"Ξέρω ότι σε μια ηττημένη και κατεστραμμένη χώρα όλα καταρρέουν: οι περιουσίες, οι τιμές, οι εργασία, η απασχόληση, η τροφή, η ελευθερία, όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το ξέρω, το έχω ζήσει. Κι όμως αυτή η απλή αλήθεια, η αδιαμφισβήτητη, δεν σταματά τις εσωτερικές διαμάχες, τις καταστροφικές απεργίες, την τυφλή εκροή των κεφαλαίων που έχει σοβαρές συνέπειες - δεν σταματάει την αποξένωση. Δεν πρόκειται για έναν υπολογισμό. Ξέρω, και πάλι εκ πείρας, ότι, όταν καταφέρνει να υλοποιηθεί, η αλληλεγγύη για την οποία κάνει λόγο ο Περικλής βοηθάει τον καθένα να ζήσει. Φέρει, για μένα, τη δυνατότητα ευτυχίας". Είναι μερικές μόνο αράδες από τις πολύτιμες σκέψεις της Ζακλίν ντε Ρομιγί που συγκροτούν τα "Πιστεύω" της κορυφαίας ελληνίστριας.
Καθώς φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή της, το εξαιρετικά επίκαιρο κείμενο "Τι πιστεύω" (εκδ. Πατάκης), που κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα ελληνικά, συμπυκνώνει τον θαυμασμό της ελληνίστριας μπροστά στο ελληνικό φως και την αρχαιοελληνική σκέψη. Η Ρομιγί κατέθεσε τα "πιστεύω" της λίγα χρόνια μετά τον Μάιο του '68 προκειμένου να εξηγήσει τις ραγδαίες αλλαγές του σύγχρονου κόσμου. Επί της ουσίας επαναδιατύπωσε την πίστη της στον άνθρωπο και την ελευθερία, τις ουμανιστικές αξίες δηλαδή που ανέγνωσε στα κείμενα της ελληνικής γραμματείας και δεν έπαψε να αναδεικνύει έως το τέλος του βίου της. Τα τέσσερα κεφάλαια του βιβλίου προτείνουν μια νέα μορφή ανθρωπισμού που συνδυάζει τον ορθολογισμό με την κατανόηση του άλλου, μέσα από τη γνώση που μπορεί να προσφέρει στον καθένα μας η εμπειρία του παρελθόντος.
Στο κείμενό της η Ζακλίν ντε Ρομιγί υμνεί τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, αλλά και την κοινωνική αλληλεγγύη, εξηγεί την πορεία της Ιστορίας μέσα από τα αρχαιοελληνικά κείμενα, διαπιστώνει τα λάθη της σύγχρονης παιδείας, επανατοποθετεί δηλαδή στο τραπέζι της σημερινής σκέψης τα ουμανιστικά προτάγματα που ποτέ δεν ξεθώριασαν όσο κι αν οι εποχές και οι σύγχρονοι άνθρωποι προσπάθησαν να τα κρύψουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
