Όσοι/ες εργαζόμαστε για ικανό χρόνο σε εφημερίδες – και όχι μόνον οι συντάκτες/ιες αλλά και εκείνοι/ες που συμμετέχουν με οποιαδήποτε ιδιότητα στην παραγωγή ενός καθημερινού φύλλου – γνωρίζουμε πολύ καλά μιαν από τις σύμφυτες ιδιαιτερότητες τους: Συνήθως το πολύ μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα ακόμα και η πρώτη σελίδα (η οποία, καθώς περιέχει τον κεντρικό τίτλο της επόμενης ημέρας που για ευνόητους λόγους μπορεί να αλλάξει ακόμα και την τελευταία στιγμή, είναι και η τελευταία που «κλείνει», όπως λέμε στην γλώσσα μας) έχει «φύγει» για το τυπογραφείο. Μόνο κάποιο συνταρακτικό – και, σχεδόν κατά κανόνα, δυσάρεστο - έκτακτο γεγονός μπορεί να καθυστερήσει αυτή την διαδικασία και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και αυτό δεν δύναται να συμβεί οπότε η μόνη λύση είναι να τυπωθούν αργότερα και εξαρχής μερικές σελίδες οι οποίες περιλαμβάνουν τις αναγκαίες αλλαγές με αποτέλεσμα να βλέπουμε στα φύλλα που κρέμονται στα περίπτερα την επόμενη ημέρα την ένδειξη «β' έκδοση».
Ο κανόνας αυτός έχει ελάχιστες εξαιρέσεις ανάμεσα στις εφημερίδες όλου του κόσμου και σίγουρα καμία αναφορικά με τις ελληνικές. Η άμεση συνέπεια του είναι ότι πάρα πολλές φορές ακόμα και κάποιο σημαντικό πολιτικό γεγονός που συμβαίνει μετά από κάποια βραδινή ώρα – ας πούμε κάπου ανάμεσα στις 8 και 9 – να μην αναφέρεται καν στα φύλλα της επομένης ημέρας αλλά της μεθεπομένης. Δεν πρόκειται για ολιγωρία των δημοσιογράφων αλλά για έναν εγγενή περιορισμό τον οποίο ανέκαθεν είχε το καθημερινό έντυπο μέσο και ο οποίος φυσικα με την εξέλιξη και την ολοένα αυξανόμενη ταχύτητα του Internet που έδωσε την δυνατότητα στα ειδησεογραφικά sites και κατά προέκταση και στα υπόλοιπα ηελκτρονικά ΜΜΕ (τηλεόραση και ραδιόφωνο, στην «κλασική» αλλά και στην διαδικτυακή εκδοχή τους) να ακολουθούν την εκάστοτε συγκυρία ακόμα και μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου μευατράπηκε σε μια σοβαρή υστέρηση τους. Την υστέρηση αυτή οι περισσότερες σύγχρονες σοβαρές αφημερίδες την αντιμετωπίζουν με την ίδρυση portals (όπως το παρόν της Αυγής) αλλά και με το να υιοθετούν σταδιακά έναν διαφορετικό ρόλο για μια διαφορετική – και ψηφιακή πλέον – εποχή, αυτόν που λέμε ότι έχουν πια σήμερα και ο οποίος είναι πολύ λιγότερο από το παρελθόν ενημερωτικός για τα πάσης φύσεως γεγονότα και εξελίξεις και αντίστοιχα πολύ περισσότερο επικεντρωμένος στην ανάλυση τους και στην εμβάθυνση σε αυτά.
Αν λοιπόν όλα αυτά ισχύουν ακόμα και για βαρύνουσας σημασίας πολιτικά γεγονότα σκεφτείτε πόσο περισσότερο συμβαίνει αυτό για κάτι πολύ μικρότερης σημασίας – τουλάχιστον για την πλειοψηφία των πολιτών, άρα και του εν δυνάμει κοινού κάθε εφημερίδας – όπως για παράδειγμα μια συναυλία...Η έκπληξη μου λοιπόν ήταν μεγάλη όταν την Πέμπτη το πρωί – και ενώ σημειωτέον είχα ήδη γράψει το δικό μου κείμενο το οποίο στην συντομευμένη και την ολοκληρωμένη του εκδοχή αντίστοιχα δημοσιεύθηκε στην Αυγή και αναρτήθηκε στο portal της την Παρασκευή -διαπίστωσα ότι τρεις εφημερίδες όχι μόνον είχαν προλάβει να δημοσιεύσουν κείμενα κάλυψης της συναυλίας του Roger Waters το προηγούμενο βράδυ στο ΟΑΚΑ αλλά και τα «χτυπούσαν» στα πεωτοσέλιδα τους! Τόση σπουδή πλέον για μια εντέλει απλή ζωντανή μουσική εμφάνιση, έστω και ενός «θρύλου της rock» - έκφραση που πολλοί απολαμβάνουν να χρησιμοποιούν αν και προσωπικά αληθινά την απεχθάνομαι – στο Ολυμπιακό Στάδιο; Και για ποιον λόγο άραγε;
