Ο τίτλος "Ανάγνωση του δημόσιου χώρου της πόλης", που επέλεξαν ο Θοδωρής Ψυκάκος και η Στέλλα Μπολωνάκη για να ονοματίσουν το έργο τους θα μπορούσε να ξενίσει πολλούς από τους κατοίκους της Αθήνας. Γιατί πολλοί αισθάνονται εδώ ξένοι. Kι ας έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ.
Γιατί η Αθήνα, από γεννησιμιού της, δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει μια δική της, σύγχρονη ταυτότητα. Γιατί, ιδιαίτερα σήμερα, το πρόσωπό της -τα ακαλαίσθητα κτίσματα της αντιπαροχής που αντικατέστησαν τα νεοκλασικά της αστικής τάξης, αλλά και τα πλινθόκτιστα σπιτάκια των προσφύγων, οι τετραγωνισμένες πλατείες της, τα ποτάμια που έγιναν δρόμοι ή πεζόδρομοι και τα έργα τέχνης, μωροφιλόδοξα στην πλειοψηφία τους, που τα κοσμούν- πλάθονταν σύμφωνα με την ιδιοτέλεια των αρχόντων και των κατοίκων της, που, χάρις στους πρώτους, δεν απέκτησαν ποτέ μια στενή σχέση με τον δημόσιο χώρο της. Κι έτσι εύκολα σβηνόταν η μνήμη και τα μνημεία της που συνθέτουν την ιστορία της, σφράγισαν τα παιδικά μου χρόνια και χάθηκαν μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες. Θυμάμαι τις τρομερές, γυναικείες φυλακές Αβέρωφ στην Αλεξάνδρας, το λιτό σιντριβάνι του Ζογγολόπουλου όπου ο κόσμος γιόρτασε την πτώση της χούντας στην Ομόνοια, το καφέ Μπραζίλ, τόπο συνάντησης των καλλιτεχνών, το μεζεδοπωλείο του Απότσου όπου πηγαίναμε μετά τις παραστάσεις του Κουν, την παλιά Δεξαμενή με τις κότες και τους κόκορες όπου ακόμα και τα παιδιά των ευπόρων μπορούσαν να ξαμοληθούν. Έτσι εύκολα γίνανε οι γειτονιές οικοδομικά τετράγωνα και τα σπίτια οκταώροφες πολυκατοικίες, όπου οι άνθρωποι στοιβάζονται και δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλον.
Ο αρχιτέκτων - εικαστικός Θοδωρής Ψυκάκος και η εικαστικός Στέλλα Μπολωνάκη προτείνουν από κοινού μια διαφορετική ανάγνωση της πόλης. Ο Ψυκάκος αναζητά το πρότυπό της στο Παρίσι. Προβάλλει κτήρια γνωστά, όπως το Πετίτ Παλαί ή το Λούβρο, μέσα από κατόψεις και προσόψεις, βαμμένες με χρώματα γήινα και λευκές φιγούρες που παρενθέτει, όπως στη μακέτα ενός σκηνικού. Μιλά για την καταλυτική επιρροή του ιστορικού περίγυρου στην εικόνα της πόλης.
Η Μπολωνάκη παραμένει εντός των παραστάσεων που «παίζονται» καθημερινά στην Αθήνα. Τις συλλαμβάνει ως «φωτογραφικό και κινηματογραφικό» κολάζ από στιγμιότυπα των ανθρώπων που την κατοικούν.
Και οι δύο καλλιτέχνες καταδεικνύουν τη σημασία του δημόσιου χώρου στη ζωή μας, αλλά και τον ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει η τέχνη μέσα σ' αυτόν, για να τον κάνουμε πάλι δικό μας.
Μας θέτουν ερωτήματα για τη λειτουργία της πόλης ως «βιότοπου» όπου συναντιούνται διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, πλέκεται το φαντασιακό με το πραγματικό, απαλείφεται ο απάνθρωπος «ψευδορεαλισμός της στερεότυπης πολιτιστικής βιομηχανίας», πλάθεται το αστικό τοπίο σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα.
info:
"Ανάγνωση του δημόσιου χώρου της πόλης", δίπτυχη έκθεση των Θοδωρή Ψυκάκου και Στέλλας Μπολωνάκη
"Ανοιχτή Πόλη" Πολυχώρος Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Πολιτισμού (Μέγαρο Ερμής, Πανεπιστημίου 56, Εμμ. Μπενάκη 9 και Γαμβέτα1, 1ος όροφος),
Διάρκεια: έως 18 Οκτωβρίου
