Φοβόμαστε ότι ο θόρυβος που δημιουργήθηκε για τους εντελώς λάθος λόγους (όταν η διοργανώτρια εταιρεία μετέφερε αψυχολόγητα την ημέρα και τον τόπο πραγματοποίησής της, αντίστοιχα, στην 1η Αυγούστου και στο Terravibe, για να αναγκαστεί πολύ σύντομα και μετά από τις έντονες αντιδράσεις να την επαναφέρει στις αρχικές συνθήκες της, δηλαδή στις 31 Αυγούστου στο ΟΑΚΑ) γύρω από την αυριανή συναυλία του Roger Waters, με το The Wall στο σύνολό του, έχει κάνει πολλούς -και ιδίως τους νεότερους...- να χάσουν το νόημα και την ουσία της ή έστω να τελούν υπό κάποια σύγχυση σχετικά μ' αυτά. Πιστεύουμε λοιπόν ότι δεν θα ήταν κακό να βάλουμε το The Wall στην ορθή ιστορική, θεματική και μουσική του θέση και να καταδείξουμε την αληθινή σημασία του.
Αυτό που κατά βάση έκανε ο Roger Waters, στην αφετηρία τουλάχιστον της σύνθεσης του The Wall, ήταν να συνδυάσει τη θεματική των δύο αμέσως προηγούμενων δίσκων των Pink Floyd, του Wish You Were Here του '75, που εξιστορούσε την προσωπική Οδύσσεια ενός rock μουσικού (σε μέγιστο βαθμό επηρεασμένη από τον βίο του «τρελού διαμαντιού» Syd Barrett, συνιδρυτή μαζί με τον ίδιο των Pink Floyd, τον οποίο ο μεν David Gilmour αντικατέστησε ως κιθαρίστα του γκρουπ, αλλά ο -απλά μπασίστας ώς τότε- Waters τον διαδέχθηκε ως αρχηγός και βασικός συνθέτης του τελευταίου) και του εντονότατα πολιτικοποιημένου από μια σαφέστατα αριστερή οπτική γωνία Animals του '77 (μια αλληγορία βασισμένη σε μιαν άλλη τέτοια, το Η φάρμα των ζώων του Τζορτζ Όργουελ). Ως «συνισταμένη» λοιπόν αυτών των δύο ο Waters αφηγήθηκε στο The Wall την ιστορία του Pink, ενός rock star με πάρα πολλά προσωπικά και επαγγελματικά προβλήματα, ο οποίος διαμέσου μιας σειράς δοκιμασιών -με αναρίθμητες ιστορικές, πολιτικές, κοινωνικές μα και, πρώτιστα ίσως, ψυχαναλυτικές αναφορές- φτάνει στην καθαρτήρια «Δίκη» του φινάλε που τον οδηγεί «Έξω από τον τοίχο», απελευθερώνοντάς τον ως άνθρωπο μα και σαν δημιουργό/μουσικό.
Δομικά και υφολογικά το έργο δεν μπορεί παρά να καταχωρηθεί στο είδος της rock opera, αν μάλιστα ο Pete Townshend ξεκίνησε το παράδοξο αυτό ιδίωμα με το Tommy των Who και το πήγε στην ωριμότητά του με το Quadrophenia των ιδίων, τότε μπορούμε πολύ ωραία να πούμε ότι ο Waters με το The Wall το έφτασε στο αποκορύφωμά του και πιθανότατα το περάτωσε. Αυτό ήταν εξαρχής φανερό με την έμφαση στην οπτική διάσταση του έργου, ήδη από το τόσο χαρακτηριστικό εξώφυλλο με τα τούβλα του διπλού άλμπουμ και τα εμπνευσμένα σκίτσα του καρτουνίστα Gerald Scarfe. Στην ιστορική πλέον περιοδεία παρουσίασης του δίσκου το 1980, τα σκίτσα αυτά μετατράπηκαν σε κινούμενα σχέδια, εκ των οποίων μερικά -η μητέρα, ο δικαστής-σκουλήκι και κυρίως τα παρελαύνοντα μαυροκόκκινα σφυριά, αειθαλές σύμβολο του ανεξαρτήτως χρώματος φασισμού- έμειναν κλασικά και χρησιμοποιήθηκαν ακόμα και στην κινηματογραφική μεταφορά του The Wall από τον Άλαν Πάρκερ (με τον Bob Geldof να πρωταγωνιστεί ως Pink) το '82.
Όσο για την αξία του; Το The Wall κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του '79, επτά μήνες μετά την πρώτη εκλογή της Μάργκαρετ Θάτσερ ως πρωθυπουργού της Βρετανίας και -εκτός από το να καταγράψει τα περισσότερα από τα κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα της δεκαετίας του '70- προέβλεψε σε εντυπωσιακό βαθμό τα δεινά που θα συσσώρευε στον δυτικό κόσμο η στυγνή καπιταλιστική πολιτική την οποία πρώτη εφάρμοσε στην Αγγλία η τελευταία, αλλά και την αρχικά ιδεολογική και στη συνέχεια και οικονομική χρεωκοπία των χωρών του «υπαρκτού». Η συμβολική του σημασία φάνηκε από το γεγονός ότι ο Waters προσκλήθηκε να το παίξει το '90, κατά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, και η αληθινή του από ότι τριάντα τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του πολλές από τις επισημάνσεις και τα μηνύματά του δυστυχώς παραμένουν οδυνηρά επίκαιρα. Δείτε το ως ένα εμβληματικό και προφητικό έργο, που γι' αυτό ακριβώς αποδείχθηκε και κλασικό, κάτι ως μουσικό ισοδύναμο του Κεφαλαίου ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, ρεαλιστές και κοντύτερα στις σημερινές συνθήκες, των βιβλίων του Νίκου Πουλαντζά. Αν θέλετε να το γνωρίσετε ή απλά να το επαναλάβετε διά ζώσης, μπορείτε να το κάνετε αύριο από τις 21.30 μέχρι και τις 23.55 (συμπεριλαμβανομένου διαλείμματος 25 λεπτών) στο ΟΑΚΑ, έναντι 59 και 40 ευρώ (28 αν είστε άνεργοι και 18 αν προλάβετε ένα από τα λίγα εισιτήρια σε αυτήν την τιμή), αν αντίστοιχα επιλέξετε να είστε στο εμπρός ή πίσω μέρος της αρένας και/ή στο κάτω ή στο επάνω διάζωμα.
