«Χίτλερ: Μια ταινία από την Γερμανία» (Hitler - ein Film aus Deutschland)
Σκηνοθεσία: Χανς Γιούργκεν Ζίμπερμπεργκ
Μια ταινία - επίτευγμα στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, διάρκειας επτά ωρών, γυρισμένη στα 1977. Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που την είδα, στο θρυλικό «Στούντιο» του Σωκράτη Καψάσκη, παρουσία του σκηνοθέτη. Όταν, κάποια στιγμή, ολοκληρώθηκε η προβολή και με πολλά ερωτήματα στο μυαλό ετοιμαζόμασταν -οι εναπομείναντες- να ξεκινήσουμε μια συζήτηση με τον σκηνοθέτη, μας ειδοποίησαν για τηλεφώνημα ότι έχει τοποθετηθεί βόμβα μέσα στην αίθουσα...
Αποφασίσαμε θυμάμαι, με υπέρμετρη αισιοδοξία, να το αγνοήσουμε και να παραμείνουμε για τη συζήτηση με τον Ζίμπερμπεργκ. Έπειτα από τόσα χρόνια συνειδητοποιώ ότι δεν ήταν και τόσο φρόνιμη επιλογή, μια και ήταν πρόσφατες τότε οι βομβιστικές επιθέσεις του Μιχαλολιάκου και της παρέας του σε κινηματογραφικές αίθουσες, από τις οποίες τραυματίστηκαν σοβαρά δεκάδες θεατές.
Ο Χανς Γιούργκεν Ζίμπερμπεργκ έχει οργανώσει την ταινία του σε τέσσερα «αυτοτελή» μέρη, αλλά στην ουσία πρόκειται για ενιαίο σύνολο. Έχει επιλέξει την αισθητική - στοχαστική φόρμα που προτιμούσε ο Βάγκνερ, ο οποίος διαστέλλει τον χρόνο καταλήγοντας να δημιουργεί έργα για τα οποία ορισμένοι όχι και τόσο παθιασμένοι θεατές βρίσκουν πως παρατραβάνε σε διάρκεια... «Το δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν» είναι επίσης τετραλογία. Ο σκηνοθέτης θέλει να «ξεκαθαρίσει» τους λογαριασμούς του με τον Χίτλερ στο πλαίσιο της γερμανικής κουλτούρας, της παράδοσης του Νίτσε, του Βάγκνερ, του γερμανικού εξπρεσιονισμού...
Ο Χίτλερ στην ταινία είναι «εις διπλούν», τον υποδύεται ηθοποιός αλλά είναι και μια μαριονέτα, πράγμα που για τον σκηνοθέτη έχει ιδιαίτερη σημασία. Για τον Ζίμπερμπεργκ τελικά εμείς κινούμε τα νήματα της μαριονέτας, κρύβουμε έναν μικρό Χίτλερ μέσα μας, κι αυτό πρέπει να ξεκαθαριστεί για να αντιμετωπίσουμε τους Χίτλερ του σήμερα και του αύριο...
«Χαρά»
Σκηνοθεσία: Ηλίας Γιαννακάκης
Ερμηνεία: Αμαλία Μουτούση, Γιώργος Συμεωνίδης, Λήδα Πρωτοψάλτη, Νίκος Φλέσσας, Στεφανία Γουλιώτη
Παραγωγή του 2012, με ρεσιτάλ ερμηνείας της Αμαλίας Μουτούση στον ρόλο μιας γυναίκας που αρπάζει ένα μωρό από μαιευτήριο χωρίς να γίνει αντιληπτή. Η αστυνομία κινητοποιείται για να την εντοπίσει, αλλά εκείνη δεν προσπαθεί να ξεφύγει ούτε δίνει σημασία στις αναγγελίες που κατακλύζουν τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Περνά δύο ημέρες με το μωρό. Φαίνεται να το λατρεύει σαν να ήταν δικό της.
Κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής τους, ένας κακοποιός την υποψιάζεται και προσπαθεί να της πάρει το μωρό και να το πουλήσει. Ακολουθεί συμπλοκή και εκείνη τον σκοτώνει. Συλλαμβάνεται, αλλά αρνείται να πει έστω και την παραμικρή κουβέντα, παρότι αντιμετωπίζει ποινή ισοβίων. Δεν μιλά ούτε στον δικηγόρο που διορίζει το δικαστήριο για να την υπερασπιστεί. Σε ολόκληρη την ακροαματική διαδικασία παραμένει σιωπηλή. Μιλά μόνο όταν βρίσκεται απομονωμένη στο κελί της. Εκεί αισθάνεται ελεύθερη ότι μπορεί να «απευθύνεται» στο μωρό, να σχολιάζει με καυστικό χιούμορ τα όσα λέγονται στη δίκη και να τραγουδά...
Ένας καταστροφικός έρωτας...
