Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Ο Θοδωρής Κοντάκος γεννήθηκε και εξακολουθεί να ζει σε μια από εκείνες τις υποβαθμισμένες συνοικίες στα βορειοδυτικά της Αθήνας, δεν έχει ακόμα κλείσει καν τα τριάντα, αλλά ασχολείται με τη μουσική εδώ και πολλά χρόνια, τόσο γράφοντας, ερμηνεύοντας και παίζοντας τη δική του όσο και αξιοποιώντας τις σπουδές του (είναι «μονίμως τελειόφοιτος» του τμήματος μουσικής τεχνολογίας και ακουστικής του ΤΕΙ Ρεθύμνου, όπως χαριτολογεί ο ίδιος) στο μικρό στούντιο με την επωνυμία «Νήπιο», που έχει ιδρύσει, και στο οποίο ηχογραφεί τα τραγούδια του αλλά φυσικά και άλλων. Προφανώς, βέβαια, είναι η δημιουργική πλευρά του αυτή που τον ενδιαφέρει περισσότερο, εκείνη η οποία έχει εκφραστεί με τις τρεις μέχρι στιγμής κυκλοφορίες που έχει κάνει με το ψευδώνυμο που επέλεξε να είναι γνωστός, δηλαδή Κύριος Κ.
Εν αρχή λοιπόν ήταν το ομώνυμο EP του σε ανεξάρτητη παραγωγή και διανομή του '10, έναν χρόνο αργότερα ήρθε το ντεμπούτο album του «Εδώ Είναι Το Σπίτι Μου», το οποίο κυκλοφόρησε από μεγάλη πολυεθνική εταιρεία και πριν λίγο καιρό μας έδωσε και τη δεύτερη ολοκληρωμένη δισκογραφική του δουλειά. Το «Σήματα Καπνού» όχι μόνον είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή του ιδίου αλλά και κυκλοφορεί επίσης σε μια δική του ετικέτα, η οποία διανέμεται -είτε σε CD είτε ψηφιακά για downloading- από το site του (www.kyriosk.gr) σε συνεργασία με την Antelma Music του Στάθη Δρογώση. Είναι αναμφίβολα και η πλέον ώριμη δουλειά ενός δημιουργού που βασίζεται μεν στέρεα στην εγχώρια ροκ παράδοση η οποία εκκινεί από τον Παύλο Σίδηροπουλο (και λιγότερο από τον τόσο ιδιοσυγκρασιακό Νικόλα Ασιμο), αλλά συμπεριλαμβάνει στο έργο του και ουκ ολίγους άλλους «καταραμένους» της διεθνούς rock σκηνής.
Προσωπικότατος, βιωματικός και με τη χαρακτηριστική, ακατέργαστη -ίσως και υπερβολικά τραχιά για τα γούστα ορισμένων...- και βραχνή φωνή του ο Κύριος Κ. μιλάει ελευθεριακά, σχεδόν πάντοτε οργισμένα, κάποτε και επιθετικά ή ακόμα και «ενοχλητικά» για όσα τον απασχολούν ή μάλλον για όσα τον καίνε, πυρπολώντας την καθημερινότητά του με πολύ χειρότερο τρόπο ακόμα και από την πλέον δυσβάστακτη θερινή ζέστη. Με τον τρόπο αυτό αναδεικνύεται –δίχως καν να το προσπαθήσει και έστω μόνο στη μουσική- σε ιδανικό εκπρόσωπο της γενιάς του, μιας γενιάς που, όπως λέει και ο ίδιος, ενώ άλλοι υπονόμευσαν προκαταβολικά το δικαίωμά της στο όνειρο, τώρα την ενοχοποιούν, είτε καθιστώντας την υπεύθυνη για αυτό το οποίο υπέστη είτε κατηγορώντας την για τη δήθεν «αδιαφορία» της. Κι αυτός και μόνο είναι ένας περισσότερο και από ικανός λόγος για να τον ακούσει κάνεις με προσοχή, ήδη από τώρα, και έστω κι αν η μουσική του φυσιογνωμία βρίσκεται ακόμα υπό εξέλιξη και, όπως τουλάχιστον πιστεύουμε προσωπικά, κάθε άλλο παρά έχει αγγίξει το σημείο κορύφωσής της...
* Φαντάζομαι ότι δεν είναι συμπτωματικό ότι επιλέξατε ως ψευδώνυμο το όνομα του (πάντα αυτοαναφορικού) ήρωα αρκετών βιβλίων του Φραντς Κάφκα, έτσι δεν είναι; Γιατί έχει λοιπόν τόση σημασία για εσάς αυτός ο συγγραφέας και πόσο μεγάλη είναι αυτή;
Όταν έχω χρόνο, μ' αρέσει να διαβάζω και ενίοτε ενθουσιάζομαι αρκετά μ' αυτά που διαβάζω. Δεν έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία, απλά γοητεύτηκα από τη γραφή του Κάφκα και αυτό ήταν όλο. Ήμουν τότε σε μια φάση μεταξύ μπάντας και σόλο τραγουδοποιού. Σκέφτηκα το Κος Κ. που είχε να κάνει τόσο με το επώνυμό μου όσο και με τις περιπέτειες του Κ. του Κάφκα και, παρ' ότι δεν πορευτήκαμε ως μπάντα, το Κος Κ. ήταν πλέον η αφετηρία έκφρασής μου. Και αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται...
