Ήταν τέλη του '97 όταν η τραγουδίστρια Παυλίνα Μιχαηλίδη, οι κιθαρίστες Χρήστοε Λαϊνάς και Στέλιος Γούλας, ο μπασίστας Νίκος Χανιώτης και ο ντράμερ Χρήστος Βαγιόπουλος σχημάτισαν τους Ονειροπαγίδα. Με το ντεμπούτο album τους «Ασημένια Μέρα» την επόμενη χρονιά όχι μόνον έφεραν αλλά και καθιέρωσαν τον όρο «μελωδική κιθαριστική ποπ» στην Ελλάδα ενώ το «Μικρά Μυστικά» το '99 ήταν ένα βήμα πιο μπροστά με ακόμα περισσότερη αυτοπεποίθηση. Απότομα όμως ακολούθησε μια διπλή αλλαγή, η μετακίνηση τους από την μικρή ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία όπου είχαν ξεκινήσει σε μια μεγάλη πολυεθνική και, ακόμα πιο σημαντικό, η αποχώρηση της Παυλίνας Μιχαηλίδη και η αντικατάσταση της από την Σόνια Χαραλαμπίδου. Παρ' όλα αυτά το «Μελόντικα» του 2000 (με την σύμπραξη και του αδελφού του Χ. Λαϊνά, του Δημήτρη, στα keyboards) ήταν ο πιο αισιόδοξος αλλά και επιτυχημένος εμπορικά δίσκος τους έμελλε όμως να είναι και ο πρώτος μα και τελευταίος με τη νέα εταιρεία τους καθώς σηματοδότησε την διάλυση τους. Στη συνέχεια τα περισσότερα μέλη απομακρύνθηκαν από την μουσική με την εξαίρεση του Χρήστου Λαϊνά ο οποίος, εκτός από τις προσωπικές του δουλειές, εξελίχθηκε σε έναν πολύ καλό ηχολήπτη μα και παραγωγό για αρκετά γνωστά και μη ονόματα της σύγχρονης ελληνικής σκηνής. Ξαφνικά όμως πριν λίγους μήνες ανακοινώθηκε η επανασυγκρότηση των Ονειροπαγίδα και μάλιστα (παρ' ότι πλέον τα μέλη τους δεν κατοικούν μόνο στην Αθήνα αλλά και στην Στοκχόλμη και το Τορόντο) με την αυθεντική τους σύνθεση! Πρώτος καρπός της δεύτερης περιόδου τους είναι το, τέταρτο κατά σειρά, ομώνυμο album τους που κυκλοφόρησε λίγο πριν το τέλος της περυσινής χρονιάς από την, ανεξάρτητη και πάλι, Inner Ear. Το «Ονειροπαγίδα» μπορεί μεν να μην προχωρεί την μουσική τους αλλά δεν αποτελεί και επανάληψη του παλαιού εαυτού τους μα μια απόδειξη και επιβεβαίωση ότι ο κιθαριστικός ήχος τους εξακολουθεί να διαθέτει όλο τον αυθορμητισμό, το κέφι και, στις πιο εμπνευσμένες στιγμές του, την ομορφιά που είχε και στο ξεκίνημα τους αν και εμπλουτισμένα φυσικά με τις εμπειρίες που φέρνει το πέρασμα του χρόνου και η συνακόλουθη ωριμότητα.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Για ποιους λόγους και πώς...ξαναπέσατε στην Ονειροπαγίδα μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια;
Συνέβη σχεδόν αυθόρμητα όταν βρεθήκαμε στο στούντιο για ένα τζαμάρισμα και κάποια στιγμή αρχίσαμε να παίζουμε και τα παλιά. Πριν απ' αυτό βέβαια είχε προηγηθεί, κυρίως μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μία «πίεση» από τους φίλους μας να επιστρέψουμε. Το ίδιο βράδυ συζητήσαμε και για τα κομμάτια που γράψαμε μετά το «Μελόντικα», ότι έπρεπε να κυκλοφορήσουν για να κλείσει αυτό το κεφάλαιο. Στείλαμε ένα mail στην Παυλίνα στο Καναδά που καταχάρηκε και από τότε όλα πήραν το δρόμο τους.
