«300: Η άνοδος της αυτοκρατορίας» (300: Rise of an Empire)
Σκηνοθεσία: Νόαμ Μούρο
Ερμηνεία: Σάλιβαν Στέιπλετον, Εύα Γκριν, Λένα Χίντεϊ, Χανς Μάθισον, Ροντρίγκο Σαντόρο, Κάλαν Μάλβεϊ, Ντέιβιντ Ουένχαμ, Τζακ Ο' Κόνελ, ΆντριουΤίερμαν, Ίγκαλ Νάορ, Άντριου Πλίβιν
Βασισμένη στο «σκοτεινό» κόμικς «Ξέρξης» του Φρανκ Μίλερ, δημιουργού του «300», που το 2006 μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Ζακ Σνάιντερ, η ταινία που βγαίνει αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης. Τώρα τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Ισραηλινός Νόαμ Μούρο, με θητεία στη διαφήμιση, ενώ Ζακ Σνάιντερ και Φρανκ Μίλερ έχουν μείνει στα «μετόπισθεν», έχοντας την ευθύνη του σεναρίου. Ειδικά ο πρώτος είχε καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή και ιδιαίτερα στο μοντάζ.
Η μάχη των Θερμοπυλών δίνει τώρα τη θέση της στις ναυμαχίες της Σαλαμίνας και του Αρτεμισίου και πρωταγωνιστής είναι ο Βρετανός ηθοποιός Σάλιβαν Στέιπλετον στον ρόλο του Θεμιστοκλή, που ενώνει τους Ελληνες στη μάχη κατά των εισβολέων Περσών. Αυτή τη φορά η μανιχαϊστική λογική που είδαμε στους «300», με τους πολιτισμένους Έλληνες να μάχονται τους έκφυλους και τερατόμορφους Ασιάτες, φαίνεται να έχει μετριαστεί.
Αλλά υπάρχει και ένα δεδομένο που θα πληγώσει τον... κινηματογραφόφιλο πατριωτισμό μας, το γεγονός ότι η ταινία έχει γυριστεί στη Βουλγαρία, καθώς η γειτονική χώρα προσφέρει ξεκάθαρες φοροαπαλλαγές για τις ξένες παραγωγές που θα γυριστούν εκεί (σε αντίθεση με τις πομπώδεις σχετικές εξαγγελίες, πριν από χρόνια, του τότε αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού Πέτρου Τατούλη, στις Κάννες, εξαγγελίες που ουδέποτε έγιναν πράξη).
Κατά τα άλλα, η ταινία είναι πιο εντυπωσιακή από την προκάτοχό της, τόσο στις τεχνικές λεπτομέρειες όσο και στην ανέλιξη της δράσης, με άφθονη βία φυσικά και το αίμα να τρέχει ποτάμι (είναι και τρισδιάστατο, οπότε οι ρέκτες θα το απολαύσουν πλήρως).
Εννοείται πως το σενάριο δεν ακολουθεί πιστά τα ιστορικά δεδομένα που έφτασαν ώς τις μέρες μας, αλλά σημασία έχει ότι η καταιγιστική δράση δεν δίνει και πολλά περιθώρια στον θεατή να μπει σε προβληματισμούς και αμφιβολίες...
«Ξενοδοχείο Grand Budapest» (The Grand Budapest Hotel)
Σκηνοθεσία: Γουές Άντερσον
Ερμηνεία: Σαουόρς Ρόναν, Ραλφ Φάινς, Έντουαρντ Νόρτον, Λέα Σεντού, Τζουντ Λο, Όουεν Γουίλσον, Μπιλ Μάρεϊ, Τίλντα Σουίντον, Άντριεν Μπρόντι, Γουίλεμ Νταφόε, Τζεφ Γκόλντμπλαμ, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Τομ Γουίλκινσον, Μάρεϊ Άμπραχαμ, Τζέισον Σβάρτσμαν, Ματιέ Αμαλρίκ
Ο Γουές Αντερσον συνεχίζει και εδώ το «εξτρεμιστικό» στυλιζάρισμα που διακρίνει τις ταινίες του, δημιουργώντας ένα ξεχωριστό, αυτόνομο κινηματογραφικό σύμπαν, και μάλιστα αυτή τη φορά πολύ πιο πετυχημένα από τις προηγούμενες δουλειές του.
