ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Πόσο ανελλήνιστοι θα πρέπει να είναι για να επιμένουν στον όρο «βιώσιμο χρέος».
Εννοώντας «διαχειρίσιμο».
«Βιώσιμο», καλοί μου άνθρωποι, πάει να πει ότι ζει και θα ζει.
Και θα βασιλεύει εσαεί, ακλόνητο και ντούρο.
Εκτός κι αν αυτό ακριβώς εννοούν, οπότε πάσο.
Η απλή (και αδέξια) μετάφραση από τ' αγγλικά, οδηγεί σε άθλια ελληνικά.
Η γλώσσα μας, ξέρετε, είναι πολύ ντελικάτη, για ν' αντέξει τέτοια κακοποίηση.
Δύο μόλις εικοσιτετράωρα από την παραίτηση Ψυχάρη.
Και το «Βήμα της Κυριακής» βγαίνει με τίτλο που θα τον ζήλευε η «Αυγή».
«Παγιδευμένος στο δίκτυο λαθών και τρόικας ο Σαμαράς»...
Καταλαβαίνεις, ούτε τα προσχήματα.
Έτσι για ξεκάρφωμα, βρε αδερφέ.
Όσο για τον Ανδρέα Ψυχάρη καθ' εαυτόν, δεν είχε καταλάβει τίποτα, το αθώο το βρέφος.
Αυτός ο πορφυρογέννητος της εξουσίας.
Κατεπλάγη διαπιστώνοντας την αληθή φυσιολογία του δημόσιου βίου.
Πιο ρομαντικός πεθαίνεις...
Όχι, δεν είναι «χούντα» η σημερινή κυβέρνηση.
Όπως δεν ήταν «κατοχή» η χούντα.
Όπως δεν ήταν «Εθνική Αντίσταση» ο αντιδικτατορικός αγώνας.
Ας σεβόμαστε λίγο περισσότερο την ιστορική ορολογία.
Και το ειδικό πολιτικό της φορτίο.
Κοίτα να δεις που επικαιροποιήθηκε στις μέρες μας απολύτως το σύνθημα - κραυγή του Πολυτεχνείου.
Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία.
Και κατά τα τρία του σκέλη πλέον, και ως προς το «ψωμί» ως διεκδικούμενο αγαθό.
Όποιος αμφιβάλλει ας πάει να ρωτήσει το κορίτσι στην Πάτρα, που λιποθύμησε από ασιτία.
Κάποιοι φίλοι του που «ξέρουν», ας κοιτάξουν να συνεφέρουν τον κυρ-Σταύρο.
Έχει ξεφύγει εντελώς πια και δεν κάνει.
Κι αν υπήρχαν κόμματα στο Πολυτεχνείο, αγαπητέ.
Αλλά η εναγώνια προσπάθειά να πεις πάντα κάτι «διαφορετικό» είναι συνήθως γεμάτη παγίδες.
Άσε που καταφεύγεις σε αφόρητες κοινοτοπίες κλασικής παλαιοδεξιάς κοπής.
Αν είδες ή αν έμαθες για την πορεία του Πολυτεχνείου, κύριε Πρωθυπουργέ.
Σάμπως να παραπληθύνανε τα θρασίμια, δεν σου φαίνεται;
Φυλάξου...
Τον ακούσατε τον Μάριο Ντράγκι, τον Ευρωπαίο κεντρικό τραπεζίτη.
Δεν χρειάζεται αναδιάρθρωση το χρέος σας, μας είπε κατάμουτρα.
Εμ, βέβαια, όταν ακούει τους δικούς μας να λένε και να ξαναλένε πως είναι «βιώσιμο».
(Εννοώντας «διαχειρίσιμο», επαναλαμβάνουμε).
Σου λέει, ετούτοι εδώ τα βγάζουνε πέρα μονάχοι τους.
Και κάθεται και μας χαζεύει, κανονικά.
Ή μας δουλεύει, όπως το πάρει κανείς.
Η απόφαση για απεργία να λαμβάνεται με καθολική ψηφοφορία των μελών του σωματείου.
Και με την εξασφάλιση του 50%+1 των ψήφων.
Όταν οι νόμοι του κράτους ψηφίζονται στη Βουλή με απλή πλειοψηφία.
Και δι' ανατάσεως της χειρός, συνήθως.
Να δούμε τι άλλο θα σκαρφιστούν.
Για να ακυρώσουν ολωσδιόλου το δικαίωμα στην απεργία.
Όταν δεν τρέχουν στα δικαστήρια για να τις κηρύξουν παράνομες και καταχρηστικές.
Ή όταν δεν επιστρατεύουν τους απεργούς.
Ένας μόνο σκελετός στην Αμφίπολη, χιλιάδες στις ντουλάπες του ΠΑΣΟΚ, τελειωμό δεν έχουν.
Γιάννος Παπαντωνίου (μετά συζύγου) σ' αυτή τη φάση.
Και πού είσαι ακόμη...
Κι άσε τον Βενιζέλο να νομίζει πως με το να «εφάπτεται» με τους πρώην, κάτι μπορεί να περισώσει.
Επειδή πολύ σπέκουλα πέφτει τελευταία.
Κάλεσε μήπως ποτέ ο πρωθυπουργός τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης για ενημέρωση...
...κι εκείνος δεν ανταποκρίθηκε;
Ή μήπως ο Σαμαράς καταδέχτηκε ποτέ ν' απαντήσει στις «επίκαιρες ερωτήσεις» του Τσίπρα;
Όλα τ' άλλα είναι εκ του πονηρού.
Επικοινωνιακού χαρακτήρα τζάμπα μαγκιές.
Αφορήτως κακόγουστες δε...
