Πλήθος κόσμου, με πολλούς θεατές να μένουν όρθιοι (χωρίς όμως να φεύγει κανείς), προχθές Δευτέρα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά οδός 48 και Μεγάλου Αλεξάνδρου), στη βραδιά μνήμης για την Αλίντα Δημητρίου, τόσο στη χειμερινή αίθουσα της Ταινιοθήκης όσο και στον θερινό κινηματογράφο «Λαΐς», όπου ταυτόχρονα προβαλλόταν η "τριλογία των γυναικών" της Αλίντας. Συσσωρευμένη συγκίνηση, και στους χαιρετισμούς που απηύθυναν για το έργο της Αλίντας Δημητρίου η Μαρία Κομνηνού, γενική γραμματέας του Δ.Σ. της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και αν. καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και ο Τώνης Λυκουρέσης ως εκπρόσωπος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, στο ξεκίνημα, και μετά τη λήξη της προβολής η Μαρία Παραδείση (ιστορικός κινηματογράφου, καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο), ο σκηνοθέτης Θάνος Αναστόπουλος και η Πόλυ Σαββινίδου (αρχιτέκτονας, ένα από τα "κορίτσια της βροχής" που αγωνίστηκαν κατά της απριλιανής χούντας). Παρών σε αυτή την εκδήλωση μνήμης για την Αλίντα και ο σύντροφος της ζωής της Σωτήρης Δημητρίου, που προσπαθεί να κρατήσει και να αναδείξει την "κληρονομιά" της Αλίντας προς τις νεότερες γενεές, το μεγάλο μάθημα του αγώνα για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Πολλοί από τις παρευρισκόμενους θυμήθηκαν και τις προηγούμενες ταινίες ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου, που είναι πλέον πολύ δύσκολο να "ανακαλύψει" κάποιος, και σίγουρα αξίζει να διοργανωθεί σύντομα ένα μεγάλο αφιέρωμα σε όλο το προηγούμενο (και εν πολλοίς άγνωστο) έργο της Αλίντας, από τους βραβευμένους «Καρβουνιάρηδες» του 1977, τα «Σπάτα», στα τέλη της δεκαετίας του '70, «Το θέατρο στο βουνό», την παρουσίαση της μητριαρχικής κοινωνίας στους "Φούρνους", και πολλά ακόμη. Θυμίζουμε πως η Αλίντα πέρασε στην ταινία μεγάλου μήκους έπειτα από δεκαετίες δουλειάς στον κινηματογράφο μόλις το 2008 με τα «Πουλιά στο βάλτο», πρώτο μέρος της "τριλογίας των γυναικών", για να ακολουθήσει "Η ζωή στους βράχους" (2009) και τελικά να κλείσει με "Τα κορίτσια της βροχής" (2011), σε μια διαδρομή που κάλυψε τη συμμετοχή και την προσφορά των γυναικών από τα χρόνια της Κατοχής και της Αντίστασης, τα χρόνια του Εμφύλιου στο βουνό, μέχρι τα βασανιστήρια στην περίοδο της απριλιανής χούντας. «Αυτό που ήθελα, ήταν να δώσω φωνή σε ανθρώπους που αγνόησε η Ιστορία. Απευθύνθηκα σε κάποια πολύ επώνυμη, όμως είχε φτιάξει τον μύθο του εαυτού της, και κάτι τέτοιο δεν με ενδιέφερε. Εγώ ήμουν πάντα με τους ξυπόλητους. Όταν βρήκα μία από αυτές τις γυναίκες, τις βρήκα όλες», είχε πει η Αλίντα Δημητρίου για τη "μέθοδο" της δουλειάς της.