Οι τρεις αυτές εφημερίδες ήταν μια κάποτε κραταιά αλλά νυν μάλλον σε παρακμή «παραδοσιακή» του δεξιού χώρου η οποία έδινε έμφαση στο ότι «ο R. Waters μάγεψε 40 000 θεατές» (τί έκαναν άραγε τότε πέρυσι οι Red Hot Chili Peppers στον ίδιο χώρο και σε περίπου διπλάσιους;) για να ακολουθήσει ο μάλλον προσεχτικά ουδέτερος τίτλος «Είναι δύσκολο να ρίξεις το Τείχος» (και όχι τον Τοίχο καθώς έτσι γίνεται υποσυνείδητη παραπομπή σε ένα άλλο Τείχος και όχι βέβαια το...Σινικό!) και οι δύο σχεδόν «θεσμικές», με άλλα λόγια αυτές που ανήκουν στους ισάριθμους μεγάλους ομίλους media μα και άλλων δραστηριοτήτων που, κατά παράδοξο τρόπο, οι περισσότερες σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το λεγόμενο «κρατικό χρήμα». Η μία από αυτές πανηγύριζε με τον γνωστό lifestyle τρόπο «Μαγική νύχτα με τον Roger Waters» όμως η άλλη, εκείνη του πάλαι ποτέ πανίσχυρου από οικονομικής και όχι μόνον πλευράς «συγκροτήματος Τύπου», πήγαινε το πράγμα πολύ πιο μακριά: «Roger Waters: Συναυλία – μήνυμα κατά της καταπίεσης»!
Νομίζω ότι ο τίτλος αυτός δεν μπορεί παρά να προκαλέσει σε κάθε λογικό άνθρωπο ουκ ολίγους προβληματισμούς...Με ποιαν ακριβώς εξέγερση συντάσσεται, ίσως και προτρέπει έμμεσα για συμμετοχή σε αυτήν, η εν λόγω εφημερίδα; Με αυτή που επαγγέλλεται – αν όντως το κάνει...- ο Waters; Εκείνη δηλαδή που εκφράστηκε σε κάποια στιγμή της συναυλίας με την προβολή στο video wall του (αφελέστατου, κατά την γνώμη μου) συνθήματος «Γ... την κυβέρνηση»; Μα επάνω από το θέμα για υο «The Wall» που κατείχε κεντρική θέση στο πρωτοσέιδο της συγκεκριμένης εφημερίδας την Πέμπτη υπήρχε το βασικό θέμα της ημέρας, δηλαδή η «διαθεσιμότητα 6.000 υπλλήλων» από τρία υπουργεία και το οποίο κατέληγε στον εντονότατο τίτλο «Οι μαύρες λίστες των υπουργείων»! Η συγκεκριμένη αντιμετώπιση αυτού του τόσο καυτού θέματος – κα πολλών άλλων από την ίδια εφημερίδα - είναι κατάφωρα φιλοκυβερνητική ή μήπως μόνον εγώ το αντιλαμβάνομαι έτσι; Είναι δυνατόν να καλείς σε εξέγερση εναντίον κάποιων που υποστηρίζεις τις περισσότερες εκ των πολιτικών τους; Ή κάποιος τελεί υπό μεγάλη διανοητική σύγχυση ή κάποιοι κοροϊδεύουν κάποιους άλλους...Το μέγα ζήτημα είναι αντίστοιχα ποιοί και ποιούς!
Οι υπόλοιπες εφημερίδες; - ανάνεσά τους και η Αυγή – δημοσίευσαν την κάλυψη του γεγονότος την Παρασκευή και χωρίς βέβαια να έχουν οποιαδήποτε αναφορά στο πρωτοσέλιδο τους για μια συναυλία που είχε πραγματοποιηθεί περισσότερες από είκοσι τέσσερις ώρες νωρίτερα. Μοναδική εξαίρεση η πλέον «δεξιόστροφη» από τις μη αμιγώς ακροδεξιές εφημερίδες της οποίας το πρωτοσέλιδο φωνασκούσε «Υποσιτισμένοι (!!!) έφηβοι λιποθύμησαν προχθές στη συναυλία του Roger Waters». Δεν ήμουν φυσικά παρών όταν «τέσσερις έφηβοι που δεν είχαν φάει τίποτα τουλάχιστον τρία εικοσιτετράωρα κατέρρευσαν και τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες μαζί με σάντουιτς και χυμούς στο ιατρείο» όπως αναφέρει το δημοσίευμα και κατ' αρχήν δεν αμφισβητώ την αλήθεια του όμως δεν μπορεί παρά και αυτό με την σειρά του να μου προκαλέσει κάποια ερωτήματα.
