Ο θρυλικός κινηματογράφος "Αλκυονίς" στην οδό Ιουλιανού επαναλειτουργεί από τον Δεκέμβριο ως πολυχώρος πολιτισμού, με πολλαπλές κινηματογραφικές προβολές, με θεατρικές παραστάσεις, μουσικές βραδιές και επιλεγμένες βιβλιοπαρουσιάσεις, με θεματικά αφιερώματα σε σπουδαίους δημιουργούς...
Η ιστορία της αίθουσας ξεκινά στα 1969, όταν ο μηχανικός Βαγγέλης Σιδέρης πήρε την απόφαση να λειτουργήσει ως κινηματογραφική αίθουσα το ιδιόκτητο ισόγειο της νεότευκτης πολυκατοικίας. Τη διεύθυνση ανέλαβε ο φίλος του Μίμης Μανωλάκος και την επιλογή των ταινιών ο νεαρός δημοσιογράφος/κριτικός κινηματογράφου Χρίστος Χριστοδούλου. Σύντομα αποφασίζεται η αίθουσα να υιοθετήσει πρόγραμμα ταινιών με ξεκάθαρο καλλιτεχνικό περιεχόμενο. Οι ευρωπαϊκές ταινίες των μεγάλων δημιουργών κυριάρχησαν στα δύο πρώτα χρόνια λειτουργίας της: Μπέργκμαν, Αντονιόνι, Γκοντάρ, Φελλίνι, Τρυφό, Ρόζι, Παζολίνι, Ντράγερ, Βισκόντι κ.ά.
Η "Αλκυονίς", όμως, αποφασίζει να μην προβάλλει μόνο ταινίες από τα τότε γνωστά γραφεία εισαγωγής ταινιών, αλλά να φέρει και η ίδια ταινίες. Έτσι, το νεότερο αθηναϊκό κοινό γνωρίζει για πρώτη φορά τον Αϊζενστάιν, τον Μίκλος Γιάντσο, τον Ναγκίσα Οσίμα... Διακριτή, ωστόσο, ήταν και η παρουσία του ελληνικού κινηματογράφου, που εκείνα τα χρόνια αρχίζει να εμφανίζει έργο ανάλογο με αυτό του καλλιτεχνικού ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Στα 1971, προβάλλεται κατ' αποκλειστικότητα η «Αναπαράσταση» του Θ. Αγγελόπουλου, που αγγίζει τα 11.000 εισιτήρια μόνο την πρώτη εβδομάδα προβολής.
Αυτή την περίοδο και μέχρι την πτώση της δικτατορίας, το 1974, έχουμε τις προβολές ελληνικών ταινιών, με αντισυμβατική γραφή και περιεχόμενο, σαν πολιτική πράξη απέναντι στη δικτατορία: «Κρανίου Τόπος» του Αριστόπουλου, «Μέρες του '36» του Αγγελόπουλου, «Άσπρο Μαύρο» των Ρεντζή και Ζερβού, οι οποίες πυροδότησαν κλίμα έντονα αντιδικτατορικό, εντός της αίθουσας, με κορύφωση την προβολή τής δύο φορές κομμένης από τη λογοκρισία ταινίας «Ο Βαρθολομαίος» του Μανούσου Μανουσάκη (χαμένης σήμερα) και με άδεια για προβολή σε μία μόνο αίθουσα.
Η "Αλκυονίδα" γέμισε από κόσμο, όπως όμως και όλη η Ιουλιανού, όπου το τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου «Μπήκαν στην πόλη οι εχθροί», ως υπόκρουση της ταινίας, ακουγόταν από όλους και δονούσε την αίθουσα, μέχρι τον δρόμο. Εξού και το ανέκδοτο της εποχής: «Γιατί οι ασφαλίτες δεν εισβάλλουν ένα βράδυ στην Αλκυονίδα, για να έχουν στο χέρι τους όλους τους αντιστασιακούς μαζεμένους;».
