Ένα συγκρότημα που αντλεί έμπνευση από τα μυστηριακά, κάποτε ακόμα και αινιγματικά αλλά και πανέμορφα ηχοχρώματα και την εκ πεποιθήσεως «απόκοσμη» αισθητική των Dead Can Cance, This Mortal Coil και άλλων ονομάτων της πάλαι ποτέ θρυλικής ανεξάρτητης βρετανικής δισκογραφικής εταιρείας 4AD όσο και από το σημερινό και σχεδόν απέραντο πεδίο της ambient και downtempo electronica; Ένα CD του οποίου τα τραγούδια, δίχως να παραμελούν ούτε στο ελάχιστο την εξαντλητικά δουλεμένη μελωδική διάσταση τους, δίνουν πολύ μεγαλύτερη έμφαση στην υποβλητική ατμοσφαιρικότητα που εκφράζεται με αναρίθμητες σαγηνευτικές ενορχηστρωτικές λεπτομέρειες και έχει ως κορωνίδα μια γυναικεία φωνή η οποία αληθινά σε ταξιδεύει; Μάλλον ασυνήθιστα πράγματα για τα ελληνικά δεδομένα, να όμως που οι Playground Theory αποδεικνύουν ότι μπορεί να συμβούν με το ντεμπούτο album τους «Speaking Of Secrets»!
Το συγκρότημα σχηματίστηκε το '09 από την τραγουδίστρια και κιμπορντίστα Μάρσια Ισραηλίδη, τον επίσης κιμπορντίστα Δημήτρη Νέγκα και τον ντράμερ Βαγγέλη Κατσουλάκη με τους δύο πρώτους να γράφουν τους στίχους και όλους μαζί να συνθέτουν την μουσική των τραγουδιών τους. Η μαθητεία της Μάρσιας Ισραηλίδη στο ετήσιο Εργαστήρι Σύνθεσης Τραγουδιού του Χρήστου Αλεξόπουλου οδήγησε όχι μόνο στην κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των Playground Theory από την γνωστή ανεξάρτητη εταιρεία Puzzlemusik της οποίας ιδρυτής είναι ο εξαιρετικός συνθέτης και μουσικός αλλά και στο να αναλάβει ο ίδιος την παραγωγή του, κάτι που κάνει για πρώτη φορά για οποιοδήποτε άλλο ηχογράφημα εκτός των δικών του. Και οφείλουμε να πούμε ότι για άλλη μια φορά συμφωνούμε απόλυτα με το αισθητήριο του Χ. Α. καθώς η εμμονή των Playground Theory όχι με το να ζουν στα όνειρα αλλά να τα μεταμορφώνουν σε πραγματικότητα μέσα από την μουσική τους (και με την βοήθεια μιας ενορχήστρωσης που προσθέτει στα δικά τους όργανα γοητευτικές «πινελιές» κιθάρας, μπάσου, τσέλου και φυσικά...ακόμα περισσότερων synthesizers!) έχει ως αποτέλεσμα έντεκα τραγούδια απλά ωραιότατα δίχως όμως να παύουν ούτε στιγμή να είναι απόλυτα αληθινά και ουσιώδη. Συνομιλήσαμε λοιπόν κυρίως με την Μάρσια Μιχαηλίδη που είναι η κεντρική – αλλά όχι και ηγετική, όπως επιμένουν οι ίδιοι – φυσιογνωμία τους με τους υπόλοιπους να την συμπληρώνουν όταν το έκριναν απαραίτητο για το πως το «διαφορετικό» αυτό τρίο αντιλαμβάνεται και βιώνει με ακόμα πιο διαφορετικό τρόπο την πραγματικότητα.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Το πρώτο που σίγουρα προκαλεί εντύπωση αναφορικά με εσάς είναι η τουλάχιστον ασυνήθιστη – ειδικά για ελληνικό γκρουπ – σύνθεση σας. Ποια ήταν λοιπόν η προγενέστερη μουσική πορεία καθενός σας και πώς προέκυψε να σχηματίσουν συγκρότημα δύο πιανίστες/κιμπορντίστες και ένας ντράμερ(!);
Και οι τρεις συμμετείχαμε παλαιότερα σε συγκροτήματα και μάλιστα και μαζί...Οι Playground Theory δεν ξεκίνησαν σαν ένα synth-based σχήμα με αληθινά τύμπανα, αυτό προέκυψε στην πορεία καθώς για πολύ καιρό κανείς άλλος μουσικός (π.χ. κιθαρίστας ή μπασίστας) δεν έγινε μόνιμο μέλος ενώ η χρήση δεύτερου keyboard παγιώθηκε αργότερα.