Δεν ήταν πολύ σοβαρό εμπόδιο ότι πλέον ζείτε σε τρία διαφορετικά σημεία του πλανήτη; Πώς το υπερβήκατε και ξαναβρεθήκατε μαζί στο ίδιο στούντιο;
Δεν ήταν εύκολο, έπρεπε να προσαρμοστούμε στη νέα κατάσταση αλλά σιγά - σιγά το είδαμε και σαν πρόκληση. Ευτυχώς την παραγωγή και το συντονισμό την ανέλαβε ένας από εμάς, ο Χρήστος, οπότε με κάποιο τρόπο γίναμε λίγο πιο ευέλικτοι, μην ξεχνάς και την θέληση. Με κάποια ταξίδια -επισκέψεις ο ένας στον άλλο λοιπόν το καταφέραμε!
Ποιο ρόλο έπαιξε στην διάλυση σας το ότι από την ανεξάρτητη εταιρεία στην οποία ξεκινήσατε πήγατε σε μία μεγάλη πολυεθνική και η αποχώρηση της Παυλίνας; Κοιτάζοντας πίσω σήμερα βλέπετε ότι ένα από αυτά ή και αμφότερα ήταν λάθος;
Δεν το βλέπουμε σαν λάθος, καλώς έγιναν και το ένα και το άλλο. Στο μυαλό μας όταν υπογράφαμε με την δεύτερη εταιρεία ήταν να κυκλοφορήσουμε και άλλους δίσκους και η Παυλίνα δεν ήθελε να δεσμευτεί, αναφαίρετο δικαίωμά της. Μετά τις αλλαγές το κλίμα ήταν πολύ καλό στην αρχή, δυστυχώς όμως η μουσική βιομηχανία στις αρχές της δεκαετίας του ‘00 εισήλθε στην τεράστια κρίση που οδήγησε στην κατάρρευση της. Σχεδόν όλα τα πρόσωπα που βρήκαμε στην εταιρεία έφυγαν, κρίμα γιατί ήταν εκπληκτικά παιδιά και δεν τα βρίσκαμε με αυτούς που τους αντικατέστησαν, έτσι απλά...Βέβαια αν μπορούσαμε να προβλέψουμε ότι θα κυκλοφορούσαμε μόνον έναν δίσκο ακόμα ίσως να μη μετακινούμασταν, ίσως ακόμα και να το ηχογραφούσαμε με τη Παυλίνα. Αλλά δεν γράφεται η Ιστορία με τα «αν»...
Και πώς αισθάνεστε αλήθεια για αυτό που για τόσο καιρό έδειχνε να είναι το τελευταίο album σας και επίσης το μόνο χωρίς την Παυλίνα, το «Μελόντικα»; Σας εκφράζει όσο και τα υπόλοιπα τρία από κάθε πλευρά, ακόμα και την ερμηνευτική;
Μας εξέφραζε εκείνη την εποχή, όπως και όλα τα υπόλοιπα στην εποχή τους. Πάντα μετά το τέλος κάθε δίσκου και γράφοντας καινούργιο υλικό θέλαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό την επόμενη φορά χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θέλαμε να αλλάξουμε την φωνή, αυτό ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση. Το μόνο κακό ήταν πως τα πρώτα δύο albums μας σταμάτησαν να είναι διαθέσιμα σχετικά γρήγορα μετά την μετακίνηση μας, είχαμε πάρει δεκάδες mails από παιδιά που έψαχναν να τα βρουν. Το πρώτο αυτή την στιγμή δεν υπάρχει πουθενά, τα δε «Μικρά Μυστικά» τουλάχιστον υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή. Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, ο κόσμος είναι δύσκολο να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα για εμάς.
Το ότι το νέο album έχει ως τίτλο το όνομα σας σημαίνει ότι το αντιμετωπίζετε σαν μία νέα αρχή ή απλά θέλατε να υπενθυμίσετε στον κόσμο την πρώτη περίοδο της παρουσίας σας;
Ομολογουμένως θυμίζει ηχητικά το πρώτο μας αλλά δεν το σκεφτήκαμε πολύ, ούτε τον ήχο ούτε και τον τίτλο, απλά έγινε. Ίσως γιατί το πρώτο πράγμα που είπαμε πριν ξεκινήσουμε ήταν να τον κάνουμε ωμό, κιθαριστικό, όπως ακουγόμασταν πάντα στα live. Παρόλο που ήταν δύσκολος δίσκος να πραγματοποιηθεί δεν τον «ζήσαμε» και πάρα πολύ από άποψη παραγωγής, τα κομμάτια ήταν σχεδόν έτοιμα και τα αφήσαμε να μας μιλήσουν. Μπήκαμε, παίξαμε, έκανε η Παυλίνα τα φωνητικά και...αυτό ήταν!
