Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
«Θα ήμουν ευτυχής αν ήξερα πώς έρχεται η έμπνευση»! Ο αυθορμητισμός αυτής της φράσης θα μπορούσε πολύ ωραία να συνοψίσει και την προσωπικότητα της Μαρίζας Ρίζου, τόσο την ανθρώπινη όσο και τη μουσική... Η νεότατη ακόμη ερμηνεύτρια τράβηξε την προσοχή του κοινού ήδη από τη στιγμή που ανέβασε στο youtube το βίντεο του πρώτου τραγουδιού που ηχογράφησε, μιας διασκευής του «Η μπόσα νόβα του Ησαΐα», του Φοίβου Δεληβοριά, η οποία προχωρούσε το διακριτικό jazz ύφος του αυθεντικού ακόμα πιο μακριά και με ανάλογη ερμηνεία. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη ώστε να γίνει γνωστή και σε έναν ευρύτερο κύκλο ανθρώπων από όσους την ήξεραν ήδη και να κάνει την περσινή χρονιά αληθινά σημαδιακή για εκείνη.
Όπως είναι φυσικό, βέβαια, αυτό δεν συνέβη ξαφνικά και τυχαία. Είχαν προηγηθεί η ενασχόληση με τη μουσική και πιο συγκεκριμένα το τραγούδι, από πολύ τρυφερή ηλικία, σπουδές φωνητικής και, πάνω απ' όλα, ένα εξαιρετικά έντονο και άσβεστο πάθος να εκφραστεί διά μέσου της φωνής της, αλλά και του ήχου. Ήταν το πάθος αυτό που την οδήγησε στο να αρχίσει τις ζωντανές εμφανίσεις το 2007, να εγκαταλείψει τη σίγουρη δουλειά της σε μεγάλη διαφημιστική εταιρεία το 2009 -χρονιά που περάτωσε επίσης και τις ακαδημαϊκές της σπουδές στο τμήμα ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών- και, τέλος, δύο χρόνια αργότερα, να κάνει το μεγάλο τόλμημα διοργανώνοντας η ίδια επτά (!) προσωπικές εμφανίσεις στον «Σταυρό Του Νότου». Η απήχησή τους ήταν αρκετή για να αποκτήσει πλέον το δικό της κοινό...
Η αφοσίωση της Μαρίζας Ρίζου στο πάθος της για τη μουσική, αλλά και η συστηματική δουλειά, η προσοχή, αλλά και η επιμονή που επενδύει σε αυτό έδωσαν τον πρώτο τους, πιο συγκεκριμένο καρπό, με την κατάθεση της πρώτης δισκογραφικής δουλειάς της, «Γλυκό Πρωί», πριν από μερικούς μήνες. Τα μόλις οκτώ τραγούδια του μας αποκαλύπτουν και μιαν άλλη πλευρά της, αφού τα επτά από αυτά (το όγδοο είναι το προαναφερθέν «Η μπόσα νόβα του Ησαΐα») υπογράφονται -ή έστω συνυπογράφονται- συνθετικά από την ίδια, που έχει γράψει, φυσικά, και τους στίχους τους.
Όσο για το τελικό αποτέλεσμα; Μια αρκετά πολυμελής για τα ελληνικά δεδομένα και εξαιρετικά σφιχτοδεμένη jazz μπάντα, που συνοδεύει άψογα τη θαυμάσια φωνή, η οποία γίνεται ακόμα καλύτερη όσο ωριμάζει, όμως δίχως να χάνει τίποτα από τη φρεσκάδα της. Γιατί το μεγαλύτερο ατού της Μαρίζας Ρίζου ήταν και παραμένει ακριβώς η φωνή της, από την άλλη, όμως, αυτό που επιχειρεί τόσο με την τελευταία όσο και συνολικά με τη μουσική της, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο μήτε εύκολο: Εντάσσει άνετα και αβίαστα στην ελληνική γλώσσα και την εκφορά της ένα μεγάλο μέρος της αυθεντικής jazz τεχνοτροπίας (κυρίως της εποχής του swing και των big bands) διατηρώντας ακέραιο το παιχνίδισμα και τις ερμηνευτικές τεχνικές μετά των σαγηνευτικών «ιδιωματισμών» τους που χαρακτηρίζουν αυτό το τόσο σπουδαίο μουσικό ιδίωμα με όχημα τραγούδια που κάθε τους νότα και γύρισμα αποπνέουν έμφυτο κέφι και χαρά της ζωής.
