Συνέντευξη στον Φώτη Νεκτάριου Σαγώνα
Ο Αύγουστος του 2013 αποδείχτηκε μαύρος μήνας για πολυάριθμους φίλους των κόμικς που μεγάλωσαν με τους ήρωες του Ντίσνεϊ! Με την κρίση να κρατάει για τα καλά, οι εκδότες Χρήστος και Ντέιβιντ Τερζόπουλος ανακοίνωσαν την παύση της έκδοσης όλων των τίτλων που ξεκίνησαν 47 χρόνια πριν με το παρθενικό τεύχος του Μίκυ Μάους. Παράλληλα, ενώ ο Ντίσνεϊ «πεθαίνει στην Ελλάδα», μια νέα σειρά με ζωόμορφους ήρωες, φαινομενικά με όμοια αρχέτυπα, κάνει την εμφάνισή της στα βιβλιοπωλεία και στα περίπτερα. Ο τίτλος της «Το Πεπρωμένο Του Μίλτου Περσίδη», μια ελληνική σειρά με ήρωες μια οικογένεια γατόμορφων ηρώων, σ' έναν κόσμο που θυμίζει σε πάρα πολλά τον δικό μας.
Το σενάριο, αν και εκ πρώτης όψεως παραπέμπει στα «κλασικά Μίκυ Μάους» και τη μυθολογία τους, δείχνει, μέσα από την καινοτόμα για το είδος, επεξεργασία των χαρακτήρων, να στοχεύει στην υπέρβαση των «κλασικών» προτύπων! Μιλάμε με τον βραβευμένο σεναριογράφο της σειράς Βασίλη Χειλά (στο σχέδιο συναντάμε τον, επίσης βραβευμένο, Άγγελο Κωνσταντίνου), το όνομα του οποίου ήταν συνυφασμένο, για δεκαετίες, με τους υπερήρωες (Χ-Μεν, Ύψιλον, Real Comics):
* Τι είναι ο Μίλτος Περσίδης;
Είναι ένα κόμικ σχεδιασμένο με τη γνωστή συνταγή των funnyanimals ή, κατά το επισημότερο, anthropomorphics, που σημαίνει ότι οι ήρωές μας είναι ζωόμορφοι μεν, με ανθρώπινες συνήθειες και ευφυΐα δε. Ζουν σ' έναν κόσμο που δεν υπάρχουν άνθρωποι, όμως τα «θέματά» τους είναι ίδια κι απαράλλακτα με τα δικά μας. Ο Μίλτος είναι ένας 26χρονος ρεπόρτερ που επιστρέφει, κατ' αρχάς νοητά και στη συνέχεια πραγματικά, στην κωμόπολη όπου μεγάλωσε.
* Το concept θυμίζει έντονα το πλαίσιο που κινούνται οι πάπιες του Ντίσνεϊ. Υπάρχει επιρροή εδώ;
Δεν είναι δυνατόν να μην επηρεαστείς από τον Ντίσνεϊ. Αυτό όμως σ' ένα αρχετυπικό - κυτταρικό επίπεδο. Εμείς αναζητούμε κάτι περισσότερο από τους ήρωές μας. Μας ενδιαφέρει σίγουρα η περιπέτεια και το μυστήριο, αλλά σκαλίζουμε παράλληλα και τις αιτίες που τα δημιουργούν, τα κίνητρα, την ψυχολογία πριν από μια πράξη των χαρακτήρων μας.
* Σε τι διαφέρει, λοιπόν, η ιδέα αυτού, του κόμικ από ένα τυποποιημένο περιοδικό του είδους;
Ο Περσίδης ακουμπάει σε θέματα που απαγορεύεται αλλού να ακουμπάς. Εστιάζει στον άνθρωπο, γατιά και σκύλους, στην περίπτωσή μας. Μιλάει για τις σχέσεις μεταξύ των ζευγαριών (και δεν εννοώ εδώ τις σεξουαλικές), τη θρησκεία, την πολιτική, τον ρατσισμό, τον υπόκοσμο, τις σοβαρές ασθένειες, τον θάνατο. Θέματα που, πολύ σωστά για μερικούς, αποφεύγουν εκεί, αφού απευθύνονται σε ένα χαμηλό ηλικιακά κοινό.
* Δηλαδή, ο Περσίδης δεν είναι για παιδιά;
Φυσικά και είναι για παιδιά. Είναι όμως για όλα τα παιδιά. Και για τους εφήβους, και για τα μεγαλύτερα «παιδιά», γενικώς για όλες τις ηλικίες!
* Πώς μπορεί ένα περιοδικό με «αστεία ζώα» να συμπεριλάβει κάθε ηλικία;
Το Maus του Spiegelman είναι μόνο για παιδιά; Με τον Αρκά και τον Κόκορά του δεν γελούν οι πάντες (άσχετα αν είναι κατασκευασμένο με τη μορφή του strip);
* Ο Περσίδης είναι ήδη στα περίπτερα. Πλέον, και με την πτώση του Τερζόπουλου, πόσο πιθανόν είναι να πετύχει αυτό το εγχείρημα μέσα στην κρίση;
Σχεδόν απίθανο. Όμως, dum spiro spero! Άλλωστε, έχω την πάγια άποψη πως αν δεν επιστρέψουν τα κόμικς στα περίπτερα, είναι καταδικασμένα να σβήσουν. Δυστυχώς, τα βιβλιοπωλεία μοιάζουν να είναι η ταφόπλακά τους.
Το πρώτο τεύχος από το «Πεπρωμένο του Μίλτου Περσίδη» κυκλοφορεί και αξίζει μια προσεκτική ματιά. Είναι μια εναλλακτική πρόταση για όσους αγαπούν το διάβασμα και τολμούν να διαβούν τα σύνορα μεταξύ του κλασικού βιβλίου και του «εικονογραφημένου», καταρρίπτοντας παλιά κατεστημένα!
