Ο εκδοτικός οίκος "Ίκαρος" αντιστέκεται στους κακούς για το μέλλον του τυπωμένου βιβλίου οιωνούς, αλλά και στις Κασσάνδρες που τους αναγγέλλουν έμπρακτα.
Παίρνει ως αφορμή τον εορτασμό των 70 χρόνων ενεργούς, ποιοτικής και αδιάλειπτης παρουσίας του και ανοίγει τα φτερά του όχι μόνο σε νέους ξένους πεζογράφους και συγγραφείς παιδικών βιβλίων, αλλά και σε νέους εικαστικούς καλλιτέχνες.
Δείχνει έτσι την πρόθεσή του να διαρρήξει τα στεγανά των διαφορετικών μορφών έκφρασης και να διαπλάσει νέους τόπους επικοινωνίας σε μια εποχή εντεταλμένης μόνωσης.
«Ημερολόγια βιτρίνας. 11+1 καλλιτέχνες» λέγεται η δράση που επιμελείται ο ζωγράφος και ομότιμος δάσκαλος της ΑΣΚΤ της Αθήνας, Γιάννης Ψυχοπαίδης.
Ο χώρος όπου συντελείται είναι η βιτρίνα του γνωστού, ιστορικού και αγαπημένου μας βιβλιοπωλείου επί της οδού Βουλής 4, ένα από τα λίγα εναπομείναντα σημεία αναφοράς και ανάγνωσης της πόλης μας, πέντε βήματα μακριά από την πλατεία Συντάγματος.
Οι 11 καλλιτέχνες που τον διαμορφώνουν επί ένα χρόνο, καθένας τους για ένα μήνα, και στο τέλος όλοι μαζί ως ένα σώμα, είναι απόφοιτοι του Ζ' εργαστηρίου ζωγραφικής της ΑΣΚΤ της Αθήνας που διηύθυνε μέχρι τη συνταξιοδότησή του ο Γιάννης Ψυχοπαίδης και, δυστυχώς, μέσα στο πλαίσιο των περίφημων περικοπών για την Παιδεία, έκλεισε μετά την αποχώρησή του. Είναι οι Μπέσσυ Ράλλη, Αλέξανδρος Βέργης, Γιάννης Χειμωνάκης, Λίζα Καρατζά, Άντα Αναστασέα, Φωτεινή Παλπάνα, Αλίκη Παππά, Βάσω Τζούτη, Δημήτρης Κατσούδας, Νατάσα Μπιζά, Νίκος Σπετζόγλου.
Διαδηλώνουν, έκαστος εξ αυτών με το προσωπικό του ύφος, την παρέμβασή τους σ' έναν εκτιθέμενο στο ευρύ κοινό χώρο, όπως είναι μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου. Προβάλλουν, με τη βούλησή τους να εκτεθούν όλοι μαζί, μια συλλογικότητα που σμιλεύτηκε στο Ζ' Εργαστήριο και έχει σχεδόν ξεχαστεί τις τελευταίες δεκαετίες τού διάχυτα προβαλλόμενου ατομικισμού και ωφελιμισμού.
Ο Δημήτρης Κατσούδας είναι ένας από τους καλλιτέχνες. Γράφει το Ημερολόγιο βιτρίνας του Οκτωβρίου.
Φτιάχνει με το αγαπημένο του, ευτελές υλικό, τα χαρτόκουτα, περσίδες που φέρουν τους διψήφιους αριθμούς των δεκαετιών της ιστορίας του εκδοτικού οίκου. Και επιτρέπουν, και με τα περιγράμματα των φτερών «του Ικάρου», την επικοινωνία μεταξύ του «εξωτερικού χώρου» της βιτρίνας και του «εσωτερικού χώρου» του βιβλιοπωλείου.
Ενώ κάτω από αυτές προβάλλει στοίβες βιβλίων γνωστών ποιητών, του Καβάφη, του Σεφέρη, του Εγγονόπουλου, του Σαραντάρη, όπου το χοντρό εξώφυλλο έχει κοπεί με βάση το αποτύπωμα του προσώπου του εκάστοτε ποιητή. Και αποκαλύπτει, εμβληματικούς κατά τον εικαστικό, στίχους των ποιημάτων τους.
Δημιουργεί έτσι έναν μοναδιαίο, κατά τη γνώμη μου, διάλογο μεταξύ εικόνας και ιδέας, μορφής και περιεχομένου.
Ανοίγει έτσι την τέχνη της ποιητικής και της εικαστικής γλώσσας στην καθημερινή ζωή του περαστικού, διαβάτη της πόλης.