Η ταινία αφηγείται τις περιπέτειες του Γκούσταβ Χ, ενός θρυλικού θυρωρού σε ένα διάσημο ευρωπαϊκό ξενοδοχείο κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, και του Ζίρο Μουσταφά, του μετανάστη νεαρού κλητήρα του ξενοδοχείου, ο οποίος γίνεται ο πιο στενός του φίλος. Θα βρεθούν και οι δύο καταδιωκόμενοι από τους ανελέητους κληρονόμους του ξενοδοχείου, με «μήλον της Έριδος» έναν ανεκτίμητο πίνακα της Αναγέννησης... Σε δεύτερο επίπεδο (που όσο προχωρά η αφήγηση γίνεται πρώτο) αναδεικνύεται ο επερχόμενος ολοκληρωτισμός που εξαπλώνεται στην Ευρώπη, καθώς η σύγκρουση που λαμβάνει χώρα εντός του ξενοδοχείου έχει τις ρίζες της στα όσα συμβαίνουν πέρα από αυτό...
«Φως μετά το σκοτάδι» (Post Tenebras Lux)
Σκηνοθεσία: Κάρλος Ρεϊγάδας
Ερμηνεία: Ρουτ Ρεϊγάδας, Ελεαζάρ Ρεϊγάδας, Αδόλφο Χιμένες, Νατάλια Ασεβέδο, Γκουιλεβάλδο Τόρες
Του 2012 είναι η συγκεκριμένη ταινία, που έχει τη σκηνοθετική υπογραφή του αβανγκάρντ Μεξικανού κινηματογραφιστή Ρεϊγάδας. Ένα ευκατάστατο ζευγάρι, ο Χουάν και η Ναταλία, με τα δύο παιδιά τους, μετακομίζουν από την πόλη στην επαρχία, χτίζοντας ένα οικολογικό σπίτι, με μεγάλα παράθυρα, θέα στο δάσος... Οι εργάτες που δουλεύουν γι' αυτούς ζουν σε φτωχικά παραπήγματα και αγωνίζονται για την επιβίωση.
Η αφήγηση του Ρεϊγάδας δεν είναι γραμμική, παρακολουθούμε διάφορα φαινομενικά ασύνδετα επεισόδια, από μια οικογενειακή γιορτή μεγαλοαστών μέχρι σεξουαλικά όργια βαριεστημένων Ευρωπαίων και ντόπιων, σκηνές από το μεγαλείο της φύσης, την επαφή των παιδιών του ζευγαριού με το «σκοτεινό άγνωστο» (είναι τα παιδιά του σκηνοθέτη), ακόμη και τη φωτεινή φιγούρα του διαβόλου, με κέρατα και ουρά και με την εργαλειοθήκη του (!!), που τριγυρίζει το σπίτι...
Αντίθετα από το αριστουργηματικό του «Japon», εδώ ο Ρεϊγάδας βρίσκεται σε σύγχυση ή έστω σε δυστοκία. Τον ενδιαφέρει το ημίφως, το μυστήριο, το σουρεαλιστικό, αλλά ο μέγας σουρεαλιστής Μπουνιουέλ ήξερε να ελέγχει το κινηματογραφικό του πάθος με μια σιδερένια πειθαρχία, την οποία δυστυχώς δεν διαθέτει ο Ρεϊγάδας.
«Πέρα από τη λογική» (Perdre la Raison)
Σκηνοθεσία: Γιοακίμ Λαφός
Ερμηνεία: Εμιλί Ντεκέν, Ταχάρ Ραχίμ, Νιλς Άρεστρουπ, Στεφάν Μπισό
Βέλγος ο σκηνοθέτης, και η ταινία, χωρίς εξάρσεις, και χωρίς να εντυπωσιάζει, είναι βασισμένη σε ένα αληθινό γεγονός που συγκλόνισε το Βέλγιο το 2007, όταν μια μητέρα, σαν σύγχρονη Μήδεια, σκότωσε τα παιδιά της, χωρίς προφανή αιτία.
Η Μυριέλ είναι ερωτευμένη με τον Μαροκινό Μουνίρ, αλλά, από μικρός, ο αγαπημένος της ζει στο ίδιο σπίτι με τον εύπορο γιατρό Πινζέ, που του προσφέρει μια άνετη ζωή. Όταν ο Μουνίρ και η Μυριέλ αποφασίζουν να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά, η «ιδιότυπη» εξάρτηση του ζευγαριού από τον γιατρό γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη. Είναι πια αργά όταν η Μυριέλ αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι ζει σε ένα προβληματικό συναισθηματικά περιβάλλον που ροκανίζει κάθε πιθανότητα «αρμονικής» συμβίωσης. Θα βυθιστεί σταδιακά στην κατάθλιψη και την απελπισία, χωρίς να βρίσκει στήριγμα πουθενά.
ΛΕΖΑΝΤΕΣ
«300: Η άνοδος της αυτοκρατορίας» του Νόαμ Μούρο
«Ξενοδοχείο Grand Budapest» του Γουές Άντερσον