Πριν απ' όλα είδα ελάχιστους εφήβους στη συναυλία και όλοι σχεδόν είχαν πάει μαζί με τους γονείς τους ή έστω με κάποιον άλλο ενήλικο...Δεύτερον και όπως και με όποιον και αν είχαν πάει αυτοί οι έφηβοι, είχαν να διαθέσουν 59 ή και 40 ευρώ για το εισιτήριο μιας συναυλίας αλλά όχι ένα μέρος έστω αυτού του ποσού για να φάνε κάτι; Κατά πόσον μπορεί ακόμα και να σταθεί όρθιος, πόσο μάλλον δε να παρακολουθήσει μια ζωντανή εμφάνιση σε ένα στάδιο, κάποιος που δεν έχει φάει επί τρεις ημέρες; Τουλάχιστον πολύ παράδοξα πράγματα...Και τι υποδηλώνει αυτός ο τίτλος μιας τα μάλα φιλοσαμαρικής (αν και αντιμνημονιακής!) εφημερίδας, σφοδρή κριτική μιας κυβέρνησης που κατά τα άλλα στηρίζει; Ή μήπως πρόκειται για έμμεσο έπαινο στην φιλεύσπλαχνη διοργανώτρια εταιρεία η οποία δεν μπορεί μεν να κατεβάσει λίγο τις τιμές των εισιτηρίων αλλά δεν παραλείπει να... ταϊσει τους πεινώντες θεατές;
Μετά από αυτά και σχεδόν δύο ημέρες αφότου το είχα γράψει ξαναδιάβασα την on line και ολοκληρωμένη εκδοχή του κειμένου μου για την παράσταση του «The Wall» και τολμώ να πω «άνευ φόβου και πάθους» ότι δεν ανακαλώ ούτε μία λέξη του, δεν θεωρώ ότι ήμουν ούτε στο ελάχιστο υπερβολικά αυστηρός τόσο απέναντι στον Roger Waters όσο και – ακόμα περισσότερο μάλιστα – στους θεατές της συναυλίας του. Αντίθετα τώρα που έχουν παρέλθει λίγες ημέρες από το γεγονός και με βάση και αφορμή τα προαναφερθέντα δημοσιεύματα, έχω να προσθέσω μιαν ακόμα παρατήρηση, όσο και αν σε κάποιους/ες φανεί επιπλέον αυστηρότερη. Πολλές φορές δυστυχώς ένα έργο κάποιου δημιουργού, κάποτε ακόμα και ο ίδιος και η προσωπικότητα του, γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης ακριβώς από εκείνους που είναι οι φυσικοί ιδεολογικοί και πολιτικοί του αντίπαλοι. Και το χειρότερο είναι όταν αυτό συμβαίνει όχι μόνο σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από όσον ο ίδιος θα μπορούσε να διανοηθεί ποτέ αλλά και δίχως καν να το συνειδητοποιεί...
Και για να κλείσουμε οριστικά με το θέμα της «αντιστασιακής» παράστασης του «The Wall» στην Αθήνα κάτι τελευταίο, μια επισήμανση με πολλαπλούς αποδέκτες: Ναι, πιστεύω και εγώ ακράδαντα ότι το rock ‘n' roll (όπως το αποκαλούμε εμείς που αληθινά το αγαπάμε και όχι με εκείνο το επιεικώς ξενέρωτο «η rock») στις καλύτερες και πιο αυθεντικές στιγμές του είναι μια εξεγερσιακή μορφή μουσικής, στις ιδανικότερες των περιπτώσεων μάλιστα αυτό είναι μια έμφυτη ιδιότητα του, εμπεριέχεται δηλαδή στον ίδιο τον ήχο του και δεν έχει καν την ανάγκη των όποιων – «επαναστατικών» ή μη – στίχων. Οσο όμως ισχύει αυτό άλλο τόσο κάτι άλλο είναι επίσης μια αδιαφιλονίκητη και αδιάψευστη αλήθεια...Ποτέ και πουθενά στον κόσμο καμία εξέγερση δεν ξεκίνησε από ένα στάδιο, είτε από αυτούς που βρίσκονταν στο κέντρο του (ως αθλητές οποιουδήποτε αγωνίσματος ή δίνοντας κάποιου είδους παράσταση) είτε από εκείνους οι οποίοι παρακολουθούσαν τους πρώτους από τις κερκίδες του. Και αυτό γιατί οι μεγάλοι ανοιχτοί αθλητικοί χώροι – εκ κατασκευής μα και εκ φύσεως - τείνουν να ωθούν τα πλήθη κόσμου που συγκεντρώνονται σε αυτούς να υιοθετούν συνήθως τα χαρακτηριστικά και την συμπεριφορά όχλου και, ως γνωστόν, οι απανταχού όχλοι όλων των εποχών είναι ικανοί μόνο να ξεσπούν σε άλογες βιαιοπραγίες και ουδέποτε να προβαίνουν σε συγκροτημένες και κυρίως συνειδητές εξεγέρσεις. Ας μην λησμονούμε άλλωστε ότι τόσο ο νόμος όσο και ο τρόπος λειτουργίας αυτών των κατά τα άλλα ανοιχτών σταδίων ορίζουν και επιβάλλουν οι πολύ ψηλοί και παχείς τοίχοι οι οποίοι κατά κανόνα τους περιβάλλουν να μένουν πάντα ανέπαφοι και να μην καταρρέουν ποτέ, έτσι δεν είναι;
