Υπάγεις ω τέκνον προς άδικον φόνον
Και ουδείς σοι συναλγεί (...)
Ρωμανός ο Μελωδός
(Εις το πάθος του Κυρίου και τον Θρήνον της Θεοτόκου)
Χαίρομαι και φρικιώ από τη χαρά μου, έως την πιο ανείπωτη στιγμή της ψυχής μου, που ο Νίκος Ρωμανός σταμάτησε την απεργία πείνας, σταμάτησε λίγο πριν νυστάξει η ψυχή του για πάντα. Χαίρομαι ώς εκεί που δεν παίρνει, επειδή δεν συνέβη το αδιανόητο του «Υπάγεις ω τέκνον εις άδικον φόνον» και το παιδί θα ζήσει. Χαίρομαι που κερδήθηκε μια πολιτική μάχη ανθρωπιάς. Χαίρομαι που τόσοι πολλοί προσπάθησαν -άλλοι κατά συνείδηση, άλλοι κατά βαθιά πεποίθηση της χρήσης εντολής που διαθέτουν, άλλοι κατά το ευρύστερνον της παρουσίας τους- ώστε το παιδί να σωθεί. Προσοχή όμως: να σωθεί διά της δικής του αποφάσεως. Όχι διά της στανικής πειθούς. Και αυτό είναι ένα πρώτο μεγάλο μάθημα ορθοστασίας μέσα στις μυλόπετρες της σημερινής ιδιοσυστασίας του πολιτεύματος, το οποίο είναι τόσο γεμάτο πια από «τυφλά» σημεία είτε εκφασισμού, είτε αχαλίνωτου κεφαλαιοκρατισμού, ώστε να καταντά συγγνωστή πλάνη ή άνευ όρων κριτικής νομιμοποίησή του.
Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι αυτή η «via crucis» του παιδιού συνέβη επειδή έπεσε μέσα στις μυλόπετρες της πολιτικής εξαχρείωσης και της πανικοβλημένης προσωπικής επιβίωσης των κυβερνώντων. Συνέβη επειδή το σύστημα είναι τυφλό μπροστά στους όρους απόφασης ενός παιδιού για τη ζωή του. Ένα σύστημα μεγαλοπρεπών αποσιωπήσεων των εγκλημάτων. Ένα σύστημα μεγαλοπρεπών αποφυλακίσεων των εγκληματιών. Ένα σύστημα μεγαλοπρεπών αναθέσεων κλοπής στους εγκληματίες. Ένα σύστημα μεγαλοπρεπών αναθέσεων απανθρωπισμού σε αφανή ζόμπι, σε εξαλλαγμένα παράσιτα που μόνο κατ' εικασία μπορούν να θεωρούνται άνθρωποι. Μια τυφλή συνείδηση είναι σήμερα αυτό που κατά τα ειωθότα ονομάζεται δημοκρατία.
Αυτή η τυφλότητα πήγε να τυφλώσει το αίμα του Νίκου Ρωμανού. Το παιδί σώθηκε. Είναι κέρδος. Κέρδος χρόνου. Ας επωφεληθούμε από αυτό. Γιατί αλλιώς πολλά άλλα παιδιά θα οδηγούνται καθημερινά στο ικρίωμα και θα αποκεφαλίζονται ως τυχαία σφάγια εγκληματικών ειδωλοποιήσεων της πραγματικότητας, είτε με τη βελόνα στο χέρι, είτε με την οργή ως σκανδάλη, ω πόσο προσφιλή σκανδάλη στο σύστημα του Λαυρεντιάδη, του Κοντομηνά, του Σάλλα ή των αφανών εκείνων που «χαστουκίζουν» τους Σαμαράδες (όλους τους Σαμαράδες), τους Βενιζέλους (όλους τους Βενιζέλους) και όλα τα υπόλοιπα υποκείμενα που οδηγούν παιδιά στον θάνατο. Με απόλυτη ψυχραιμία.
