Θα έχετε ίσως ήδη πληροφορηθεί από άλλες πηγές και μπορείτε να διαβάσετε και στην σημερινή έντυπη έκδοση της Αυγής τι ειπώθηκε στην χθεσινή συνέντευξη Τύπου του όλου ελληνικού hip-hop με αφορμή και για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα – ή αλλιώς και πιο συγκεκριμένα για τον κύκλο του hip-hop Killah P – από υποστηρικτή, αν όχι μέλος, της Χρυσής Αυγής. Και σίγουρα υπήρξε και ένα σαφές πολιτικό μήνυμα από αυτή την συνέντευξη, η αποφασιστική στάση όχι μόνο των ομιλητών αλλά και των υπολοίπων παρευρισκομένων Ελλήνων – αν και όχι απαραίτητα αμιγώς και αυτό ήδη σημαίνει κάτι...- ράπερ εναντίον του φασισμού, των φορέων και των εγκλημάτων του...Το μήνυμα όμως αυτό δεν ήταν το κύριο ή καλύτερα προέκυψε από τα «συμφραζόμενα». Γιατί το μήνυμα επί της ουσίας δεν ήταν τίποτα άλλο από αυτή την κοινή συνέντευξη, την συνύπαρξη και την αλληλοδιαδοχή στο ίδιο μικρόφωνο και στη θέση του ομιλητή εκπροσώπων όλων των «φυλών» του εγχώριου hip-hop τις οποίες επί δύο σχεδόν δεκαετίες χώριζαν όχι απλά αντιθέσεις και αντιπαλότητες αλλά ακόμα και αντιπαραθέσεις και διαμάχες, κάποτε ακόμα και ανοιχτή έχθρα. Γιατί ήταν σχεδόν όλοι στην αίθουσα των γραφείων της ΕΣΗΕΑ, η πάλαι ποτέ πολυάριθμη ομάδα του low bap με έδρα το γειτονικό και «συγγενές» με την Νίκαια Πέραμα που σήμερα πλέον μάλλον εντοπίζεται στους ιδρυτές και ηγέτες της, τους Active Member και οι «άλλοι», εκείνοι που δεν δέχονταν την «κηδεμονία» των τελευταίων οι οποίοι όμως με την σειρά τους χωρίζονταν σε ουκ ολίγες ομάδες και «τάσεις» που πιο συχνά μάλλον τουλάχιστον διαφωνούσαν παρά συμπορεύονταν. Μόνες ηχηρές απουσίες οι FFC (τους οποίους όμως οι παρευρισκόμενοι δικαιολόγησαν θεωρώντας τους ωσεί παρόντες) και οι Goin' Through (που αντίστοιχα ούτε καν αναφέρθηκαν, γεγονός που μας δίνει το δικαίωμα να συμπεράνουμε ότι αν δεν είχαν αντίρρηση για αυτή την, τηρούμενων των αναλογιών...ιστορική για τα δεδομένα του χώρου, συνεύρεση μάλλον αδιαφόρησαν).
Από εκεί και πέρα το τι θα καταλάβαινε και θα αποκόμιζε κάποιος από αυτό το γεγονός εξαρτάτο όχι τόσο από την ικανότητα του να «αποκρυπτογραφήσει» όσα ειπώθηκαν όσο από το πόσο γνωρίζει την Ιστορία και ίσως ακόμα περισσότερο τους κώδικες του εγχώριου μα σε μεγάλο βαθμό και του διεθνούς ραπ, όπως είπε και ο Μιχάλης Μυτακίδης ή B D Foxmoor, «ψυχή» των Active Member και αδιαφιλονίκητος μάλλον – παρά τις έριδες τόσων χρόνων – «Πατριάρχης» του ελληνικού hip-hop. Γιατί μόνον αν ξέρεις αυτή την Ιστορία και αυτούς τους κώδικες μπορούσες να συνειδητοποιήσεις ή καλύτερα να νιώσεις τι σήμαινε το να βλέπεις και μόνο τον Μ. Μυτακίδη να κάθεται δίπλα στον Νικήτα Κλιντ των Ρόδες United καθώς θυμάσαι πολύ καλά την εποχή που ο X-Ray, όπως ήταν τότε γνωστός ο δεύτερος, ήταν ο βασικός συνεργάτης του πρώτου στους Active Member αλλά και το πως αργότερα ο δρόμος του χώρισε τόσο απότομα και πικρά από αυτόν του B D Foxmoor. Και γι' αυτό ακριβώς μπορούσες και να συλλάβεις την βαρύτητα των λόγων του Ν. Κλιντ όταν έλεγε «δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ξανακαθίσω δίπλα στον άνθρωπο που ήταν ο δάσκαλος μου στο hip-hop αν και πρέπει να πω ότι ο πρώτος που με εντυπωσίασε ήταν ο Μεντζέλος (των Ημισκούμπρια)...».
