Ενισχυμένη περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά η παρουσία της εικαστικής δημιουργίας στο φετινό Φεστιβάλ Νέων του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως αποτυπώνεται στο έργο δεκαέξι καλλιτεχνών, παλιότερων και νέων, που έσπευσαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα των διοργανωτών να φιλοτεχνήσουν ειδικά για το Φεστιβάλ "Εικαστικές προκηρύξεις" (όπως είναι ο τίτλος της έκθεσης), με αφορμή πέντε σημαντικές επετείους που αποτελούν και τον κεντρικό άξονα της διοργάνωσης. Με αφορμή την πρωτότυπη αυτή παρουσίαση, μιλήσαμε με τον επιμελητή της έκθεσης, ζωγράφο Ανδρέα Γεωργιάδη.
Συνέντευξη στον Σπύρο Κακουριώτη
* Πώς προέκυψε η ιδέα των "Εικαστικών προκηρύξεων";
Αρχικά από την ανάγκη παρουσίας των εικαστικών σε ένα πολιτικό φεστιβάλ όπως αυτό των Νέων του ΣΥΡΙΖΑ. Αναζητώντας κάτι πρωτότυπο και επίκαιρο, που να δένει με την υπόλοιπη διοργάνωση, στραφήκαμε σε πέντε συγκεκριμένες επετείους και ζητήσαμε από εικαστικούς καλλιτέχνες να δημιουργήσουν εικαστικές προκηρύξεις. Η προκήρυξη είναι ένα μέσο το οποίο πάντα χρησιμοποιούσε η Αριστερά για να μεταδώσει το μήνυμά της. Από την άλλη, σχεδιαστικά και γραφιστικά, απασχόλησε τους καλλιτέχνες όλο τον 20ό αιώνα. Θέλαμε, λοιπόν, η φόρμα της προκήρυξης να μεταφερθεί στον καμβά, το χαρτί ή το αλουμίνιο και να γίνει μια προκήρυξη με την εικαστική γλώσσα του καθενός.
* Ποιες είναι οι πέντε αυτές επέτειοι;
Φέτος το Φεστιβάλ των Νέων του ΣΥΡΙΖΑ στέκεται σε πέντε επετείους: Τα 40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, από την ανατροπή της κυβέρνησης Αλιέντε και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Πινοσέτ, από τον θάνατο του ποιητή Πάμπλο Νερούδα και του ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο και, τέλος, τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Αυτές οι επέτειοι θέλαμε να είναι το έναυσμα, ώστε να τροφοδοτήσουν τη φαντασία των καλλιτεχνών και με βάση αυτές να δημιουργήσουν έναν διάλογο με το τότε αλλά και το σήμερα.
* Πρόκειται για μια προσέγγιση που αποστασιοποιείται κριτικά από το είδος της "λαϊκής κουλτούρας" που αποτέλεσαν οι προκηρύξεις ή που το εγκολπώνεται;
Ελάχιστοι έχουν χρησιμοποιήσει την κουλτούρα και το ύφος των προκηρύξεων. Οι εικαστικοί έχουν σταθεί πολύ περισσότερο στις ίδιες τις επετείους, προσπαθώντας να συνομιλήσουν με αυτές, και πολύ λιγότερο στην αισθητική του μέσου. Δημιουργούν ένα δικό τους μήνυμα, το οποίο αναφέρεται στο τότε, πολύ συχνά όμως σε συνάρτηση με το σήμερα. Προσπαθούν να εστιάσουν οι περισσότεροι στο μήνυμα που θέλουν να δώσουν και όχι στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνταν η εικαστική γλώσσα της προκήρυξης.
* Υποθέτω πως το αυτόνομο πεδίο της τέχνης δεν υποχωρεί προς όφελος της πολιτικής επικοινωνίας...
Ευτυχώς όχι. Κάτι τέτοιο δεν θα το θέλαμε. Μόνο το μελάνι, τα γράμματα, το κείμενο σαν εικόνα, η αφαιρετικότητα των χρωμάτων είναι οι έμμεσες αναφορές που έχω διακρίνει στα έργα των συμμετεχόντων και ουσιαστικά συνιστούν αυτό που λέμε "εικαστική προκήρυξη".
* Ποια ήταν η ανταπόκριση των καλλιτεχνών στην πρόσκλησή σας;
Μολονότι ο χρόνος που δόθηκε για την προετοιμασία της έκθεσης ήταν εξαιρετικά μικρός, υπήρξε πολύ μεγάλη ανταπόκριση, μεγάλη διάθεση των εικαστικών να δηλώσουν και σήμερα το "παρών" τους πολιτικά. Συμμετέχουν δεκαέξι εικαστικοί, οι Σπύρος Αγγελόπουλος, Ανδρέας Γεωργιάδης, Κωνσταντίνος Έσσλιν, Σταμάτης Ζέρβας, Δημήτρης Ζουρούδης, Ιφιγένεια Καμπέρη, Μηνάς Καμπιτάκης, Κυριάκος Κατζουράκης, Χριστόφορος Κατσαδιώτης, Βασίλης Λιαούρης, Γεωργία Μπλιάτσου, Γιώργος Μπουκής, Βασίλης Πέρρος, Κατερίνα Πέτρουλα, Δημήτρης Σεβαστάκης, Μαρία Φιλιπακοπούλου. Ανάμεσά τους υπάρχουν δάσκαλοι και μαθητές τους, νεότατοι καλλιτέχνες, όλη η γκάμα των εμπειριών. Επίσης υπάρχει πολύ μεγάλη ποικιλία στα πλαστικά μέσα που χρησιμοποιούν: Πολλά στυλ, πολλά είδη, κάτι που δημιουργεί μια πολύ όμορφη, δημιουργική πολυφωνία...