* Γιατί δεν κυκλοφορήσατε και τον δεύτερο δίσκο σας στην ίδια εταιρεία που είχατε κυκλοφορήσει τον πρώτο και αντίστοιχα τι σας έκανε να συνεργαστείτε με την Antelma του Στάθη Δρογώση;
Οι παραγωγές που κάνω είναι αληθινά ανεξάρτητες, δηλαδή αρχίζουν και τελειώνουν στα χέρια τα δικά μου και των συνεργατών μου. Στη συνέχεια, αν οι συνθήκες είναι οι κατάλληλες, αρχίζω να ασχολούμαι με τα της κυκλοφορίας τους. Δεν συνέχισα με την εν λόγω εταιρεία γιατί δεν υπήρξε ενδιαφέρον για περαιτέρω συνεργασία από καμία πλευρά. Με τον Στάθη γνωριζόμαστε από παλιά και είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορώ να συνεννοηθώ για θέματα δουλειάς αλλά και ν' ανταλλάξω μαζί του δυο φιλικές κουβέντες.
* Ποιες θεωρείτε τις πλέον καθοριστικές επιρροές σας, τόσον από την ελληνική όσο και από τη διεθνή μουσική;
Τον... παγκόσμιο Nick Cave!
* Σε ποιον ακριβώς στέλνετε «Σήματα Καπνού». Κάποιον/ους συγκεκριμένα ή δυνητικά σε όλους;
Στον έξω κόσμο...
* Το τραγούδι αυτό μήπως αποκαλύπτει και έναν φόβο ή και εχθρότητά σας απέναντι στην τεχνολογία ή και γενικότερα στον σύγχρονο πολιτισμό ή δεν ισχύει αυτό;
Εχθρότητα όχι, μάλλον περισσότερο ένα αίσθημα αδιαφορίας για διάφορες τεχνολογικές «ευκολίες» που προκύπτουν κατά καιρούς. Στην ουσία, υπογραμμίζω την αγάπη μου για τον αναλογικό ήχο αλλά και γενικότερα για τον «αναλογικό» τρόπο ζωής.
* Πολλά από τα τραγούδια αυτού του δίσκου έχουν σαφέστατα πολιτικό περιεχόμενο, γράφτηκαν υπό την επίδραση της τριετίας της κρίσης ή απηχούν μόνιμες και σταθερές θέσεις και απόψεις σας;
Νομίζω ότι είναι κάπου ανάμεσα σε αμφότερα... Τα πιο «περιγραφικά» κομμάτια, εκείνα που μιλούν ξεκάθαρα για την εποχή που ζούμε, γράφτηκαν πριν ξεσπάσει προς πάσα κατεύθυνση το ρατσιστικό και με τόσους άλλους τρόπους μισαλλόδοξο παραλήρημα που βιώνουμε.
* Ανεξάρτητα από αυτό, πόσο σας έχει επηρεάσει προσωπικά, τόσο ως άνθρωπο όσο και σαν μουσικό, αυτή η πολύμορφη κρίση;
Πολύμορφη κρίση... Γεννήθηκα το '84, ανήκω δηλαδή στην προ κρίσης γενιά. Η γενιά μου έζησε την παρακμή και το απόλυτο τίποτα, το photo finish του τέλους μιας ολόκληρης και τόσο προβληματικής εποχής, πορεύτηκε μ' αυτά, που άλλοι «της φόρεσαν καπέλο» για καιρό. Και σαν να μην έφτανε αυτό, άκουγε τότε και τη σκληρή κριτική των μεταπολιτευτικά βολεμένων τηλεανθρώπων... Τι να πρωτοθυμηθώ; Χαρακτηρισμούς όπως «γενιά των επτακοσίων ευρώ που έγινε των τριακοσίων» ή των «χλιδάνεργων» και των "απολιτίκ"; Ή τώρα ο νέος όρος που με τόση ευκολία λέγεται για τους «κάτω από το όριο της φτώχειας»! Ο ρατσισμός και οι ταξικές ανισότητες καλλιεργούνταν χρόνια πριν, αλίμονο αν δεν με είχαν επηρεάσει όλα αυτά. Αυτή η γενιά λοιπόν, η γενιά μου, αν και την ήθελαν αμέτοχη, έμαθε να οχυρώνεται και να κάνει υπομονή. Ό,τι είναι να κάνει θα το κάνει ετεροχρονισμένα... Τα δεκαοκτάχρονα παιδιά τουλάχιστον θα έχουν να λένε ότι πολεμούν τον εχθρό «κρίση» και εύχομαι αυτό να γίνει η κατευθυντήριος δύναμή τους με αφετηρία την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη.
* Είστε αισιόδοξος ως προς τη δυνατότητα διεξόδου από αυτή τη δυσβάστακτη για το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού κατάσταση; Αν ναι, πιστεύετε ότι αυτή η διέξοδος θα είναι πολιτική ή άλλου είδους;
Τείνω από φύση στην απαισιοδοξία... Πάντως σίγουρα πιστεύω πως οι πολιτικοί οφείλουν να αντιμετωπίζουν την πολιτική ως τη μεγαλύτερη τέχνη. Ας πατήσει επιτέλους κάποιος για δεύτερη φορά το κουμπί του pause και αμέσως μετά εκείνο του start!
* Και τα επόμενα βήματά σας, άμεσα και ίσως και πιο μακροπρόθεσμα;
Το πιο άμεσο βήμα μου αυτή την περίοδο είναι προς τις... διακοπές. Από χειμώνα και πάλι επιστροφή στο στούντιό μου αλλά και στις ζωντανές εμφανίσεις...
Δεν θα διαφωνήσουμε καθόλου, καθώς όσο απαραίτητη είναι η καλοκαιρινή ανάπαυλα άλλο τόσο είναι για έναν δημιουργό και η σκληρή και συστηματική δουλειά τον υπόλοιπο χρόνο, αν βεβαια θέλει και ενδιαφέρεται η διαδικασία εξέλιξής του που προαναφέραμε να συνεχιστεί ομαλά και απρόσκοπτα προς το φυσικό πέρας της...