Έπρεπε λοιπόν να κατέχεις τουλάχιστον ικανοποιητικά αυτούς τους – όχι κρυμμένους μεν αλλά σχεδόν αθέατους για τους παντελώς αμύητους στην κουλτούρα αυτού του τόσο ιδιότυπου μουσικού είδους – κώδικες για να καταλάβεις τα όσα ειπώθηκαν και ήταν όντως πολλά, πάρα πολλά και με τον τρόπο τους εξόχως σημαντικά για τον μικρόκοσμο του ελληνικού hip-hop…Τί να πρωτοαναφέρεις; Τον Δημήτρη Μεντζέλο, ολοφάνερα συντετριμμένο από το γεγονός και χωρίς καμία διάθεση για τα συνηθισμένα του αστεία, να θυμάται προσωπικές στιγμές του με τον Παύλο Φύσσα και το κομμάτι που ο τελευταίος ήθελε να κάνουν μαζί αλλά δεν πρόλαβαν; Τα συνετά, ρεαλιστικά, γεμάτα από γνήσια ταπεινότητα και σχεδόν συγκινητικά λόγια του Νικήτα για το δικαίωμα στην διαφορετικότητα και πριν από κάθε άλλη εκείνη όλων των εκπροσώπων του hip-hop, ανεξαρτήτως ύφους, στιλ και τρόπου ζωής καταλήγοντας στο «δεν είναι παρά μουσική, όλοι εδώ είμαστε μουσικοί με δύο πικάπ και έναν υπολογιστή ή ποιητές με την φτωχή παιδεία μας»; Τον Θανάση Περάκη ή Tiny Jackal (που είχε και την πρωτοβουλία για αυτή την συνέντευξη) να λέει για τον κολλητό του με σπασμένη από τον πόνο φωνή «εγώ δεν θα σας μιλήσω για τον Killah P αλλά για τον φίλο μου τον Παύλο»; Τον κυριολεκτικά αγνώριστο σε σχέση με την ραπ περσόνα του, σεμνό και θλιμμένο Εισβολέα να προτρέπει με συγκλονιστικό τρόπο «όχι εκδίκηση, μόνο πολιτισμός και πνεύμα, αυτό φοβούνται περισσότερο από όλα οι φασίστες»; Το Θηρίο να παραδέχεται «εγώ είμαι δειλός, θα έτρεχα να φύγω, δεν θα καθόμουν να συζητήσω, να παλέψω με τα λόγια με πενήντα οπλισμένους φασίστες όπως έκανε ο Παύλος»; Τον Ευθύμη (πρώην μέλος των Terror X Crew) να δηλώνει με περισσή αυτοκριτική «αυτό που μέχρι τώρα μας εμπόδιζε να βρεθούμε όλοι μαζί ήταν μόνο τα πολύ μεγάλα εγώ μας»; Τον Θεσσαλονικέα 12ο Πίθηκο να αναπολεί από καρδιάς αναμνήσεις του από τον Παύλο για να πει με αφοπλιστική ειλικρίνεια και απλότητα «όχι σκοτάδι και μίσος, μόνο φως και αγάπη, ας απαντήσουμε ακόμα και στους δολοφόνους του με αυτά» για να καταλήξει υπενθυμίζοντας την εμβληματική για το ιδίωμα – καθώς βρίθει από αναφορές στην εκεί hip-hop σκηνή – γαλλική ταινία «Τo Μίσος»; Ή το έτερο νυν μέλος των Active Member, την Γιολάντα (Sadahzinia) να χαίρεται γιατί μετά από πολλά χρόνια ο Άνδρέας Τσιαμπόκαλος (Οδυσσέας) δεν ήταν εκεί μόνον ως αδελφός της αλλά επίσης ξανά σαν ισότιμο μέλος της hip-hop κοινότητας αλλά και να λέει με οδύνη «η σκέψη μου είναι με την οικογένεια του Παύλου, μεγαλώνουμε πια και εμείς παιδιά, αρκετοί εδώ έχουμε κάνει οικογένειες και έτσι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το να χάνεις το παιδί σου»;
