Από πρόσφατο tweet του Άδωνι Γεωργιάδη, διαβάστε και φρίξτε.
«Τώρα που μειώνονται οι αυτοκτονίες, τι θα πουν οι κατ' επάγγελμα λαϊκιστές;»
Μήπως ότι εξακολουθούν ν' αυτοκτονούν άνθρωποι;
Εξ αιτίας της πολιτικής σας;
Λέω, μια ιδέα.
Τι τα θες, πιο Άδωνις πεθαίνεις.
Γιατί όχι και συρματοπλέγματα στα παγκάκια, δήμαρχε;
Σιγά μην επιτρέψουμε τους βρωμοάστεγους να την πέφτουν εκεί ελεύθερα.
Και να πληγώνουν την αισθητική μας.
Τους παλιοξεδοντιάρηδες, που θα 'λεγε κι ο Ολάντ.
Γενικώς, οι σοσιαλδημοκράτες ξέρουν.
«Στα δημοκρατικά κόμματα, άλλος τρόπος λειτουργίας πέραν του σεβασμού στον κανόνα της πλειοψηφίας και της αποδοχής των δημοκρατικών διαδικασιών δεν νοείται».
Είναι, επί λέξει, η απάντηση της ηγεσίας της ΔΗΜ.ΑΡ. στην ανεξαρτητοποίηση Λυκούδη.
Για σκέψου. Τόσο σκληρή αυτοκριτική μετά από τέσσερα χρόνια, πάλι καλά.
Οφειλόμενο το χρέος του ΚΚΕ και της Αλέκας προσωπικά.
Να τιμήσουν στο Σουργκούτ τον μεγάλο αρχηγό.
Βρισκόταν, φαντάζομαι, εκεί μαζί τους και το πνεύμα των συντρόφων τους.
Που πέθαναν κατασυκοφαντημένοι, απομονωμένοι, ντροπιασμένοι.
Με τις ρετσινιές που μόνο Εκείνος ήξερε να κολλάει στους ανθρώπους.
Και να τους εξοντώνει ηθικά, ψυχικά, ίσως και βιολογικά.
Δυσκολεύομαι, ειλικρινά, να καταλάβω πως υπάρχουν άνθρωποι που δέχονται να παρακαθίσουν σε πάνελ με τον Άδωνι.
Έχουν πάντως όλο μου τον σεβασμό για τη γενναιότητά τους.
Ωραίοι τύποι οι συμπολιτευόμενοι βουλευτές.
Ψηφίζουν καλά-καλά «ναι σε όλα» σε ό,τι τους σερβίρουν.
Και μετά βγαίνουν και χαλάνε τον κόσμο.
Μέχρι και η Άννα Καραμανλή ξεχνάει τους καλούς της τρόπους, από ιερή αγανάκτηση η κοπέλα.
Κρίμα για τους γονείς που τη μεγαλώσανε με το πιάνο της, με τα γαλλικά της, με απ' όλα της.
Να δεις που αυτοί, οι νεοδημοκράτες και οι πασόκοι, είναι έτοιμοι να ψηφίσουν ακόμη και τον Πάγκαλο for President.
Για την υποψηφιότητα του οποίου, πάντως, λέω να βάλουμε όλοι ένα χεράκι, να μαζέψουμε υπογραφές.
Μιας και δεν βρέθηκε κανένας να τονε προτείνει.
Οι μικρόψυχοι...
Πολωνός ο νέος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Ιταλίδα η νέα Ευρωπαία υπουργός Εξωτερικών.
Ισπανός ο διάδοχος του Ντάισελμπλουμ στο Eurogroup.
Μα ποτέ Έλληνας σε υψηλό ευρωπαϊκό αξίωμα; Ποτέ;
Τυχαίο; Δεν νομίζω.
Εντάξει, ο Φρανσουά Ολάντ είναι νούμερο και με τη βούλα πια.
Όχι για τα γκομενικά του, τι μας κόφτει;
Για την πολιτική του βεβαίως-βεβαίως.
Επειδή έχει καταντήσει το πιστό και υποταγμένο pet της Μέρκελ.
Για να βουλιάξει, ακόμη περισσότερο, την όποια εναπομείνασα αξιοπρέπεια της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.
Κι εκείνη η Βαλερί Τριαρβελέρ όμως τι σου λέει;
Που έβγαλε, φάτσα φόρα στο παζάρι, τα προσωπικά της.
Μαζί με όλη της την κατινιά.
«Ο Θεός της Ελλάδος είναι ισχυρότερος από τον λαϊκισμό»
Δήλωσε υπερηφάνως ο Βαγγέλης Βενιζέλος.
Θυμάστε εκείνον τον Σπαντιδάκη, τον αντιπρόεδρο της Χούντας;
Που είχε πει πως δεν τον φοβίζει η υπεροπλία των Τούρκων.
Επειδή εμείς έχουμε στο πλάι μας τη Μεγαλόχαρη!
Σε καλό δρόμο βρίσκεσαι Βαγγέλη συνέχισε έτσι.
Πού ξέρεις, μπορεί ο Θεός της Ελλάδος να σε συνδράμει γενικότερα.
Να σου φτουρήσει η «Δημοκρατική Παράταξη», ας πούμε.
Ή, ίσως, και να ξεμείνει για πάντα στο εξωτερικό ο Γιώργος.
Μαζί με τον Πετσάλνικο.
Θα του κόψει τα πόδια ο Κικίλιας του αστυνομικού διοικητή Ύδρας.
Αυτουνού ντε, που φωτογραφιζόταν σε στιγμές μεγαλείου.
Κάπου στη Νυρεμβέργη, να χαιρετάει ναζιστικά, με φόντο τα χιλιάδες χιτλερικά σύμβολα.
Δεν πρόκειται να του χαριστεί, να μου το θυμηθείτε.
Μέχρι και με δυσμενή μετάθεση στις Σπέτσες τονε βλέπω...