Εν κατακλείδι, τόσο στις ζωντανές εμφανίσεις της (όπως εκείνη ως support του Φοίβου Δεληβοριά την Πέμπτη 29 Αυγούστου στην «Τεχνόπολη») όσο και στο ντεμπούτο άλμπουμ της, η Μ. Ρίζου είναι μια φωνή τόσο ανθρώπινη και «ζεστή» όσο οι καλύτερες ελληνικές, αλλά συνάμα και τόσο δροσερή ώστε να κάνει το ολοένα και πιο καυτό, από κλιματικής πλευράς, ημέτερο καλοκαίρι πιο ανεκτό! Δύσκολο λοιπόν να σκεφτούμε πιο κατάλληλο άκουσμα γι' αυτήν ακριβώς την περίοδο του έτους...
* Πώς άρχισε η ενασχόλησή σας με τη μουσική, με κάποιες σχετικές σπουδές ή με άλλον τρόπο;
Όλα ξεκίνησαν από το σχολείο και τη χορωδία του, συγκεκριμένα όταν ήμουν στην ε' δημοτικού. Τότε τραγούδησα για πρώτη φορά μπροστά σε κόσμο. Μου είχαν κοπεί τα πόδια, βέβαια, αλλά μέσα στα χρόνια συνειδητοποίησα ότι αυτό το -κατά τα άλλα- μικρό... βασανιστήριο μού δίνει απεριόριστη ευτυχία! Φυσικά ακολούθησαν μαθήματα φωνητικής που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα...
* Ποιες είναι οι μουσικές καταβολές σας και πώς και γιατί καταλήξατε σε αυτό το τόσο επηρεασμένο από την jazz ύφος; Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος που αγαπάτε τόσο αυτό το μουσικό είδος;
Στο σπίτι μου ακούγαμε πολλές και διαφορετικές μουσικές, με την jazz ήρθα σε επαφή τυχαία τα τελευταία τρία - τέσσερα χρόνια. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, απλώς ήταν δυνατός και σχεδόν ακαριαίος έρωτας!
* Πώς συνθέτετε συνήθως τα τραγούδια σας; Και πόσο σημαντική είναι η συμβολή της μπάντας σας σε αυτό, αλλά και συνολικά στον ήχο και το στιλ σας;
Τα τραγούδια τα γράφω μόνη και ορισμένες φορές με τη συμβολή του αγαπημένου συνεργάτη μου, Δημήτρη Σιάμπου, ο οποίος κάνει και τις ενορχηστρώσεις τους. Στη συνέχεια τις δίνει στους εξαιρετικούς μουσικούς που με συντροφεύουν και στη σκηνή, για τους οποίους είμαι ιδιαίτερα υπερήφανη!
* Πιστεύετε ότι υπάρχει στην Ελλάδα κοινό για μουσική όπως η δική σας, ή πρέπει να το δημιουργήσετε η ίδια;
Πιστεύω πως ο κόσμος ήταν και είναι ανοιχτός σε νέα πράγματα, τόσα χρόνια οι δισκογραφικές εταιρείες του «πουλούσαν» συγκεκριμένες μουσικές, ενώ άλλες δεν έφταναν ποτέ στα αυτιά του. Τώρα πια που έχουμε το Διαδίκτυο και δεν καθορίζουν τα πάντα οι μεγάλες εταιρείες υπάρχει χώρος για όλους, και αυτό προφανώς είναι πολύ ευχάριστο. Αρκεί βέβαια να αξιοποιηθεί με τον κατάλληλο τρόπο και από τους σωστούς ανθρώπους...
* Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από τη συμμετοχή σας στο φεστιβάλ του Μουσείου Μπενάκη;
Ήταν ένα -αν και πολύ ζεστό!- εξαιρετικό βράδυ για εμένα! Πέρασα υπέροχα και ο κόσμος νομίζω το ίδιο... Το φεστιβάλ το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, με υπέροχες ταινίες, μα και ανάλογες μουσικές συμμετοχές.
* Τι σας έκανε να διασκευάσετε ειδικά το συγκεκριμένο τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά;
Ήμουν σε ένα live του, έπαιξε το κομμάτι αυτό, που τόσο αγαπώ, και το «άκουσα» στο μυαλό μου όπως το ακούσατε κι εσείς αργότερα. Φοβήθηκα λίγο στην αρχή να το τολμήσω γιατί ήταν πολύ διαφορετικό από την αυθεντική εκτέλεση, αλλά τελικά πήγε πολύ καλά και ο κόσμος το αγάπησε αμέσως.
* Το ύφος σας επιτρέπει μόνον ερωτικό/προσωπικό στίχο ή και πιο κοινωνικό; Σκοπεύετε να επεκταθείτε μελλοντικά και στον δεύτερο; Αν ναι, τι και ποια θέματα θα μπορούσαν να σας δώσουν έμπνευση γι' αυτό;
Καταρχήν δεν πιστεύω σε αυτού του είδους τους περιορισμούς, άλλωστε ήδη υπάρχουν στον δίσκο κομμάτια με κοινωνικό στίχο. Η έμπνευση, όμως, είναι πολύ περίεργο πράγμα, δεν έχω ιδέα πώς έρχεται, πώς φεύγει, ποια θέματα θα μπορούσαν να την τροφοδοτήσουν και ποια να την αναχαιτίσουν. Αν ήξερα, βέβαια, θα ήμουν πολύ ευτυχής!
* Τι και γιατί σημαίνει για εσάς η συμμετοχή σας στη συναυλία του Φοίβου Δεληβοριά στην Τεχνόπολη; Τι να αναμένουν οι θεατές από τη δική σας εμφάνιση;
Είμαι πραγματικά ευτυχισμένη, θα μπορούσα να πω ακόμη και συγκινημένη γι' αυτή τη συμμετοχή μου και για το ότι ανοίγω -πάντα μαζί με την μπάντα μου φυσικά- τη συναυλία του Φοίβου. Αγαπώ τη δουλειά του από τότε που πήγαινα σχολείο και πήγαινα επτά και οκτώ φορές μέσα σε μια σεζόν να τον δω! Τον θαυμάζω ως δημιουργό και τώρα πια και ως άνθρωπο... Οι θεατές να αναμένουν να δουν το live που παρακολουθούν πάντα! Όσοι δεν ξέρουν τι σημαίνει αυτό, μπορούν να το ανακαλύψουν στις 29 Αυγούστου!
* Αν υπήρχε ένα και μόνο τραγούδι jazz που θα επιθυμούσατε να είχατε ερμηνεύσει πρώτη, ποιο θα ήταν;
Τρομερά δύσκολη ερώτηση... Θα διαλέξω το «In a sentimental mood», αλλά θα μπορούσα να σου πω τουλάχιστον άλλα χίλια!
* Και πώς θα περάσει για εσάς το υπόλοιπο του καλοκαιριού, αλλά και οι τελευταίοι μήνες του 2013;
Με σύντομες διακοπές, μπάνια, καλούς φίλους και όμορφες στιγμές! Από χειμώνα βλέπουμε, όπως πάντα υπάρχουν σχέδια και συζητήσεις, αλλά τίποτα σίγουρο ακόμα...
Εμείς, από την άλλη, είμαστε τόσο σίγουροι για την αξία της Μ. Ρίζου ώστε, αν και είναι ακόμη πολύ νωρίς, θα ριψοκινδυνεύσουμε την πρόβλεψη ότι είναι από εκείνους που «ήρθαν για να μείνουν»...