Ε, για τέτοιου είδους «χαστούκια» ο υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Σταύρος Δήμας, δεν μπορεί, τόσα χρόνια στην πολιτική, κάτι θα ξέρει. Άλλωστε, η αποδοχή της υποψηφιότητας αποδεικνύει και το ήθος αυτής ταύτης της συγκεκριμένης δημοκρατίας: υποδεικνύει έναν υποψήφιο ανώτατο πολιτειακό άρχοντα ως σφάγιο επαίσχυντο πολιτικού παραγοντισμού. Και ο Σταύρος Δήμας το αποδέχεται. Κι εγώ πρέπει να πείσω τον Νίκο Ρωμανό ότι ο Σταύρος Δήμας υπηρετεί τη Δημοκρατία! Υπάρχει, λοιπόν, τυφλό σημείο στην πειθώ. Άρα αυτό είναι το μεγάλο καθήκον: ο εξανθρωπισμός της πολιτικής. Αυτό είναι που χρειάζεται: να γεμίσουμε με αληθινή πολιτική το κενό ανάμεσα στον Σταύρο Δήμα και τον Νίκο Ρωμανό. Να φωτίσουμε με τις πράξεις μας τα τυφλά σημεία του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Αθανασίου, καθιστώντας ανήμπορη την πολιτική και (τολμώ να πω) προσωπική του αγριότητα προς όφελος του συστήματος. Να αφαιρέσουμε την αυθαιρεσία δικαιώματος από τα τρωκτικά της Δημοκρατίας, ώστε το δικαίωμα να αποτελεί συστατική συνθήκη του πολιτεύματος και όχι αγριότητα ταξικής αρπαγής από τη μία και ταπεινωμένης λειχίας από την άλλη, είτε συνδικαλιστικής, είτε εθελόδουλης ατομικής προσπάθειας.
Συνεπώς, ο Νίκος Ρωμανός δεν ζει μόνο στο πραγματικό πεδίο της ζωής μας. Ζει και στο συμβολικό των προσπαθειών μας, που κάποτε θα πρέπει να πάψουν να αργούν από την πεποίθηση Δικαιοσύνης, από την αξιοπρέπεια που αρχίζει από το δικαίωμα στην εργασία και καταλήγει στο δικαίωμα του φαντασιακού της εργασίας που είναι όρος απόλυτης ελευθερίας του καθενός να εργάζεται κατά πώς νομίζει και να αμείβεται κατά πώς εισφέρει το σύνολον της προσωπικότητάς του στο καθ' όλου.
Βέβαια, αυτά είναι μακριά. Είναι τόσο μακριά, ώστε να είναι ακίνδυνα. Αν ήταν κοντά, ούτε ο Ν. Ρωμανός θα πήγαινε με τέτοιο τρόπο στην «τιμή και στην πεποίθησή του», ούτε ο Σαμαράς, που αγρίως «εδάρη» επανειλημμένως από τη Μέρκελ, θα παρίστανε τον νόμιμο εκπρόσωπο της ικανότητας των Ελλήνων να επιλέγουν το μέλλον τους.
Είναι τυφλό πράγμα αυτό που λέγεται «σύστημα». Το κάθε «σύστημα» είναι τυφλό. Το πώς του αντιπαρατίθεσαι είναι τόσο πολύπλοκο όσο πολύπλοκη μπορεί να είναι η ομοιότητα ανάμεσα στον Ιησού και τον Μπακούνιν. Δεν είναι της ώρας. Η ώρα αυτή είναι για να γιορτάσουμε τη σωτηρία του Νίκου Ρωμανού. Και να αντιληφθούμε το πολύτιμο της αλληλεγγύης. Ας αφήσουμε του χολόψυχους και τους αλεξίκαρδους στα σκοτάδια τους. Ας αφήσουμε κατά μέρος αυτή την αγάπη κάκιστης ποιότητας που ανέβλυσε για μια ακόμη φορά από τα -απόρθητα από τον αληθινό άνθρωπο- δώματα της Ιεράς Συνόδου. Εκείνο που χρειάζεται, έχω την αίσθηση, περισσότερο από όλα, είναι να συμπεράνουμε ότι ποτέ μα ποτέ δεν ήταν πιο φανερά απαραίτητη απ' όσο σήμερα η παρουσία του λαϊκού παράγοντα στα γεγονότα. Ενός παράγοντα που δεν θα αναθέτει ευθύνες, αλλά θα τις αναλαμβάνει. Ενός παράγοντα που θα θέλει και θα προσπαθεί την αξιοπρέπεια, την περηφάνια, τη χαρά του και τη λύπη του.
Καιρός είναι, αυτό που λέμε «κεντρική πολιτική σκηνή» να μην περιλαμβάνει μόνο τους ποικιλώνυμους κάθε είδους (και φυράματος) που αποτελούν το πολιτικό προσωπικό της χώρας, αλλά να γεμίσει ασφυκτικά από όλους εμάς. Γιατί εμείς είμαστε το πολιτικό προσωπικό της Δημοκρατίας. Οι Εμείς.
Κώστας Καναβούρης
