Οι μουσικές εκδηλώσεις της Στέγης Γραμμάτων Και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση για την σεζόν '13 – '14 ξεκινούν με μία...Συγκατοίκηση! Οι «συγκάτοικοι» υπό την ίδια Στέγη για δύο βραδιές,, το Σάββατο 28 και την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου, θα είναι ο Κάπα Βήτα και το ARTefacts Ensemble to οποίο θα παίξει την μουσική του με τρόπο που δεν έχει ακουστεί ποτέ μέχρι τώρα και είναι αρκετά πιθανό ότι δεν θα ακουστεί και ποτέ ξανά στο μέλλον. Πιο συγκεκριμένα εκείνο που θα συμβεί σε αυτές τις δύο εμφανίσεις είναι ότι ο Κάπα Βήτα θα εγκαταλείψει τα synthesizers και τα υπόλοιπα ηλεκτρονικά μουσικά όργανα μα και τους υπολογιστές, όλα δηλαδή τα εκφραστικά μέσα με το οποία τον έχουμε συνηθίσει και δίνουν την τόσο χαρακτηριστική ταυτότητα στην μουσική του και κυριολεκτικά θα παραδώσει τραγούδια και οργανικά από το σύνολο του μέχρι τώρα έργου του, από την εποχή των Στέρεο Νόβα μέχρι και σήμερα, σε μιαν έστω και σχετικά ολιγάριθμη ορχήστρα αποκλειστικά ακουστικών οργάνων!
Γιατί αυτό ακριβώς είναι οι δεκαοκταμελείς (πιάνο, δύο βιολιά, βιόλα, βιολοντσέλο, σαξόφωνο, τρομπέτα, τρομπόνι, κόρνο, φλάουτο, κλαρινέτο, φαγκότο, η μόνη «παρασπονδία» από τον ακουστικό κανόνα μιας ηλεκτρικής κιθάρας, κοντραμπάσο, τρεις εκτελεστές κρουστών αλλά και ντράμερ!) ARTefacts Ensemble οι οποίοι μπορεί μεν να αποτελούνται από κάποιους/ες από τους/τις πλέον καταρτισμένους/ες και προικισμένους/ες κλασικούς/ές μουσικούς της νεότερης γενεάς αλλά από το '07 που σχηματίστηκαν δεν έχουν σταματήσει να εκπλήσσουν όχι μόνο με τον τρόπο που παίζουν αλλά ακόμα και με τις επιλογές των χώρων όπου εμφανίζονται.
Είναι το ARTefacts Ensemble λοιπόν που θα αναλάβει εξ ολοκλήρου αυτή την φορά το μουσικό μέρος σε ενορχηστρώσεις και με την διεύθυνση του Κορνήλιου Σελαμσή ενώ ο ίδιος ο Κάπα Βήτα θα αυτοπεριοριστεί στον ερμηνευτικό ρόλο και αυτόν ακόμα θα τον μοιραστεί με την Θεοδώρα Μπάκα. Ας πω προκαταβολικά ότι κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν ότι το κείμενο αυτό αφορά αποκλειστικά όσους/ες έχουν ήδη προμηθευτεί εισιτήριο για μία από τις δύο συναυλίες καθώς συμβαίνει κάτι πολύ ευχάριστο μεν για τον ίδιο τον Κ. Β. και τον χώρο πραγματοποίησης των εμφανίσεων αλλά ταυτόχρονα μάλλον δυσάρεστο για εκείνους/ες που θέλουν να τις παρακολουθήσουν αλλά δεν έχουν ακόμα εισιτήριο, αμφότερες ήταν ήδη από την Τετάρτη το μεσημέρι sold out κάνοντας έτσι την ΣΓΤ να εγκαινιάζει την σεζόν μα μια εκ προοιμίου ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία.
Μετά από λίγη σκέψη όμως κατέληξα ότι άξιζε να δημοσιευθεί, ακόμα και για εκείνους/ες που δυστυχώς δεν θα μπορέσουν να εισέλθουν στην αίθουσα όσο και αν το επιθυμούσαν μα ακόμα και για αυτούς/ές που απλά αδιαφορούν για ένα τέτοιο μουσικό δρώμενο, έστω και αν παρακολουθούν και αγαπούν την δουλειά του ΚΒ. Ακριβώς γιατί σπανίζουν και έχουν τόση σημασία οι ακόμα και οι σύντομες συζητήσεις με δημιουργούς των οποίων κάθε σκέψη και λέξη είναι τόσο σώφρων, ψύχραιμη και λογική και εκκινεί πάντα από τον τόσο βαθύ ουμανισμό τους...
