Αμηχανία (τουλάχιστον) προκαλεί στα περισσότερα μέλη της κινηματογραφικής κοινότητας η χθεσινή ανακοίνωση από το υπουργείο Πολιτισμού για τους νέους διορισμούς στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου: Στη θέση του παραιτηθέντος προέδρου Γιώργου Παπαλιού, τοποθετείται το μέλος της διοίκησης της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών, Τώνης Λυκουρέσης, σηματοδοτώντας μια ιδιότυπη "στροφή" σε σχέση με τα μέχρι τώρα δεδομένα. Στη θέση του αντιπροέδρου διορίστηκε από το υπουργείο η Φοίβη Αγγελοπούλου, ενώ ο συγγραφέας και σεναριογράφος Πέτρος Μάρκαρης θα καλύψει μία κενή θέση στο διοικητικό συμβούλιο. Η υπόλοιπη σύνθεση του Δ.Σ. παραμένει ως έχει.
Ο υπουργός Πολιτισμού σε γραπτή δήλωσή του αναφέρει πως "η δοίκηση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου υπό τη νέα της σύνθεση κάνει ένα νέο ξεκίνημα". Δυσκολευόμαστε να φανταστούμε ποιο ακριβώς θα είναι αυτό το νέο ξεκίνημα, ειδικά όταν ο κινηματογράφος και η άσκηση κινηματογραφικής πολιτικής μπορεί να θεωρηθούν, όπως πάντα, σαν άθροισμα συγκεκριμένων επιλογών αλλά και διαχείρισης (εξαιρετικά περιορισμένων) πόρων: Στην "Ελευθεροτυπία" του περασμένου Σαββάτου, ο απελθών πρόεδρος του Κέντρου Γιώργος Παπαλιός, κάνοντας τον απολογισμό των επτά χρόνων θητείας του, αναφέρει κάτι που ουδείς μπορεί να αρνηθεί... "Μέχρι να αναλάβω, η πίτα μοιραζόταν ανάμεσα στη γενιά του Αγγελόπουλου, του Βούλγαρη, του Παναγιωτόπουλου και στη γενιά που εμφανίστηκε στα χρόνια του '90. Για τους νεότερους δεν έμεναν παρά ελάχιστα, καθώς η πίτα δεν μεγάλωνε, η ίδια ήταν, άρα ο τρόπος της μοιρασιάς έπρεπε να αλλάξει". Απλές, καθαρές και πολύ πρακτικές κουβέντες. Για παράδειγμα, ο αγαπητός κατά τα άλλα, νέος πρόεδρος του Κέντρου Κινηματογράφου, θα αρνηθεί ή θα αποδεχθεί την εκ του πλαγίου χρηματοδότηση του Γιάννη Σμαραγδή, σαν "εξυπηρέτηση" στον "καλό φίλο" του πρωθυπουργού μας; Εδώ είμαστε και θα τα ξαναπούμε...
