«Grand Central»
Σκηνοθεσία: Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι
Ερμηνεία: Λεά Σεντού, Ταχάρ Ραχίμ, Ντενί Μενοσέ
Ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου της σύγχρονης εργατικής τάξης στην Ευρώπη, με φόντο ένα πυρηνικό εργοστάσιο στη Γαλλία. Ο κεντρικός ήρωας, ο νεαρός Γκάρυ (Ταχάρ Ραχίμ), πιάνει δουλειά σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο και ο πρώτος φίλος του σ` αυτόν τον επικίνδυνο χώρο θα είναι ένας εργοδηγός, ο Τόνι (Ντενί Μενοσέ). Ωστόσο, η προσοχή του «νέου» στρέφεται αμέσως στη φιλενάδα του Τόνι, την Καρόλ (Λεά Σεντού), και η ερωτική σχέση που γρήγορα δημιουργείται μεταξύ τους διαταράσσει το έτσι κι αλλιώς προβληματικό, «διχασμένο» περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται: Από τη μια μεριά οι χώροι του πυρηνικού εργοστασίου, ψυχροί, «αποστειρωμένοι», από την άλλη το κάμπινγκ με τα τροχόσπιτα όπου ζουν οι εργάτες... Ο Γκάρυ κάποια στιγμή μολύνεται από τη ραδιενέργεια, αποφασίζει όμως να το κρύψει, από φόβο μήπως τον απομακρύνουν, όχι μονάχα από τη δουλειά του, αλλά και από τη γυναίκα που αγαπάει.
Στην αφήγηση προφανώς λανθάνουν ζητήματα που δεν αναπτύσσονται πλήρως, καθώς η Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι έχει επιλέξει να εστιάσει στους «αφανείς» που στηρίζουν με τη δουλειά τους, σε ένα εξαιρετικά ακραίο περιβάλλον, το «φωτεινό», αλλά και εύθραυστο (όπως ήδη γνωρίζουμε στην Ελλάδα) «ευρωπαϊκό όνειρο»... Σίγουρα θα περιμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την επόμενη ταινία της Ζλοτόφσκι.
Θάνατος στη μικρή ήσυχη πόλη
«Byzantium»
Σκηνοθεσία: Νιλ Τζόρνταν
Ερμηνεία: Σάουορς Ρόναν, Τζέμα Άρτερτον, Τζον Λι Μίλερ, Σαμ Ράιλι, Τομ Χόλαντερ, Ντάνιελ Μέις, Κάλεμπ Λάντρι Τζόουνς
Απογοήτευση από τον κάποτε σημαντικό σκηνοθέτη Νιλ Τζόρνταν, στην τελευταία του ταινία με στοιχεία twilight (έρωτα μεταξύ απέθαντου και θνητού, για τους μη γνωρίζοντες το δημοφιλές, τα τελευταία χρόνια, κινηματογραφικό είδος). Η Έλινορ και η Κλάρα, δύο μυστηριώδεις γυναίκες, διαφεύγουν από τη σκηνή ενός βίαιου εγκλήματος και βρίσκονται, χωρίς καθόλου χρήματα, σε μια παρακμιακή παραθεριστική πόλη δίπλα στη θάλασσα. Καταφεύγουν σε ένα ερειπωμένο ξενοδοχείο της παραλίας και προσπαθούν να βρουν τρόπο να ζήσουν. Η Κλάρα, πρακτική από τη φύση της, αποφασίζει να πουλήσει το κορμί της: σύντομα γνωρίζει τον ντροπαλό και μοναχικό Νόελ και μετατρέπει τον ξενώνα του σε οίκο ανοχής. Η αιώνια έφηβη Έλινορ συναντά τον Φρανκ και σύντομα του αποκαλύπτει το μυστικό τους: ότι η Κλάρα, παρ' ότι λίγα μόνο χρόνια μεγαλύτερή της, είναι η μητέρα της και ότι η ίδια, παρ' ότι μόνο 16 ετών, έχει γεννηθεί το 1804. Και οι δυο τους τρέφονται με ανθρώπινο αίμα. Σύντομα στη μικρή, ήσυχη πόλη οι άνθρωποι θα αρχίσουν να πεθαίνουν...
«Άμλετ» (Gamlet)
Σκηνοθεσία Γκριγκόρι Κόζιντσεφ
Ερμηνεία: Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι, Αναστασία Βερτίνσκαγια, Μιχαήλ Ναζβάνοφ
Και πάλι στις αίθουσες ο αριστουργηματικός «Άμλετ» (1964) του Γκριγκόρι Κόζιντσεφ, για όσους δεν είχαν μέχρι τώρα την ευκαιρία να τον δουν ή για εκείνους που θέλουν να τον απολαύσουν ξανά. Η μετάφραση του κειμένου από τα αγγλικά ήταν του Μπόρις Πάστερνακ και η μουσική του Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Η ερμηνεία του Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι στον ρόλο του Άμλετ εντυπωσίασε τους Δυτικούς, που είχαν ταυτίσει την παρουσίαση των έργων του Σαίξπηρ με «ψυχολογικές» ερμηνείες. Ο Σοβιετικός σκηνοθέτης Κόζιντσεφ, που ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της «Φάμπρικας του Εκκεντρικού Ηθοποιού», είχε ανεβάσει στις σκηνές του Λένινγκραντ τα έργα του Σαίξπηρ «Βασιλιάς Ληρ» (1941), «Οθέλλος» (1943) και «Άμλετ» (1954). Ο κινηματογραφικός «Άμλετ» του Κόζιντσεφ ολοκληρώθηκε το 1963 και προβλήθηκε το 1964, μετά από οκτάχρονη επεξεργασία του σεναρίου. Τα γυρίσματα διήρκεσαν δύο χρόνια.
