Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Με τους άλλους τρεις μουσικούς που συναποτελούσαν μαζί του τους Raining Pleasure (στους οποίους εκτός από τραγουδιστής ήταν και μπασίστας) κατάφεραν να κάνουν την Πάτρα την μόλις τρίτη κατά σειρά σημαντική πόλη στον χάρτη του ελληνικού rock. Στα είκοσι χρόνια της διαδρομής τους και με τους επτά συνολικά δίσκους που κυκλοφόρησαν από το ‘96 (συμπεριλαμβανομένου και ενός διπλού live album το '10) ο Βασιλικός - πάντα άνευ επωνύμου - καταξιώθηκε αβίαστα ως ένας από τους καλύτερους εγχώριους ερμηνευτές στην αγγλική γλώσσα. Άρχισε την προσωπική του πορεία – συνεχίζοντας όμως κατά κάποιο τρόπο από την επανεκτέλεση ολόκληρου του «Reflections» του Μάνου Χατζιδάκι και των New York Rock ‘N' Roll Ensemble που είχαν κάνει οι Raining Pleasure το '05 - στο τέλος του '09 με το «Vintage», ένα CD με απροσδόκητες διασκευές τραγουδιών του διεθνούς ρεπερτορίου και πριν λίγους μήνες έκανε το δεύτερο βήμα του με το «Sunday Cloudy Sunday» και επίσης με διασκευές αλλά, παρά τον αγγλικό τίτλο, τραγουδιών αποκλειστικά τραγουδιών του...Βασίλη Τσιτσάνη. Ο Vassilikos – όπως προτιμά πλέον να γράφει το όνομα του – μας μίλησε για την απόφαση του να τραγουδήσει για πρώτη φορά στην μητρική του γλώσσα και πολλές ακόμα παραμέτρους της μουσικής και της δημιουργίας και ο απροκάλυπτα, σχεδόν ωμά ειλικρινής και προσωπικότατος τρόπος με τον οποίο εκφράζεται δεν θα μπορούσε πραγματικά να συνάδει περισσότερο με εκείνον που ερμηνεύει.
Τι σημαίνουν οι Raining Pleadure για εσάς σήμερα; Πώς αισθάνεστε κοιτάζοντας πίσω σε αυτά που έκανε το γκρουπ και υπάρχει καμιά πιθανότητα να δουλέψετε όλοι μαζί ξανά ως μπάντα;
Σημαίνουν αυτό που σήμαιναν πάντα, με κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις...Ήταν η πρώτη και μοναδική μου μπάντα, ήταν οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράστηκα μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου, οι άνθρωποι με τους οποίους ενηλικιώθηκα παίζοντας μουσική. Όλα αυτά είναι στοιχεία που θα μείνουν μέσα μου για πάντα. Όσον αφορά το αν θα ξαναβρεθούμε δημιουργικά είναι ένα σενάριο που έχουμε κουβεντιάσει - γιατί διατηρούμε επαφή - και κανείς μας δεν το βλέπει αρνητικά. Δεν έχει έρθει όμως η στιγμή ακόμα...
Τί μεσολάβησε για εσάς από το «Vintage» μέχρι και το «Sunday Cloudy Sunday»;
Τέσσερα χρόνια ιδιαίτερα δημιουργικά και διδακτικά...«Μεγάλωσα» πολλά χρόνια μέσα σε αυτή την τετραετία, έμαθα πολλά πράγματα για εμένα τον ίδιο και τους ανθρώπους, τόσο σε επίπεδο επαγγελματικό όσο και προσωπικό, έμαθα να παρέχω στον εαυτό μου τα απαραίτητα και, το κυριότερο, δεν πίεσα τον εαυτό μου να γράψει μουσική. Αντίθετα με όλους σχεδόν τους συναδέλφους δημιουργούς δεν κάθομαι κάθε τόσο να γράψω μουσική «γιατί αυτή είναι η δουλειά μου». Η δουλειά μου είναι να περιμένω υπομονετικά τη στιγμή που όλα θα δείχνουν πως ήρθε ξανά η ώρα και γι' αυτό το λόγο βέβαια επέλεξα να παραμένω δημιουργικός με την ενασχόλησή μου με την ερμηνεία, με την ενορχήστρωση και τις «διασκευές», η λέξη σε εισαγωγικά γιατί διαφοροποιώ με μεγάλη σαφήνεια τον τρόπο που προσεγγίζω συνθέσεις άλλων σε σχέση με αυτό που βλέπω να γίνεται. γύρω μου σε ανάλογες περιπτώσεις.
Γιατί ένας από τους καλύτερους Έλληνες ερμηνευτές που είχε ταυτιστεί με την αγγλική γλώσσα αποφασίζει ξαφνικά να τραγουδήσει στην δική του;
Γιατί ένιωσε άνετα μέσα στο πετσί του με αυτό. Γιατί μελέτησε την τέχνη της ελληνικής εκφοράς του λόγου και αισθάνθηκε επαρκής. Γιατί δεν φοβάται πια την αντήχηση της ίδιας του της γλώσσας. Και γιατί έκανε έναν δίσκο που απαιτεί όλα τα παραπάνω...
