Πέθανε την Παρασκευή από καρδιακή προσβολή σε νοσοκομείο του Λος Αντζελες o John Weldon Cale, πιο γνωστός βέβαια ως J. J. Cale. Ο Αμερικανός μουσικός (που στις 5 Δεκεμβρίου θα έκλεινε τα εβδομήντα πέντε) ήταν αρκετά γνωστός και στη χώρα μας την εποχή που είχε αποκτήσει κάποια φήμη και διεθνώς, γύρω στα μέσα της δεκαετίας του '70 δηλαδή, αλλά στη συνέχεια σχεδόν λησμονήθηκε, κάτι που ευτυχώς δεν συνέβη στον ίδιο βαθμό και στη χώρα του. Όπως και αν έχει όμως, ο J. J. Cale σχεδόν ποτέ δεν κατέκτησε την αναγνώριση που αληθινά θα του άξιζε, η αναγνωρισιμότητά του ήταν πάντα αντίστροφα ανάλογη με την επίδραση που άσκησε σε ουκ ολίγους, συγχρόνους του και μεταγενέστερους, καθώς αναμφίβολα ήταν αυτό που λέμε «ένας μουσικός των μουσικών» (a musicians' musician).
Ο J. J. Cale γεννήθηκε στο Οκλαχόμα Σίτι της ομώνυμης Πολιτείας, μεγάλωσε στην Τάλσα της ίδιας Πολιτείας και έζησε για ένα διάστημα στο Νάσβιλ του Τενεσί (την άτυπη «πρωτεύουσα» της country) ώσπου πήγε στο Λος Άντζελες το 1967 και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα στην πόλη της Καλιφόρνια και την Τάλσα, με μια προτίμηση όμως στην πρώτη. Πρώτιστα κιθαρίστας, αλλά και τραγουδοποιός και ερμηνευτής, κέρδισε από πολύ νωρίς τους επαίνους και την εκτίμηση των ομότεχνών του, αλλά η εμπορική του απήχηση ήταν μηδαμινή μέχρι που ο Eric Clapton διασκεύασε το τραγούδι του «After Midnight» to 1970. Τα ποσοστά του από αυτή τη διασκευή, αλλά και η φήμη που του προσέδωσε τον βοήθησαν ευτυχώς να έχει στη συνέχεια μια καριέρα όχι και πολλών δίσκων και πολύ περισσότερων ζωντανών εμφανίσεων, η οποία, αν μη τι άλλο, του επέτρεπε να ζει από την μουσική του.
Προσωπικός και αρκούντως «βαθύς» στους στίχους, μα και στη μουσική των τραγουδιών του ο J. J. Cale ξεχώριζε όμως σαφώς για τον άκρως ιδιοσυγκρασιακό -κάποτε ακόμα και ευρηματικό, τουλάχιστον για τα δεδομένα της εποχής- τρόπο που έπαιζε την ηλεκτρική κιθάρα. Πηγαίνοντας την τεχνική που είχε πρώτος καθιερώσει ο George Harrison στα ύστερα χρόνια των Beatles και μετέπειτα στην προσωπική του πορεία ένα βήμα παραπέρα, το στιλ του Cale -κατά βάση ένας ιδιότυπος συνδυασμός των δύο αγαπημένων του μουσικών ιδιωμάτων, του blues και της country- ήταν ταυτόχρονα ακαθόριστα αισθησιακό και υπόγεια θρηνητικό, ωσάν περισσότερο να...θώπευε τις χορδές της κιθάρας του παρά να τις άγγιζε.
Σίγουρα δεν ήταν το είδος του μουσικού που η απουσία του θα γίνει αισθητή σε πάρα πολλούς. Αν κάποιος δάκρυσε στ' αλήθεια για τον θάνατό του, αυτός είναι μάλλον ο Eric Clapton, καθώς γνωρίζει πολύ καλά ότι το προαναφερθέν «After Midnight» αλλά και το κατά πολύ γνωστότερο «Cocaine» (επίσης σύνθεση του Cale), του χάρισαν δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του και το δεύτερο μάλιστα έσωσε την σε κατιούσα τότε καριέρα του, αλλά και το ότι ήταν η επιρροή του J. J. Cale που άλλαξε το καταιγιστικό κιθαριστικό ύφος που είχε την εποχή των Yardbirds και κυρίως των Cream σε αυτό που τον έκανε λίγο αργότερα διεθνή σταρ. Είναι λοιπόν ο Clapton, o Mark Knopfler (των Dire Straits, κιθαρίστας εντονότατα επηρεασμένος από τον πρώτο και άρα, διαμέσου αυτού, επίσης από τον Cale) και μερικοί άλλοι ακόμα που θα θρηνήσουν χαμηλόφωνα τον αληθινό «Slowhand» -όσο και αν ήταν ο Clapton εκείνος που είχε αποκληθεί Αργοχέρης...-, ψιθυρίζοντας ίσως και ένα άλλο τραγούδι του που είχαν διασκευάσει οι Lynyrd Skynyrd: «Μπορείς να με λες η αύρα»...