Δεδομένου ότι εσύ Μάρσια γράφεις τους περισσότερους στίχους και βέβαια τους ερμηνεύεις θα έλεγες ότι οι Playground Theory είναι ένα προσωπικό σου project ή μια αληθινή μπάντα με όλη την σημασία της λέξης;
Οι Playground Theory είναι σαφέστατα μία μπάντα καθώς και οι τρεις συμμετέχουμε στη δημιουργία των τραγουδιών, ο καθένας βέβαια συμβάλλοντας με τον δικό του τρόπο. Εγώ κυρίως γράφω τους στίχους και μαζί με τον Δημήτρη τις μελωδίες και τις δομές των κομματιών ενώ ο Βαγγέλης έχει αναλάβει το ρυθμικό στοιχείο.
Το όνομα σας αλήθεια παραπέμπει σε μιαν εξιδανίκευση της παιδικής ηλικίας ή υπαινίσσεται μια διαφυγή διαμέσου της επιστροφής σε αυτήν;
Είναι ο παραλληλισμός την ζωής με τον χρόνο που έχει ένα παιδί για να παίξει σε έναν παιδότοπο και σίγουρα πρέπει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία αυτή για όσο κρατήσει! Η εξιδανίκευση μα και η επιστροφή στην παιδική ηλικία αιωρείται και στο όνομα και σε κάποια τραγούδια μας.
Ποιες είναι οι κυριότερες αναφορές σας αλλά και οι πιο άμεσες, ίσως και συγκεκριμένες, επιρροές σας;
Πολλά καθημερινά ερεθίσματα αποτελούν έναυσμα για τα κομμάτια μας...Οσο για τις μουσικές επιρροές μας έχουν κοινούς άξονες αλλά είναι αρκετά διαφορετικές. Ο Βαγγέλης έχει αρκετές από jazz και fusion, ο Δημήτρης πιο ηλεκτρονικές και ψυχεδελικές ενώ η ερμηνεία μου έχει επηρεαστεί από τα αγαπημένα μου ακούσματα (οι Radiohead είναι πιστεύω η σημαντικότερη επιρροή μου) αλλά κυρίως από δύο αγαπημένες μου φωνές, την Elisabeth Fraser των Cocteau Twins και την Beth Gibbons των Portishead.
Πόσο εύκολο είναι να αναπαράγετε τον σύνθετο ήχο με τα ουκ ολίγα ακουστικά όργανα του δίσκου σας στη σκηνή ενός rock club;
Το δυσκολότερο είναι η αναπαραγωγή των ηλεκτρονικών «ηχοστρωμάτων» του CD. Στη σκηνή πάντα έχουμε μαζί μας ηλεκτρική κιθάρα και μπάσο ενώ ελπίζουμε κάποια στιγμή να υπάρχει και τσέλο.
Πόσο σε βοήθησε Μάρσια στο να τελειοποιήσεις και να κάνεις πιο ολοκληρωμένα τα κομμάτια σου η συμμετοχή σου στο Εργαστήρι Σύνθεσης Τραγουδιού του Χρήστου Αλεξόπουλου; Και αντίστοιχα, πόσο και με ποιο τρόπο συνεισέφερε η παραγωγή του στο τελικό αποτέλεσμα του δίσκου σας και πώς αισθάνεστε για το γεγονός ότι είναι η πρώτη φορά που έγινε παραγωγός σε δουλειά άλλου πλην των δικών του albums;
Είναι τιμή μας που ο Χρήστος Αλεξόπουλος έκανε την παραγωγή του πρώτου μας album και μας βοήθησε πολύ. Η συμμετοχή μου στο Εργαστήρι το οποίο επιμελείται και διδάσκει ο ίδιος ήταν πολύ δημιουργική εμπειρία διότι μου έδωσε αρκετά ερεθίσματα και καθοδήγηση για να γράψω τραγούδια και να ολοκληρώσω τις μέχρι τότε ανολοκλήρωτες μουσικές ιδέες μου. Αρκετά κομμάτια του album («Accident», «Desire, «Waves») προέκυψαν ως «ασκήσεις» για το εργαστήριο και με τον Χρήστο να είναι παρών στη «γέννηση» τους.
Η πλειοψηφία των στίχων σας μιλάει αλληγορικά για την πραγματικότητα ή προσπαθεί να ξεφύγει από αυτήν;
Νομίζουμε ότι κάνει και τα δύο ταυτόχρονα...Οι περισσότεροι στίχοι μας μιλάνε με εικόνες και τις σκέψεις που έρχονται συνειρμικά στο μυαλό μας από αυτές τις εικόνες. Προσπαθούμε να δώσουμε τη δική μας διάσταση στη πραγματικότητα και ίσως και μία καθαρά προσωπική μας εναλλακτική διαφυγή από αυτήν.