Χωρίς περιστροφές αλλά...γιατί Τσιτσάνης; Εννοώ ότι δεν είναι το είδος της μουσικής αλλά και ο συγκεκριμένος συνθέτης που θα περίμενε κανείς να είναι καν στα ακούσματα σας, τον αγαπάτε λοιπόν τόσο πολύ ώστε να επανεκτελέσετε τραγούδια του;
Ναι και - με έναν διαστροφικό, «εαυτιστικό» τρόπο - νιώθω ότι με αγαπάει και εκείνος! Αυτές οι αποφάσεις, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, δεν υπαγορεύονται ούτε διέπονται από ιδιαίτερα λογικές διαδικασίες. Κάποιοι άνθρωποι γελοιωδώς υπονόησαν ότι θα έπρεπε να απολογηθώ γι' αυτό, κάποιοι άλλοι κατάλαβαν αλλά ούτε και αυτοί πολύ λογικά. Τους χαιρετώ όλους στρατιωτικά...God, I love art!
Ποια ήταν η κύρια αιτία για να κάνετε αυτό τον δίσκο; Τί διαφορετικό ή περισσότερο πιστεύετε ότι φέρατε στις τόσες εκτελέσεις αυτών των πασίγνωστων τραγουδιών;
Τον εαυτό μου! Αυτή η συνάντηση ήταν οξύμωρη και εκρηκτική ήδη από την σύλληψή της...Αυτός είναι ο λόγος, κανένας άλλος και είναι αρκετός.
Είναι μόνον η εντύπωση μου ή πραγματικά, χωρίς να παραμελήσετε βέβαια τις μελωδίες των τραγουδιών του Βασίλη Τσιτσάνη, δώσατε πολύ μεγαλύτερη έμφαση στον ρυθμικό τομέα; Οπως και αν έχει αυτό το στοιχείο, μαζί με τον χαρακτηριστικά λιτό, «γυμνό» σχεδόν ήχο είναι για εμένα – πέραν φυσικά από τις πάντα εξαιρετικές ερμηνείες σας – εκείνα που προσδίδουν το μεγαλύτερο μουσικό ενδιαφέρον στο album και θα ήθελα να μου πείτε αν προέκυψαν αυθόρμητα ή τα επιδιώξατε συνειδητά.
Συνειδητά και αυθόρμητα είναι δυο έννοιες που για εμένα ταυτίζονται όταν γράφω ή επανεγράφω μουσική. Το ρυθμικό στοιχείο και τα ηχοχρώματα των οργάνων που επέλεξα είναι τα δύο βασικά συστατικά αυτού του δίσκου και χαίρομαι που φαίνεται να πέρασε και σε εσένα αυτό. Από εκεί και πέρα όταν έχεις στα χέρια σου μελωδίες με τέτοια δύναμη η υπόλοιπη δουλειά κυλάει αυτόματα.
Ποιο από τα τραγούδια του δίσκου είναι το πιο αγαπημένο σας και για ποιον λόγο; Και αντίστοιχα ποια είναι η πιο αγαπημένη σας εκτέλεση του ιδίου τραγουδιού από άλλον/η;
Αν με ρωτήσεις αύριο προφανώς θα απαντήσω κάτι άλλο αλλά σήμερα είναι το «Αντιλαλούνε Τα Βουνά» και από τις παλαιότερες εκτελέσεις του προτιμώ του Τάκη Μπίνη.
Φύγατε από την Ελλάδα πολύ πριν εκδηλωθεί η κρίση και έχετε εξηγήσει τους λόγους, τι σας ενοχλούσε δηλαδή στην χώρα μας. Τώρα κατοικείτε μόνιμα στην Αγγλία...Γιατί επιλέξατε την συγκεκριμένη χώρα και είναι οι ίδιοι λόγοι που σας «διώχνουν» από την Ελλάδα ή έχουν προστεθεί και άλλοι; Αν ναι, ποιοι είναι αυτοί;
Για τους ίδιους λόγους που έφυγα από την Ελλάδα πριν από σχεδόν δέκα χρόνια παραμένω ακόμα εκτός αυτής, δεν είμαι σίγουρος για το αν μπορώ να το εξηγήσω πολύ καλά γιατί είναι ένα θέμα αρκετά περίπλοκο και πολυδιάστατο. Ένα κομμάτι μου θέλει να μένει μακριά για λόγους ψυχικής υγείας, έχοντας ζήσει αρκετά χρόνια πια και στη Γερμανία και στην Αγγλία μπορώ με σιγουριά να πω ότι εκτός Ελλάδας ο θυμός μου πέφτει σε φυσιολογικά επίπεδα και αυτό είναι για εμένα εξαιρετικά σημαντικό. Η σχέση που μπορώ να αναπτύσσω εδώ με τον εαυτό μου και τον υπόλοιπο κόσμο είναι ιδιαίτερα υγιής, κατά κάποιο τρόπο βλέπω πιο καθαρά τις δικές μου ευθύνες, πότε είναι λιγότερες και πότε περισσότερες, σε σχέση με την τροπή που παίρνει η ζωή μου κάθε τόσο. Αυτό είναι κάτι που δεν έπαψα τόσα χρόνια και πιθανότατα δεν θα πάψω ποτέ να εκτιμώ και να απολαμβάνω...Το ξεχαρβάλωμα της Ελλάδας έχει έναν πολύ ύπουλο τρόπο να εισχωρεί στο μυαλό και τη ζωή μας και φυσικά δεν μιλάω μόνο για τα τελευταία χρόνια της «κρίσης», η Ελλάδα ήταν πάντα...χαλασμένη!
