Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Log Out είναι το ψευδώνυμο ενός μάλλον αινιγματικού μουσικού, που αρνείται πεισματικά να αποκαλύψει το αληθινό του όνομα και ακόμα και οι φωτογραφίες του δείχνουν περισσότερο τα... ρούχα του και τη σιλουέτα του παρά τον ίδιο. Το μόνο που γνωρίζουμε σίγουρα για αυτόν είναι ότι άρχισε τη μουσική του δραστηριότητα με τους A Place Within (ένα γκρουπ που επί του παρόντος βρίσκεται σε φάση «άτυπης αναστολής») και το 2010 ξεκίνησε να εμφανίζεται ζωντανά μόνος του, με την υποστήριξη ηλεκτρονικών ηχητικών πηγών, κίνηση που ένα χρόνο αργότερα οδήγησε στον πρώτο προσωπικό δίσκο του «Paper Plane Flight Recorder», μια σειρά σαγηνευτικών καθαρά ακουστικών μπαλαντών. Το δεύτερο άλμπουμ του «Little Things Buried In Concrete» που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό, όμως είναι όχι μόνο πολύ πιο φιλόδοξο αλλά και κατά πολύ ανώτερο. Με την πολύτιμη συνδρομή στην παραγωγή, του έμπειρου Χρήστου Λαϊνά, που χρησιμοποιεί ευρηματικότατα τα ηλεκτρονικά, ο Log Out μας ξεναγεί σε έναν συναρπαστικό -εσώτερο τε και εξώτερο- μικρόκοσμο εμπειριών, βιωμάτων μα και συναισθημάτων προσκαλώντας μας να ανακαλύψουμε μαζί του ποια είναι αυτά τα «μικρά πράγματα που είναι θαμμένα στο τσιμέντο». Και είναι τόσα πολλά και τόσο όμορφα, ώστε πραγματικά δεν έχεις καμία διάθεση να κάνεις «log out» αλλά μόνο... refresh! Ξανά και ξανά...
* Γιατί βάλατε -έστω προσωρινά- τέλος στους A Place Within;
Μακάρι να μέναμε στο ίδιο σπίτι με τα άλλα μέλη της μπάντας και να παίζαμε όλη την ημέρα, αλλά δυστυχώς στην παρούσα φάση αυτό δεν είναι δυνατόν.
* Ποιος είναι ο λόγος που αποφεύγετε να αποκαλύψετε το αληθινό σας όνομα;
Οι λόγοι είναι πολλοί, πέραν της ενστικτώδους πεποίθησης ότι προσωπικά για εμένα είναι θέμα ζωτικής, από δημιουργικής πλευράς, σημασίας: Αρχικά η ψευδωνυμία είναι σαν μία συνεχής υπενθύμιση της ανάγκης για αλλαγή «ταυτότητας», διανοητικής κατάστασης, οπτικής γωνίας, πειραματισμού, «παιδιαρίσματος» και... ασυνέπειας, στοιχείων που σπρώχνουν προς την κατεύθυνση της έκπληξης και βοηθούν στην αναζήτηση κάποιου νοήματος λίγο ευρύτερου του προσωπικού αναφορικά με όλο αυτό που μας περιβάλλει, με βάση την αναζήτηση των στοιχείων που μένουν σταθερά όταν όλα τα παραπάνω αλλάζουν. Η ασυνέπεια και η ψευδωνυμία σε κάποιες μορφές δημιουργίας μπορεί είναι ευεργετικές (π.χ. street art ή στο blogging), ενώ σε άλλους τομείς, όπως για παράδειγμα στη δημοσιογραφία, η υπογραφή με το ονοματεπώνυμο σου είναι μάλλον απαραίτητη. Κατά δεύτερον, είναι πάντα... η άχρηστη πληροφορία της ημέρας! Και κατά τρίτον, είναι ένα κεντρικό concept για το project Log Out, το να αφαιρεί όσο μπορεί το υποκείμενο από ένα τόσο προσωποκεντρικό δημιούργημα, όπως είναι το τραγούδι, έστω και μόνο από δημιουργική περιέργεια.