Γιατί αλήθεια κανείς να «μιλήσει για μυστικά», όπως λέει ο τίτλος του album σας; Μήπως έτσι παύουν πλέον να είναι τέτοια;
Δεν «μιλάει» κανείς για μυστικά, είναι τα «κύματα» που αποκαλύπτουν σε εμάς τους ίδιους τα μυστικά που κρύβονται μέσα μας.
Αυτή η «αισθητική», ίσως και λίγο ρομαντική με την κυριολεξία του όρου, οπτική αλλά και τεχνοτροπία ταιριάζει και είναι αρκετή για την τόσο σκληρή εποχή που ζούμε ή μήπως απαιτείται μια άλλη και δυναμικότερη παρέμβαση;
Η εποχή που ζούμε είναι σίγουρα πολύ σκληρή, πολύ άδικη, άκρως απογοητευτική και πιθανότατα επιπλέον ισοπεδωτική σε πολλούς τομείς, αυτό το βιώνουμε κάθε ημέρα και οι τρεις μας. Η μόνη μας διαφυγή από αυτήν την αποπνικτική καθημερινότητα είναι η μουσική. Η αισθητική μας μπορεί να φαίνεται αποκομμένη από τη σκληρή πραγματικότητα αλλά στην ουσία είναι το αντίβαρο σε αυτήν, είναι η έξοδος κινδύνου μας!
Η πολύπλευρη κρίση λοιπόν δεν σας ενδιαφέρει ή έστω δεν σας προκαλεί ως θεματολογία; Ούτως ή άλλως όμως, ποια είναι η γνώμη σας για αυτήν, πώς την βιώνετε προσωπικά και βλέπετε τελικά κάποια πιθανή (δι)έξοδο στο βάθος αυτού του τόσο μεγάλου και σκοτεινού τούνελ;
Το φαινόμενο που βαπτίστηκε «κρίση» και είναι το σύνολο των δραματικών αλλαγών στην καθημερινότητα όπως την ξέραμε αποτελεί μια δυστοπική «χιονοστιβάδα» η οποία όσο (μας) παρασύρει τόσο και γιγαντώνεται. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί παρά να κατοπτρίζεται σε κάθε τι που δημιουργούμε, άλλοτε ξεκάθαρα και άλλοτε μέσω μεταφορών που σκοπό έχουν να ενεργοποιήσουν βαθύτερες ψυχολογικές και συναισθηματικές περιοχές του αποδέκτη. Η αναζήτηση της ελπίδας όπως στα «Illusion» και «Stuff Dreams Are Made Of», η υπενθύμιση του εφήμερου στο «Waves» αλλά και η συνειδητοποίηση της ανεπανόρθωτης βλάβης που δεν μας αφήνει ποτέ ίδιους μετά από μία κρίση, τόσο εξωτερική όσο και εσωτερική, η οποία αποτυπώνεται στο «Accident» αποτελούν ένα σημαντικό τμήμα της θεματολογίας του «Speaking Of Secrets». Όσον αφορά δε στην καθαρά πολιτική διάσταση των πραγμάτων χρειάζεται ανανέωση των προσώπων που έχουν την μεγάλη τιμή να υπηρετούν την κοινωνία με ταυτόχρονη επιστροφή στις αξίες των παππούδων μας που σήμερα βρίσκονται υπό αμφισβήτηση ώστε να επανακάμψουν ως πηγή έμπνευσης μα και δομικό στοιχείο της δημόσιας ζωής μας. Και βέβαια η κάθε αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από εμάς τους ίδιους, αυτό είναι πάντα βασικό προαπαιτούμενο...
Και τα επόμενα σχέδια σας, άμεσα και πιο μακροπρόθεσμα;
Τα βραχυπρόθεσμα είναι η ζωντανή παρουσίαση του album την Δευτέρα 18 Νοεμβρίου στο «Taf» και μάλιστα, αξίζει νομίζουμε να το αναφέρουμε στους χαλεπούς καιρούς μας, με ελεύθερη είσοδο. Για τη συνέχεια ελπίζουμε απλά να εξακολουθήσουμε να είμαστε δημιουργικοί, να κάνουμε πιο πολλές ζωντανές εμφανίσεις και να προσπαθήσουμε να φέρουμε περισσότερους ανθρώπους σε επαφή με την μουσική μας.
Απλά και ρεαλιστικά μεν αλλά τελικά και τόσο...γενναία και αξιέπαινα για την εποχή της Τροϊκανής Επικυριαρχίας επί της Ελλάδας σχέδια ώστε δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε στους Playground Theory να τα πραγματοποιήσουν στο ακέραιο...