Αυτά και πολλά άλλα που ακούστηκαν ήταν μέρος του hip-hop κώδικα...Οπως τέτοιο ήταν και η τοποθέτηση του Μιχάλη Μυτακίδη ο οποίος, με όχι λίγη από την επιθετικότητα που συχνά τον διακρίνει, ξεκαθάρισε ότι «εδώ ήρθαμε πριν απ' όλα για τον Παύλο και μετά για εμάς τους ίδιους, όχι για εσάς, για κανένα κόμμα ή για οποιονδήποτε άλλον...Δεν θα σας δώσουμε «έτοιμους τίτλους» και ούτε καμία πολιτική γραμμή. Ο καθένας μας λέει αυτά που πιστεύει και μόνον αυτά και στο τέλος ρωτήστε μας ότι θέλετε, μπορεί να σας εξηγήσουμε, μπορεί όχι ή μπορεί και να σας γράψουμε στα α... μας γιατί είμαστε αλητάμπουρες»! Σε ένα άλλο, πολύ πιο σοβαρό επίπεδο όμως δεν παρέλειψε να τονίσει ότι στο εφεξής «το hip-hop θα διεκδικήσει επιτέλους την θέση που του ανήκει στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό, δεν θα τους χαρίσουμε πλέον τίποτα και ειδικά την μνήμη του Παύλου, ιδιαίτερα σε κάτι καλλιτεχναράδες του έντεχνου (τραγουδιού) που ετοιμάζονται να κάνουν και συναυλία για αυτόν στο ΟΑΚΑ», μην διστάζοντας μάλιστα και να κατονομάσει μερικούς από αυτούς που, κατά τη γνώμη του, καπηλεύονται την μνήμη του δολοφονημένου ομότεχνου του.
Και τέλος ήταν η εύλογη και κάτι περισσότερο και από εμφανής συγκινησιακή φόρτιση των ομιλητών αλλά και η ορμητική και ευέξαπτη φύση των ράπερ η οποία απορρέει και πάλι από τον κώδικα του hip-hop εκείνες που προκάλεσαν λίγες αντεγκλήσεις ανάμεσα στους παριστάμενους και κάποιους από τους πάρα πολλούς/ές που παρακολουθούσαν την συνέντευξη...Μια απολύτως δικαιολογημένη δηλαδή καταδίκη και τελικά επίθεση στο Πρώτο Θέμα για το άθλιο πρωτοσέλιδο του την περασμένη Κυριακή συνεχίστηκε από έναν – δύο ομιλητές με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς συλλήβδην για όλους τους δημοσιογράφους αλλά ακόμα και εναντίον της ΕΣΗΕΑ για την πολύ ελαφρή ποινή την οποία επέβαλλε στον εκδότη της προαναφερθείσας εφημερίδας Θέμο Αναστασιάδη. Ένας μάλιστα εκ των ομιλητών ρώτησε με οργή και όχι ρητορικά «εσείς που τώρα ενδιαφέρεστε τόσο για το hip-hop ένα μήνα πριν το ξέρατε, κάνατε κάτι για αυτό»;