* Κάθε log out προϋποθέτει κι ένα log in. Σε τι, πώς και πότε έγινε λοιπόν το δικό σας;
Καθένας είναι συνδεδεμένος με μια προσωπικότητα η οποία έχει φιλοδοξίες και στόχους. Και αυτό είναι μάλλον καλό, γιατί συνήθως σε κάνει να πηγαίνεις σε διάφορα μέρη και να γνωρίζεις διάφορους ανθρώπους. Απλά ίσως είναι καλή ιδέα και το να μη σε «πνίγει» αυτός ο στόχος, να καταλαβαίνεις ότι το βασικό είναι να βρεθείς σε διάφορες καταστάσεις. Η προσωρινή αποσύνδεση από τους στόχους είναι κυρίως χρήσιμη όταν ξεχνάει κανείς ότι κατά βάση όλοι οι κοινωνικοί «ρόλοι» που παίζουμε τελικά είναι απλά ρόλοι σε ένα επιτραπέζιο που αποφασίσαμε να παίξουμε για να περάσει το βράδυ και να γνωριστούμε μεταξύ μας. Οι τέχνες γενικά συντελούν σε αυτή την υπενθύμιση, σπρώχνοντάς μας λίγο πιο πέρα από τα όρια του εαυτού μας.
* Τι σας έκανε από τις ακουστικές ελεγείες του ντεμπούτου σας να περάσετε στο post modern και αρκούντως ηλεκτρονικό ηχητικό κολάζ του «Little Things Buried In Concrete»; Ποια και πόσο μεγάλη ήταν η συμβολή του Χρήστου Λαϊνά σε αυτό;
Ο Τζον Λένον είχε πει «I'm an artist and if you give me a tuba I'll make you something out of it». Αυτή λίγο - πολύ είναι η λογική της υλοποίησης ενός δίσκου: παίρνουμε τα διαθέσιμα όργανα, φτιάχνουν ένα ενορχηστρωτικό και ιδεολογικό concept και βλέπουμε πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτό. Το ενορχηστρωτικό concept του «Little Things Buried in Concrete» τo βρήκαμε μαζί με τον Χρήστο Λαϊνά, αφού την ενορχήστρωση κάθε κομματιού την συζητούσαμε εξαρχής μαζί, σαν να ήμασταν μια μπάντα. Η διάθεση του Χρήστου να δοκιμάζει πολλά «παράξενα» πράγματα, αλλά τελικά να επιλέγει μόνο όσα είναι ουσιαστικά, ήταν πολύ καθοριστική για το ύφος του άλμπουμ.
* Το τσιμέντο είναι απλά το φυσικό περιβάλλον του ανθρώπου της πόλης ή μια παγίδα στην οποία αναγκαστικά πέφτουμε όλοι μας, καταλήγοντας να ζούμε εκεί;
Το τσιμέντο ως υλικό δεν είναι παγίδα, γιατί μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις, μπορείς ακόμα και να του ανοίξεις τρύπες και να δεις τους ανθρώπους που μένουν δίπλα σου. Άλλο αν εσύ δεν το θέλεις... Το τσιμέντο πάντως έκανε το χρέος του. Μας έφερε όλους λίγο πιο κοντά!
* Υπάρχει και μια πολιτική διάσταση σε αυτό τον δίσκο, πλην φυσικά της προσωπικής και της κοινωνικής;
Τα έργα που εκπληρώνουν αληθινά τις προθέσεις και τους σκοπούς τους πρέπει να φτιάχνουν κόσμους οι οποίοι να έχουν προεκτάσεις προς όλες τις διαστάσεις, όπως για παράδειγμα οι ταινίες του Χάνεκε, που εξιστορούν ρεαλιστικές ιστορίες «μέσων» ανθρώπων, αλλά διαμέσου αυτών αναδεικνύονται ολόκληρες εποχές με τις καθοριστικές και ολέθριες παθογένειές τους.
