Απεβίωσε την Κυριακή 27 Οκτωβρίου στα εβδομήντα ένα του χρόνια και από ανεπιβεβαίωτα ακόμα αίτια (που απ' ότι φαίνεται όμως σχετίζονται με την μεταμόσχευση ήπατος στην οποία είχε υποβληθεί τον Μάιο) ο Αμερικανός συνθέτης, στιχουργός, κιθαρίστας και τραγουδιστής Lou Reed. Ο Lewis Allen Reed γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1942 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην αγγλική φιλολογία στο πανεπιστήμιο Syracuse μαζί με τον μπασίστα (που επίσης έπαιζε βιόλα και κιθάρα) John Cale, τον κιθαρίστα (και μπασίστα) Sterling Morrison και την ντράμερ Maureen «Mo» Tucker σχημάτισε τους Velvet Underground. Ο Lou Reed ήταν ο σχεδόν αποκλειστικός συνθέτης και στιχουργός και φυσικά ο ερμηνευτής των τραγουδιών τους και αυτά ήταν που τράβηξαν την προσοχή του «πάπα» της avant garde και του αμερικανικού underground της εποχής, του Άντι Γουόρχολ, ο οποίος τους έθεσε υπό την αιγίδα του με αποτέλεσμα το εμβληματικό ντεμπούτο album τους του 1967 «The Velvet Underground & Nico» (άλλως πως «Μπανάνα», από το έργο του Γουόρχολ στο εξώφυλλο) στο οποίο συνέπραξε και η Γερμανίδα τραγουδίστρια Nico.
Ο Reed αποχώρησε αιφνιδιαστικά το ‘71 από τους Velvet Underground και την επόμενη χρονιά ξεκίνησε την προσωπική πλέον καριέρα του. Θα ήταν περιττό να αναφέρουμε τους πολλούς καλούς δίσκους και τα ακόμα περισσότερα θαυμάσια τραγούδια του που ακολούθησαν επί σαράντα χρόνια, αξίζει όμως να σταθούμε στο ότι σε αυτή την πορεία άλλαξε πολλά προσωπεία ή μάλλον δημιουργικές περσόνες, από αμφισεξουαλική φυσιογνωμία σε άθυρμα των ουσιών, οργισμένο rocker, σοβαρό αφηγητή ιστοριών της μεγαλούπολης, στοχαστικό παρατηρητή της αναπόφευκτης διαδικασίας ωρίμανσης/γήρανσης ώσπου, από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του '80, καταστάλαξε απλά στον ρόλο του τραγουδοποιού χωρίς όμως ποτέ να απωλέσει την εμπάθεια του με ουκ ολίγους ανθρώπινους χαρακτήρες. Ένας σαγηνευτικός «χαμαιλέοντας» (ή «Transformer», όπως ήταν ο τίτλος του αριστουργηματικού δεύτερου album του του '72) που εξερευνούσε με οξύνεια μα και αγάπη την ανθρώπινη φύση, αυτό ήταν στο μεγαλύτερο διάστημα της διαδρομής του, κάτι που δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητο.
Οσο σπουδαίο όμως και αν ήταν δεν μπορεί καν να συγκριθεί με ό,τι είχε κατορθώσει σε εκείνο το οριακό πρώτο album των Velvet Underground και, σε ελάχιστα μικρότερο βαθμό, στο δεύτερο, το «White Light/White Heat» του '68. Είναι αυτοί οι στιχουργικοί ύμνοι στην διαφορετικότητα και προπαντός η εκρηκτική ανανέωση της rock ‘n' roll φόρμας, αυθεντική πρωτοπορία σε όλο της το μεγαλείο, η ανυπέρβλητη συνεισφορά του Lou Reed στην σύγχρονη μουσική. Και είναι αυτά ακριβώς που θα κάνουν αναρίθμητους άλλους μουσικούς τους οποίους όχι απλά επηρέασε αλλά ήταν για αυτούς εμπνευστής ή και κινητήρια δύναμη να θρηνήσουν ειλικρινά για το όντως δυσαναπλήρωτο κενό που αφήνει οπότε δεν έχουμε παρά να σιγοψιθυρίσουμε μαζί τους. take a last walk on the wild side and for us Lou…
Το δεύτερο κατά σειρά τραγούδι (καθώς το εναρκτήριο «Sunday Morning» ερμήνευε η Nico) του εμβληματικού ντεμπούτου album των Velvet Underground, το «I'm Waiting For The Man», ήταν αυτό που σύστησε στο κοινό τον χαρακτηριστικό, ένρινο και σχεδόν ωσάν...ομιλία τρόπο ερμηνείας του Lou Reed