Θα λέγατε ότι το «Ονειροπαγίδα» συνεχίζει περισσότερο από εκεί που σταμάτησε το «Μικρά Μυστικά» ή το «Μελόντικα»;
Φυσικά από εκεί που σταμάτησε το «Μελόντικα».
Ήταν διαφορετικός ο τρόπος που γράφτηκε το υλικό του καινούργιου δίσκου και, αν ναι, κατά πόσο;
Ο πιο «ομαδικός» δίσκος μας ήταν ο πρώτος, στους υπόλοιπους ο καθένας έφερνε πιο συγκεκριμένες ιδέες τις οποίες δουλεύαμε στο στούντιο μαζί. Κάπως έτσι έγινε και αυτή την φορά...
Στιχουργικά εξακολουθούν να σας απασχολούν τα ίδια θέματα με την πρώτη περίοδο σας αν και βέβαια με πολύ πιο ώριμο και συγκροτημένο τρόπο ή πλέον η θεματολογία σας είναι άλλη και πολύ διαφοροποιημένη;
Στιχουργικά νομίζουμε ότι είναι πιο άμεσος δίσκος, μεγαλώνοντας λες αυτό που θέλεις με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Πάντα ήμασταν και λίγο «πανκ» σαν χαρακτήρες, δεν θέλουμε να χαϊδεύουμε αυτιά. Βγαίνει αυτό το συναίσθημα στο τραγούδι «Μελωδία», ότι δηλαδή δεν έχει σημασία αν για εσένα έχει αξία ή όχι αυτή η μελωδία, καμία σημασία. Δηλαδή ελπίζουμε να σου αρέσει η μουσική μας, αν όχι δεν πειράζει...αρέσει σε εμάς!
Νοσταλγείτε αλήθεια καθόλου εκείνη την πρώτη περίοδο σας, συναισθηματικά αλλά και μουσικά;
Ναι και όχι, όσο ίσως μπορεί κάποιος να νοσταλγεί τη νεότητα του. Το «Να Σε Ερωτευτώ Ξανά» ίσως αποπέμπει μια νοσταλγία αλλά μας αρέσει η ζωή μας τώρα. Κάνουμε και άλλα πράγματα που - για εμάς τουλάχιστον - έχουν νόημα.
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της οικονομικής κρίσης και όσων αυτή επέφερε και τα οποία στην Ελλάδα είναι πιο έκδηλα και χειρότερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα επηρέασε καθόλου τους στίχους των τραγουδιών του «Ονειροπαγίδα»;
Κάποια κομμάτια είναι παλαιότερα, γράφτηκαν μετά το «Μελόντικα», πριν τη κρίση δηλαδή και την εποχή της ελληνικής «ανεμελιάς». Ένα απ' τα καινούργια, το «Ρόδα», είναι προφανώς πιο πολιτικό. Πιστεύουμε ότι, έστω και υποσυνείδητα, όλοι επηρεάζονται από την κατάσταση, ό,τι και αν κάνουν. Εννοείται ότι και εμάς έχει επηρεάσει, ακόμα και όσους δεν ζούμε στην Ελλάδα...Σε κάποιες συζητήσεις μας αμφιβάλλαμε ακόμη κι αν θα πρέπει να κυκλοφορήσουμε αυτό το album, πώς δηλαδή να ζητήσεις από κάποιον να αγοράσει τη δουλειά σου κάτω από αυτές τις συνθήκες; Τέλος πάντων, εμείς μέχρι στιγμής δεν είχαμε πολιτική θεματολογία στα τραγούδια μας χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν γουστάρουμε κάποιους που έχουν. Προσωπικά πάντως αφήνουμε την πολιτική για την ζωή μας εκτός μουσικής.
Ποια είναι η κεντρική ιδέα αλλά και αίσθηση του νέου δίσκου για εσάς τους ίδιους;
Είναι ένας άμεσος, γρήγορος κιθαριστικός δίσκος. Ήταν συνειδητή επιλογή να τον κάνουμε έτσι γιατί αυτό «φώναζαν» τα τραγούδια ότι χρειάζονταν. Στιχουργικά ας ταυτιστεί κάποιος με τον τρόπο που θέλει, ας δώσει τη δική του ερμηνεία. Δεν έχει σημασία στην τελική ο λόγος για τον οποίο εμείς εμπνευστήκαμε ένα κομμάτι αλλά το πώς το δέχεται ο ακροατής. Έχει πάψει πλέον να μας ανήκει ο δίσκος...