Η σοβιετική εκδοχή του διάσημου σαιξπηρικού έργου αποτέλεσε την συμμετοχή της Σοβιετικής Ένωσης στον εορτασμό των 400 χρόνων από τη γέννηση του Σαίξπηρ. Ο Κόζιντσεφ μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τον θεατρικό λόγο στην κινηματογραφική εικόνα, απελευθερώνει την αφήγηση από τις συμβάσεις της σκηνής. Ταυτόχρονα αντιμετώπισε τον Άμλετ ως έναν έντιμο άνθρωπο σε μια πλήρως διεφθαρμένη κοινωνία, και τη φράση του "να ζει κανείς ή να μη ζει" ως φιλοσοφικό γρίφο και όχι ως ερώτημα. Ο σκηνοθέτης έχει μελετήσει εξαντλητικά την κινηματογραφική διασκευή του θεατρικού έργου. Η εντυπωσιακή ασπρόμαυρη φωτογραφία του Γιόνας Γκρίτσους, καλά εστιασμένη, τονίζει την κάθε σκηνή. Η ερμηνεία του Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι επισκίασε εκείνη του Λόρενς Ολίβιε (του 1948), που είχε θεωρηθεί «αξεπέραστη». Η ταινία του Κόζιντσεφ κέρδισε το ειδικό βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 1964.
«Η Νονά»
Σκηνοθεσία: Στέλιος Κούλογλου
Πορτρέτο της Μέρκελ, της «πιο ισχυρής γυναίκας στον κόσμο», με τον τίτλο δανεισμένο από το ομώνυμο βιβλίο της Γκέρτρουντ Χέλερ (είναι και η ίδια μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, αλλά η κριτική της για τον αυταρχισμό της Μέρκελ είναι εξαιρετικά εύστοχη), η οποία εμφανίζεται σε αυτό το ντοκιμαντέρ.
Σίγουρα ούτε η ελληνική ούτε (ακόμα περισσότερο) η ευρωπαϊκή κρίση είναι υπόθεση συγκεκριμένων προσώπων και θα ήταν κρίσιμο σφάλμα εάν κάποιοι θεατές του ντοκιμαντέρ οδηγηθούν σε αυτό το συμπέρασμα, υποβαθμίζοντας τις δεδομένες ιστορικές συνθήκες. Πιθανότατα ο οποιοσδήποτε καγκελάριος της ενωμένης πλέον Γερμανίας, μετά την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου, θα διαδραμάτιζε παρόμοιο ρόλο, ωστόσο έχει σημασία να δούμε την ιδιαιτερότητα της «προσωπικότητας Μέρκελ», ενός ανθρώπου που έζησε επί 35 χρόνια στον «σοσιαλιστικό παράδεισο» της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, χωρίς ποτέ να εκφραστεί ή να δράσει κατά του καθεστώτος -η ίδια ομολογεί μάλιστα ότι τις ώρες που έπεφτε το Τείχος εκείνη είχε πάει για την εβδομαδιαία... σάουνα. Στην πατρίδα της στην Ανατολική Γερμανία την θυμούνται σαν μια εξαιρετικά έξυπνη μαθήτρια, όμως ο πάστορας πατέρας της (που μετανάστευσε από τη Δυτική στην Ανατολική Γερμανία τη δεκαετία του '50, επειδή του το ζήτησαν οι εκκλησιαστικοί προϊστάμενοί του) προέτρεπε τα παιδιά του να ενσωματωθούν στο σύστημα...
«Need for Speed»
Σκηνοθεσία: Σκοτ Γουό
Ερμηνεία: Άαρον Πάουλ, Ντακότα Τζόνσον, Μάικλ Κίτον, Ίμογκεν Πουτς, Ντομινίκ Κούπερ, Σερ Μάεχορ, Ράμι Μάλεκ
Από το δημοφιλές βιντεοπαιχνίδι στη μεγάλη οθόνη, και επιστροφή στις ταινίες ταχύτητας που εντυπωσίαζαν στις δεκαετίες του '60 και του '70. Κατά τα άλλα, τίποτε το ιδιαίτερο.
«Η ταινία Lego» (The Lego Movie)
Σκηνοθεσία: Φιλ Λορντ, Κρίστοφερ Μίλερ
Τα «τουβλάκια» της παιδικής ηλικίας τώρα και σε τρισδιάστατη οθόνη! Αλλά μην βιαστείτε να ενθουσιαστείτε, γιατί αυτή η συμπαραγωγή ανιμέισον της Warner και της Village Roadshow πάσχει ανυπόφορα από διδακτισμό και από έλλειψη έμπνευσης...
