Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα στο Χιλιομόδι Κορινθίας, όπου η Θεατρική Σκηνή Χιλιομοδίου για οκτώ μέρες έπαιζε το μοναδικό θεατρικό έργο του Αλέξη Δαμιανού "Το καλοκαίρι θα θερίσουμε". Πόσο εύκολο είναι ένα χωριό 2.500 κατοίκων να δημιουργήσει θεατρική σκηνή και να βάζει το πήχη τόσο ψηλά; Πόσα χωριά στον τόπο έχουν το όραμα, τη δύναμη και το μεράκι να τολμούν; Πάνω από είκοσι συντελεστές, όλοι πολίτες του χωριού συμμετείχαν στην προσπάθεια. Έπαιξαν ρόλους πραγματικούς από το παρελθόν και το παρόν της ζωής στα χωριά.
Το έργο του Δαμιανού, όχι τόσο γνωστό, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαν να επιλέξουν αυτή την περίοδο που ζει η χώρα. Επί δύο μήνες έκαναν εντατικές πρόβες στις παλιές αποθήκες του Δασικού Συνεταιρισμού. Καθάρισαν το 2009 τον χώρο γύρω από τις αποθήκες πετώντας 50 φορτηγά μπάζα και σκουπίδια. Όλοι μαζί φτιάχνουν τα σκηνικά τους, τα πάντα όλα. Παραγγέλνουν μια κερκίδα με καθίσματα για 200 άτομα και σε έναν τεράστιο χώρο, όπου οι δράσεις ασκούνται στο φυσικό αγροτικό περιβάλλον, σου δημιουργούν την αίσθηση ότι ζεις την πραγματικότητα.
Πριν το έργο του Δαμιανού είχαν ανέβει εκεί ο "Θείος Βάνιας" του Τσέχοφ, "Το πανηγύρι" του Δημήτρη Κεχαΐδη, "Η κυρά της Θάλασσας" του Ίψεν, "Ο επιθεωρητής" του Γκόγκολ και "Η Λοκαντιέρα" του Γκολντόνι. Είναι, βλέπεις, απαιτητικοί. Το έργο του Δαμιανού τους πήγε γάντι. Λίγο μετά την κατοχή από τους Γερμανούς ένας αγρότης με ηγετικές ικανότητες αγωνίστηκε να μεταμορφώσει έναν κάμπο που είχε μετατραπεί σε βάλτο. Έπρεπε για να τα καταφέρει να βρει βοήθεια, να ενώσει τους συγχωριανούς που είχαν κλήρο εκεί, να αγωνιστούν και με τις δυνάμεις τους να κατασκευάσουν ένα φράγμα στον χείμαρρο ώστε να μην πλημμυρίζει κάθε τόσο η έκταση. Να μπορέσει να στεγνώσει ο βάλτος και να μετατραπεί σε μια εύφορη πεδιάδα. Ο μεγαλοτσιφλικάς δεν ήθελε με τίποτα το φράγμα, ώστε να αρπάξει τις περιουσίες των αγροτών για να κάνει μετά αυτός, μόνος του, το φράγμα. Η δράση συνεχής, οι ερμηνείες φυσικές, ο χώρος καταπληκτικός, με τους ηθοποιούς να "ξεφυτρώνουν" μέσα από τις καλαμιές. Οι μεταπτώσεις και τα διλήμματα τεράστια. Να πουλήσουν ή να μην πουλήσουν τους κλήρους τους, καθώς ο τσιφλικάς, βλέποντας τις προσπάθειες, ανέβαζε τα τιμήματα, έσπερνε διχόνοια και απειλούσε. Δισταγμοί, υπερβάσεις, προδοσίες, μετάνοια, νίκη - λύτρωση των ανθρώπων του κάμπου. Τα ηχητικά και οι φωτισμοί επαγγελματικού επιπέδου. Μάλιστα, ο Χρίστος Καλαράς που έπαιζε τον πατέρα ενός αγρότη και επιμελήθηκε τη μουσική και τα ηχητικά εφέ, όπως μου είπε, διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες συλλογές ήχων στα αρχεία του.
Συντελεστές: Στον βασικό ρόλο του ηγέτη αγρότη ο Δημήτρης Ανδριανός (έμπορος στο χωριό), με ζωντάνια και πάθος, ήταν εξαιρετικός. Ο νεαρός Βασίλης Στούπας αρίστευσε ερμηνευτικά στον ρόλο του ψυχογιού, δέχτηκε κατά τη διάρκεια της παράσταση πολλά σπρωξίματα και έπεσε ουκ ολίγες φορές στο έδαφος. Τον πλησίασα για να τον συγχαρώ και τόλμησα να τον ρωτήσω εάν πονά το σώμα του από τις πολλές πτώσεις. "Μπα, είμαι ο τερματοφύλακας στην ομάδα του χωριού" μου είπε με χαρά και πλατύ χαμόγελο. Ο Γεώργιος Τσουμάνης είναι υδραυλικός, Ο Παναγιώτης Ανδριανός αγρότης, η Ελευθερία Παπαντωνίου μαθήτρια, ο Χρίστος Καλαράς δασολόγος αγρότης, ο Κώστας Τσουμάνης δημοτικός υπάλληλος, η Πόπη Αποστόλου νοικοκυρά, ο Χρήστος Πάραμ ιατρικός επισκέπτης και η Μαρίνα Κανέλλου οικονομολόγος. Όλους αυτούς σκηνοθέτησε ο συντοπίτης ηθοποιός της σχολής του Κάρολου Κουν Χρήστος Τσίρτσης, ενώ τη σκηνογραφία υπόγραψε ο αρχιτέκτονας Ανδρέας Σκούρτης. Αξίζει να σημειώσουμε την εντυπωσιακή ανταπόκριση των κατοίκων που γέμισαν κάθε μέρα, και στις οκτώ παραστάσεις, το υπαίθριο θέατρο. Η φετινή παράσταση θα κλείσει τον κύκλο της την προσεχή Τετάρτη, καθώς ένα διπλανό χωριό, το Στεφάνι, τους κάλεσε να το παίξουν και εκεί. Η Ελλάδα που αντιστέκεται και σου δίνει δύναμη και αισιοδοξία.