Βλέπετε να επιστρέφετε κάποτε στην Ελλάδα ή πλέον το έχετε απορρίψει οριστικά; Σχετίζεται αυτή σας η απόφαση με την εξέλιξη της κρίσης ή είναι εντελώς ανεξάρτητη;
Προφανώς είναι ανεξάρτητη και όχι, δεν νομίζω ότι μπορώ πια να γυρίσω. Έχω μάθει αλλιώς και δεν εννοώ μόνο τα τελευταία δέκα χρόνια, είχα μάθει αλλιώς από πριν. Μόνος μου...
Έχοντας την δυνατότητα πλέον να παρακολουθήσετε την κρίση «απ' έξω» και από πολύ μακριά ποια είναι η γνώμη σας για αυτήν, πιστεύετε ότι είναι μόνον οικονομική ή πολύ περισσότερο σύνθετη; Ποιες νομίζετε ότι είναι οι βαθύτερες αιτίες της και εντέλει διαβλέπετε κάποια διέξοδο από αυτήν, πολιτική ή όποια άλλη και ποια θα μπορούσε να είναι;
Όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα, θα αρνηθώ να τοποθετηθώ πολιτικά. Πίστεψέ με, ο τρόπος που έχει διαμορφωθεί πια η σκέψη μου είναι αρκετά δυσνόητος και δεν βρίσκω κανένα λόγο να τον εξηγήσω, πόσο μάλλον δημόσια. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως καμία, μα καμία ουσιαστική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει όσο η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, πεισματικά και γελοιωδώς, ψάχνει το φταίξιμο έξω, στους άλλους ή σε πράγματα. Βέβαια η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ήταν πάντα και είναι ακόμα τρομακτικά ηλίθια...
Τόσο το «Vintage» όσο και αυτός ο δίσκος, όσο καλά και αν ήταν, αποτελούνταν από διασκευές, δεν νιώθετε λοιπόν την ανάγκη να κυκλοφορήσετε – μετά από αρκετά ομολογουμένως χρόνια – και δικό σας υλικό; Υπάρχει ήδη κάποιο έτοιμο και, αν ναι, πότε και πώς σκέφτεστε να το ηχογραφήσετε;
Η στιγμή έχει έρθει και δεν την μετράω με χρόνο, ποτέ δεν το έκανα αυτό, ποτέ δεν υπήρξα ιδιαίτερα παραγωγικός σε ποσότητα και συχνότητα. Κάθε άνθρωπος λειτουργεί διαφορετικά, ο δικός μου τρόπος εμπεριέχει μεγάλα διαλείμματα, ακόμα και χρόνων ίσως, γιατί όχι...Αν δεν έχεις κάτι να πεις καλύτερα να μην πεις τίποτα παρά να πεις βλακείες ή ψέματα. Γράφω λοιπόν ξανά καινούργιο υλικό γιατί τώρα είναι η ώρα να το κάνω. Έχω όμως την αίσθηση ότι και εσύ, όπως και αρκετοί άλλοι, υποτιμάς λίγο την «διασκευή» σε σχέση με το πρωτότυπο υλικό. Διαφωνώ και θα διαφωνώ πάντα με αυτή την άποψη, χρειάζεται να έχει κανείς ένα πολύ ιδιαίτερο συστατικό για να ξανακοιτάξει με τον δικό του τρόπο συνθέσεις άλλων. Και αυτό δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνη την κατάσταση που λέγεται έμπνευση για κάτι καινούργιο, μουσικά μιλώντας πάντα και τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση.
Και το πιο άμεσα σχέδια σας για τον χειμώνα, αναφορικά με το «Sunday Sunday» και ίσως όχι μόνο;
Έχω παρά πολλή δουλειά τον χειμώνα στο Λονδίνο και συναυλιακά θα κάνω λίγα πράγματα προς το παρόν. Σε σχέση με αυτό το δίσκο θέλω να στήσω μία παράσταση ανάλογη της αρχικής ιδέας και αυτό δεν μπορεί να γίνει σε απλούς συναυλιακούς χώρους. Θα ανακοινωθούν λεπτομέρειες σχετικά σύντομα...
Αν λέγαμε ότι αυτό δεν είναι ένα από τα μουσικά δρώμενα του χειμώνα που περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία θα ήταν απλά ψέμα...
