1993.Όπως ξεχνά ότι οι επί 20ετία διοικήσεις του ΕΚΕΒΙ δεν έκαναν χρήση αυτής της διεκδίκησης καθιστώντας την ανενεργή, καθώς είχαν αντιληφθεί τη φυσική δυσλειτουργία και τη δομική αντίφασή της: Να δίνουν, δηλαδή, οι συγγραφείς, δημοσιογράφοι και εκδότες το 20% των αμοιβών τους στο ΕΚΕΒΙ για να στηρίζει αυτό με τη σειρά του το έργο των δημιουργών και των εκδοτών του Λόγου.
Τέλος, επιτίθεται στους εκδότες "που επί χρόνια είχαν συνηθίσει να λαμβάνουν επιχορηγήσεις από την Πολιτεία μέσω του ΕΚΕΒΙ και θα θέλανε εκ νέου τις ενισχύσεις, χωρίς όμως καμία λογοδοσία", και διατείνεται ότι "το ΕΙΠ και η ηγεσία του υπερασπίζονται και σ' αυτή την περίπτωση το δημόσιο συμφέρον".
Πάντως η λαϊκή ρήση λέει ότι "τα ράσα δεν κάνουν τον παπά".
Π.Κρ.