Θα μπορούσαμε να του απαντήσουμε ότι λίγοι από εμάς και το ξέραμε και κάναμε ότι ήταν δυνατόν για αυτό…Προσωπικά θα μπορούσα να του πω ότι ήδη από τα τέλη του '99 που έχω την τιμή να είμαι ο μουσικός συντάκτης της Αυγής (αλλά και πολύ πριν σε άλλα έντυπα) κάλυπτα την εγχώρια hip-hop σκηνή όσο περισσότερο και καλύτερα μπορούσα, κάτι μάλιστα που μερικές φορές στην αρχή μου κόστισε αυστηρότατες επικρίσεις από ορισμένα εκλεκτά στελέχη της εφημερίδας μας. Δεν το έκανα όχι μόνον επειδή δεν το επέτρεπε η περίσταση και γιατί δεν έχω την αλαζονεία να εξαίρω και μάλιστα δημόσια την δουλειά μου αλλά και γιατί δεν θα είχε καν νόημα, πόσο μάλλον σημασία. Το μόνο που είχε σημασία σε αυτή την περίπτωση είναι ότι το όνειρο και η επιθυμία του Παύλου Φύσσα είχε πραγματοποιηθεί, ήθελε να δει το ελληνικό hip-hop ενωμένο και αυτό συνέβη εχθές έστω και αν η αιτία ήταν η δολοφονία του...έστω και μόνο για αυτή, την μία και μόνη φορά. Το αν θα υπάρξουν και άλλες εξαρτάται από τους συντρόφους ή καλύτερα τα αδέλφια του, σε αυτούς/ές μόνον επαφίεται η συνέχεια και η εξέλιξη αυτής της υπόθεσης...
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που έχει σημασία μα για το ίδιο το hip-hop πλέον, αυτό το τόσο παρεξηγημένο στη χώρα μας μουσικό είδος που με αφορμή και καταλύτη ένα τραγικό γεγονός έκανε εχθές επιτέλους ένα πρώτο βήμα προς την ενηλικίωση, ίσως σε βάθος χρόνου και την ωριμότητα του...Και καθώς, κατά την ταπεινή μου γνώμη και όσο παράδοξο και αν φαίνεται, η ως τώρα πορεία του είναι αρκετά παράλληλη και παρουσιάζει ουκ ολίγα κοινά γνωρίσματα με εκείνη της αριστεράς στην χώρα μας το βήμα αυτό μπορεί ίσως να δώσει πολύτιμα μαθήματα και στην τελευταία. Με ποιον τρόπο δηλαδή οι Έλληνες ράπερ έκαναν αυτή την πρώτη υπέρβαση τους; Όχι μεν με το να ξεχάσουν αλλά με το να αφήσουν προς στιγμή κατά μέρος τις διαφορετικές απόψεις ή και ιδεολογίες τους και να επικεντρωθούν στις κοινές αξίες και βιώματα τους...Μήπως λοιπόν αυτός είναι και ο μόνος δρόμος για την ένωση όλων των δυνάμεων και τάσεων της αριστεράς, έστω και προσωρινά, για όσο δηλαδή είναι απαραίτητο και εξαιρετικά επείγον και επί προγραμματικής βάσης; Μόνο το μέλλον θα το δείξει, όπως άλλωστε και το τι θα συμβεί με το ελληνικό hip-hop…Όσον αφορά πάντως το τελευταίο και τουλάχιστον για εχθές την κατάσταση συνόψισε καλύτερα από οτιδήποτε άλλο ο τελευταίος στίχος από μια σύντομη ρίμα που έγραψε ο Δημήτρης Μαντζέλος και τόσο πρόσφατα ώστε χρειάστηκε να την διαβάσει - και όχι απαγγείλει - για να την ραπάρει: «Και ίσως κάπου εκεί ψηλά ο Killah P χαμογελάει...»