Πόσο εύκολο είναι να διοργανώσετε αλλά και να πραγματοποιήσετε συναυλίες ανάμεσα σε Αθήνα, Στοκχόλμη και Τορόντο;
Τραγικά δύσκολο...αλλά όχι και ακατόρθωτο! Το κάναμε μια φορά, θα θέλαμε πολύ όμως να το ξανακάνουμε. Ήταν φανταστική βραδιά..
Πώς είναι η εμπειρία του να ξανατραγουδάς μετά από τόσα χρόνια και μάλιστα με τους ίδιους ανθρώπους με τους οποίους το έκανες για πρώτη φορά Παυλίνα;
Είναι μια πολύ ευχάριστη εμπειρία! Όταν παίξαμε μαζί live το 2009, μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια, ήταν σαν να μην άλλαξε τίποτα (εκτός από λίγες άσπρες τρίχες στα κεφάλια μας!). Παρόλο που έχουν αλλάξει οι κατευθύνσεις μας και οι προτεραιότητές μας η αίσθηση του «γκρουπ» παραμένει και αυτό πιστεύω ότι φάνηκε στο live. Όσο για την ηχογράφηση του τελευταίου album ήταν λίγο περίεργη γιατί εγώ ηχογραφούσα μακριά απ' τα παιδιά, στο σπίτι μου στο Τορόντο. Πάντα όμως είχα την ιδέα των Ονειροπαγίδα στο νου μου και προσπάθησα να αποδώσω κάτι που θα άρεσε σε όλους και όχι μόνο σε εμένα.
Για εσένα ειδικά Χρήστο που ήσουν ο πιο δραστήριος και πέραν από τις προσωπικές σου δουλειές είχες αναμειχθεί με διάφορους τρόπους σε τόσα projects η επανασυγκρότηση των Ονειροπαγίδα σημαίνει ότι εγκαταλείπεις οτιδήποτε άλλο έκανες ενδιάμεσα για να αφοσιωθείς και πάλι σε αυτούς;
Θα ήταν σχεδόν λυτρωτικό να ασχολιόμουν μόνο με την Ονειροπαγίδα, ένα γκρουπ μέσα απ' το οποίο ήρθα ουσιαστικά σε επαφή με την μουσική σαν τρόπο έκφρασης.
Μεγαλώνοντας όμως νιώθω όλο και περισσότερο την ανάγκη να είμαι μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου, μου αρέσει η ιδέα να δοκιμάζω συνεχώς καινούργια πράγματα χωρίς να είμαι σίγουρος για τίποτα, πράγμα το οποίο απολαμβάνω. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν με ενδιαφέρουν η Ονειροπαγίδα, απλά υπάρχει μια ακατανίκητη έμφυτη ανάγκη μου για μουσική εξερεύνηση.
Έχετε γράψει καθόλου νέα τραγούδια μετά από το υλικό που υπάρχει σε αυτό τον δίσκο;
Όχι ακόμα, τουλάχιστον για τους Ονειροπαγίδα.
Θα λέγατε χωρίς περιστροφές ότι αυτή την φορά «ήρθατε για να μείνετε», δεν είστε ακόμα σίγουροι ή απλά δεν έχετε ιδέα για το τι θα συμβεί στη συνέχεια;
Αν σταματήσουμε εδώ τουλάχιστον θα είμαστε ευχαριστημένοι γιατί κάναμε έναν ακόμα δίσκο για τον οποίο είμαστε περήφανοι και άρεσε στους «σκληροπυρηνικούς» φίλους μας. Το μέλλον είναι αβέβαιο, τίποτα δεν αποκλείεται...
Και ποια είναι λοιπόν τα πιο άμεσα σχέδια σας, τουλάχιστον για την εφετινή χρονιά;
Δεν υπάρχει κάποιο άμεσο σχέδιο σχετικά με τους Ονειροπαγίδα. Θα δείξει ο χρόνος γιατί, έτσι και αλλιώς, σύντομα θα ξαναειδωθούμε!
Κάτι που αναμφίβολα θα είναι περισσότερο και από ευπρόσδεκτο, όχι μόνο για τους ίδιους τους Ονειροπαγίδα αλλά και για τους ακόμα πάρα πολλούς φίλους του ήχου τους...