Κατάφερα να βρω τον Κωνσταντίνο στο τηλέφωνο σε ένα από τα ελάχιστα και πολύ μικρά κενά μιας περισσότερο και από δύσκολης για εκείνον εβδομάδας με σχεδόν ολοήμερες πρόβες, ακόμα και ο τόνος της φωνής του έδειχνε το πόσο αγχωμένος, πιεσμένος αλλά και σωματικά κουρασμένος ήταν ήδη. Παρ' όλα αυτά όμως φιλικός, μονίμως ευγενέστατος, ζεστός και πάντα τόσο ανθρώπινος δέχτηκε πρόθυμα να απαντήσει στις λίγες ερωτήσεις που του έκανα...Πριν και από αυτό όμως δεν ήταν δυνατόν να μην συζητήσουμε λίγο για τη στυγερή δολοφονία του Παύλου Φύσσα από φασίστες και το όντως ζοφερό ιδεολογικό κλίμα και περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατούν στην χώρα μας από εκείνη τη νύχτα. Η θέση του Κωνσταντίνου για αυτό το τραγικό και τόσο άδικο γεγονός είναι απλά ότι «το τι θα κάνει κάθε άνθρωπος εξαρτάται μόνον από αυτόν/ή...Αν η πολιτεία γενικότερα και η δικαιοσύνη ειδικότερα θέλουν να λήξει επιτέλους αυτή η υπόθεση είναι στο χέρι τους να το κάνουν. Και λυπάμαι, θλίβομαι ειλικρινά γιατί δεν το έκαναν επί τόσα χρόνια»...»
«Συγκατοίκηση» λοιπόν...Σαν άνθρωπος αλλά και ως μουσικός είσαι υπέρ των «συγκατοικήσεων» γενικώς;
Η αληθινή συγκατοίκηση είναι κάτι πολύ δύσκολο, συνήθως προκύπτει καθαρά παρορμητικά και προσωπικά τουλάχιστον δεν ευοδώθηκε όσες φορές την δοκίμασα. Οι συνυπάρξεις όμως σε επίπεδο πνεύματος, ιδεών και πολιτισμού είναι κάτι περισσότερο και από απαραίτητες καθώς είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο προχωρεί και εξελίσσεται μια κοινωνία.
Πώς είναι το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας έτσι όπως το βλέπεις να διαμορφώνεται στις πρόβες και πόσο διαφορετικό από το όπως έχουμε συνηθίσει να ακούμε την μουσική σου;
Το αποτέλεσμα είναι πολύ πλούσιο ηχητικά και εξαιρετικά «συχνοτικό» και προφανώς μου αρέσει πάρα πολύ. Και βέβαια δεν θα μπορούσε παρά να είναι πολύ διαφορετικό γιατί ο Κορνήλιος Σελαμσής, αφού πριν μελέτησε προσεχτικά τις δικές μου ηλεκτρονικές ενορχηστρώσεις, έκανε άλλες, εντελώς διαφορετικές και με νέες αρμονίες. Συμβάλλει όμως σε αυτό και ο τρόπος που παίζουν οι εκπληκτικοί μουσικοί του ARTefacts Ensemble, σε κάποια σημεία τα έγχορδα φτάνουν να συναγωνίζονται τον ήχο των synthesizers!
Θα έλεγες λοιπόν ότι τς ακουστικά όργανα μπορούν ίσως υπό συγκεκριμένες συνθήκες να υποκαταστήσουν τις σχεδόν απεριόριστες ηχητικές δυνατότητες και ποικιλία των ηλεκτρονικών;
Δεν θέλω αλλά και δεν μπορώ να κάνω καν αυτή την σύγκριση…Ηταν και είναι δύο κόσμοι κοντινοί, γειτονικοί έστω αλλά και εκ φύσεως θεμελιωδώς διαφορετικοί.
Πέραν όμως από το απροσδόκητο, ίσως κάπου και παράδοξο του πράγματος, τι να περιμένουν οι θεατές από αυτές τις δύο συναυλίες;
Το να δουν την μουσική μου με τα μάτια κάποιου άλλου. Αυτό ακριβώς δηλαδή που συμβαίνει σε εμένα τον ίδιο σε αυτή την περίπτωση…
Αυτό που λες με προκαλεί να θυμηθώ το δεύτερο ταλέντο και ιδιότητα σου, το εικαστικό και να σου ζητήσω να μου περιγράψεις αυτό που θα συντελεστεί στην σκηνή της ΣΓΤ με...ζωγραφικούς όρους!
Χμμ, κάτι σαν ο Εd Ruscha να ξανακοιτάζεται από τον Jasper Johns...Σε καλύπτει αυτό;
Φυσικά και ναι Κωνσταντίνε και μου επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι δεν είναι ποτέ συμπτωματικό όταν η ευγένεια του πνεύματος και της ψυχής συνυπάρχουν σε έναν άνθρωπο με - ακόμα και στις πλέον πιεστικές για αυτόν συγκυρίες – την έμφυτη της συμπεριφοράς του...