«Senso»
Σκηνοθεσία: Λουκίνο Βισκόντι
Ερμηνεία: Αλίντα Βάλι, Φάρλεϊ Γκρέιντζερ, Μάσιμο Τζιρότι, Χάιντς Μουγκ
Ένα κινηματογραφικό αριστούργημα από το παρελθόν, από το 1954, με την υπογραφή του Λουκίνο Βισκόντι. Εμπνευσμένο από τη νουβέλα του Καμίλο Μπόιτο, αυτό το μελόδραμα, που μεταφέρει την όπερα σε κινηματογραφικό πλαίσιο, αφηγείται μια τραγική ερωτική ιστορία στην Ιταλία της περιόδου του ιταλο-αυστριακού πολέμου.
Στην κατεχόμενη από τους Αυστριακούς Βενετία, κατά τη διάρκεια μίας παράστασης της όπερας «Il Trovatore», μια ομάδα Ιταλών πατριωτών διαμαρτύρεται κατά των Αυστριακών στρατιωτικών που βρίσκονται στο θέατρο. Η κόμισσα Λίβια Σερπιέρι προσπαθεί να προστατεύσει τον εξάδελφό της, μαρκήσιο Ρομπέρτο Ουσόνι, συγκαλύπτοντας το γεγονός ότι εκείνος υποκίνησε τη διαμαρτυρία. Ωστόσο, η γνωριμία της με τον νεαρό Αυστριακό αξιωματικό Φραντζ Μάλερ θα την παρασύρει σε έναν καταστροφικό έρωτα, ο οποίος τελικά θα την οδηγήσει στο να προδώσει όχι μόνο τον εξάδελφό της, αλλά και τη χώρα της...
Η μοναδική φορά που η λέξη "senso" ακούγεται στην ταινία είναι στη σκηνή της πρώτης νυχτερινής συνάντησης της κόμισσας με τον Αυστριακό αξιωματικό. "Un senso di vergogna", μια αίσθηση ντροπής... Η ηρωίδα, προτού φτάσει στην άγρια εκδίκησή της, έχει θυσιάσει σχεδόν τα πάντα...
«Ο μόνος επιζών» (Lone Survivor)
Σκηνοθεσία: Πήτερ Μπεργκ
Ερμηνεία: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Εμίλ Χιρς, Έρικ Μπάνα, Μπεν Φόστερ, Τέιλορ Κιτς
Ταινία βασισμένη στην αληθινή ιστορία μιας ομάδας Αμερικανών καταδρομέων σε μια μυστική αποστολή στα σύνορα Αφγανιστάν - Πακιστάν. Ο μοναδικός επιζών περιέγραψε σε βιβλίο τα όσα συνέβησαν δίνοντας την αφετηρία για το σενάριο της ταινίας, που εστιάζει ιδιαίτερα στις σχέσεις μεταξύ των μελών της ομάδας.
«Καμίλ Κλοντέλ 1915» (Camille Claudel 1915)
Σκηνοθεσία: Μπρούνο Ντιμόν
Ερμηνεία: Ζιλιέτ Μπινός, Ζαν Λικ Βενσάν, Εμανουέλ Καουφμάν
«Σκοτεινή» απεικόνιση μιας ούτως ή άλλως δυσβάσταχτης ιστορίας, του εγκλεισμού σε άσυλο ανιάτων στη Νότια Γαλλία της Καμίλ Κλοντέλ γλύπτριας και συντρόφου του Ροντέν. Η Καμίλ Κλοντέλ θα ζήσει στο άσυλο τα τελευταία 29 χρόνια της ζωής της, χωρίς να δημιουργήσει ξανά κάποιο έργο...
Γνωστός για την αντίληψή του για ένα «ακραίο» σινεμά, ο σκηνοθέτης έβαλε την Μπινός (που αποδεικνύει για μια ακόμη φορά το μεγάλο ταλέντο της) ανάμεσα σε πραγματικούς ασθενείς που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες και όχι ηθοποιούς...
«Ο θρύλος του Μάικλ Κόλχαας» (Michael Kohlhaas)
Σκηνοθεσία: Αρνώ Ντε Παγιέ
Ερμηνεία: Μαντς Μίκελσεν, Μελουσίν Μαγιάνς, Ντελφίν Σιγιό
Μετριότατη κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος του Χάινριχ φον Κλάιστ (στα ελληνικά σε μετάφραση του Θόδωρου Παρασκευόπουλου από τις εκδόσεις Ερατώ). Στη Γερμανία του 16ου αιώνα ο Κόλχαας είναι ένας έντιμος και φιλήσυχος έμπορος αλόγων, που αδικείται κατάφωρα από τον τοπικό άρχοντα. Το δικαστήριο δεν τον δικαιώνει και, καθώς οι αδικίες συσσωρεύονται, αποφασίζει να εξεγερθεί...
Το μυθιστόρημα είχε μεταφερθεί ξανά στη μεγάλη οθόνη από τον Φόλκερ Σλέντορφ, στα 1969.
«Rio 2»
Σκηνοθεσία: Κάρλος Σαλντάνα
Ανιμέισον, από την ομάδα που μας έδωσε την «Εποχή των παγετώνων». Η Τζούελ και ο Μπλου με τα τρία παιδιά τους μετακομίζουν στον Αμαζόνιο, όπου ο Μπλου προσπαθεί να ταιριάξει με τους νέους γείτονες, ενώ αρχίζει να ανησυχεί για τη ζωή της Τζούελ και των παιδιών μέσα στην άγρια φύση...