* Πιο συγκεκριμένα, η πολύπλευρη κρίση την οποία βιώνει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και οι συνέπειές της έχουν επηρεάσει τα τραγούδια αυτού του άλμπουμ;
Ιδεατά, όλα τα δημιουργικά έργα πρέπει να λειτουργούν και εκατό και διακόσια χρόνια μετά την εποχή που φτιάχτηκαν... Αυτό απαιτεί ο δημιουργός να προσέχει, ώστε να καταγράφει την ουσία όσων τα διαμορφώνουν και τα απαρτίζουν και όχι να κάνει κάτι ως... tweet, δηλαδή κάτι πρόσκαιρο και αναλώσιμο. Τα συγκεκριμένα τραγούδια γράφτηκαν σε διαφορετικούς χρόνους, ακόμα και επτά χρόνια πριν. Τα τελευταία τραγούδια του δίσκου, από την άλλη, είναι πιο πρόσφατα. Το αν οι παρατηρήσεις τους και οι σχετικά αυξημένες εσωτερικές εντάσεις και αντιθέσεις τους υποδηλώνουν κάτι για την εποχή θα το πουν οι ακροατές και όχι εγώ ο ίδιος.
* Είναι ένας δίσκος φτιαγμένος για να ακούγεται τη νύχτα ή όχι αποκλειστικά;
Όχι απαραίτητα... Τα πρώτα τραγούδια μοιάζουν αρκετά «φωτεινά» μέσα στη σχετικά ανέμελη επιφανειακότητά τους. Ίσως είναι και λίγο σαν παγίδα η τοποθέτησή τους στην αρχή, η οποία είναι βέβαια ηθελημένη, είναι κάπως σαν αντανάκλαση της επαφής με τους ανθρώπους που τους γνωρίζεις και συνήθως στην αρχή νομίζεις ότι είναι συνέχεια ευδιάθετοι και «νορμάλ» αλλά σιγά - σιγά παρατηρείς πιο περίεργες και ενδιαφέρουσες πτυχές και κρυφά τους σημεία.
* Το τελευταίο τραγούδι («...I Love You, I Love You, I Love You, I...») είναι μια ωδή σε μια απαισιόδοξη ματαιότητα ή η μοναδική ίσως φωτεινή αχτίδα ελπίδας;
Το τελευταίο τραγούδι είναι απλά το φινάλε που απαιτούσε ο δίσκος. Τώρα, αν εννοεί ή ειρωνεύεται το θέμα του, κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Σε ιδανικές συνθήκες κάθε ακρόασή του μπορεί να αφήνει διαφορετική αίσθηση.
* Και πώς σκέφτεστε τα επόμενα βήματά σας;
Υπάρχουν ήδη πολλά τραγούδια και δύο ολόκληροι δίσκοι.(ο ένας μάλιστα με τους Α Place Within) και οι οποίοι υποθέτω ότι κάπως, κάποτε θα βρουν τον δρόμο τους προς το κοινό. Επίσης, προστίθενται συνεχώς καινούργια κομμάτια που μπαίνουν στο tracklist υποθετικών μελλοντικών άλμπουμ. Ενδιάμεσα, πάντως, των επισήμων κυκλοφοριών -που συνήθως θέλουν τον χρόνο τους- τμήματα της καθημερινής μουσικής μου ενασχόλησης ανεβαίνουν στο soundblog μου, το logoutweb.com.
Πρέπει λοιπόν να συμπεράνουμε ότι ο Log Out ανήκει στις μάλλον σπάνιες περιπτώσεις που η μεγάλη παραγωγικότητα συμβαδίζει με την πολύ καλή, ακόμα και υψηλή ποιότητα....
